Epistulae

Sed timor et pietas crudelibus obstitit ausis,

Castaque mandatum dextra refugit opus.

Purpureos laniata sinus, laniata capillos

Exiguo dixi talia verba sono:

'Saevus, Hypermestra, pater est tibi; iussa parentis

Effice; germanis sit comes iste suis!

Femina sum et virgo, natura mitis et annis;

Non faciunt molles ad fera tela manus.

Quin age, dumque iacet, fortis imitare sorores —

Credibile est caesos omnibus esse viros!

Si manus haec aliquam posset committere caedem,

Morte foret dominae sanguinolenta suae.

Hanc meruere necem patruelia regna tenendo;

Cum sene nos inopi turba vagamur inops.

Finge viros meruisse mori — quid fecimus ipsae?

Quo mihi commisso non licet esse piae?

Quid mihi cum ferro? quo bellica tela puellae?

Aptior est digitis lana colusque meis.'

Haec ego; dumque queror, lacrimae sua verba sequuntur

Deque meis oculis in tua membra cadunt.

Dum petis amplexus sopitaque bracchia iactas,

Paene manus telo saucia facta tua est.

Iamque patrem famulosque patris lucemque timebam

Expulerunt somnos haec mea dicta tuos:

'Surge age, Belide, de tot modo fratribus unus!

Nox tibi, ni properas, ista perennis erit!'

Territus exsurgis; fugit omnis inertia somni;

Adspicis in timida fortia tela manu.

Quaerenti causam 'dum nox sinit, effuge!' dixi.

Dum nox atra sinit, tu fugis, ipsa moror.

Mane erat, et Danaus generos ex caede iacentis

Dinumerat. summae criminis unus abes.

Fert male cognatae iacturam mortis in uno

Et queritur facti sanguinis esse parum.

Abstrahor a patriis pedibus, raptamque capillis —

Haec meruit pietas praemia! — carcer habet.

Scilicet ex illo Iunonia permanet ira,

Cum bos ex homine est, ex bove facta dea.

At satis est poenae teneram mugisse puellam

Nec, modo formosam, posse placere Iovi.

Adstitit in ripa liquidi nova vacca parentis,

Cornuaque in patriis non sua vidit aquis,

Conatoque queri mugitus edidit ore

Territaque est forma, territa voce sua.

Quid furis, infelix? quid te miraris in umbra?

Quid numeras factos ad nova membra pedes?

Illa Iovis magni paelex metuenda sorori

Fronde levas nimiam caespitibusque famem,

Fonte bibis spectasque tuam stupefacta figuram

Et, te ne feriant, quae geris, arma, times,

Quaeque modo, ut posses etiam Iove digna videri,

Dives eras, nuda nuda recumbis humo.

Per mare, per terras cognataque flumina curris;

Dat mare, dant amnes, dat tibi terra viam.

Quae tibi causa fugae? quid tu freta longa pererras?

Non poteris vultus effugere ipsa tuos.

Inachi, quo properas? eadem sequerisque fugisque;

Tu tibi dux comiti, tu comes ipsa duci.

Per septem Nilus portus emissus in aequor

Exuit insana paelicis ora bove.

Ultima quid refero, quorum mihi cana senectus

Auctor? dant anni, quod querar, ecce, mei.

Bella pater patruusque gerunt; regnoque domoque

Pellimur; eiectos ultimus orbis habet.

De fratrum populo pars exiguissima restat.

Quique dati leto, quaeque dedere, fleo;

Nam mihi quot fratres, totidem periere sorores.

Accipiat lacrimas utraque turba meas!

En, ego, quod vivis, poenae crucianda reservor;

Quid fiet sonti, cum rea laudis agar

Et consanguineae quondam centensima turbae

Infelix uno fratre manente cadam?

At tu, siqua piae, Lynceu, tibi cura sororis,

Quaeque tibi tribui munera, dignus habes,

Vel fer opem, vel dede neci defunctaque vita

Corpora furtivis insuper adde rogis,

Et sepeli lacrimis perfusa fidelibus ossa,

Sculptaque sint titulo nostra sepulcra brevi:

'Exul Hypermestra, pretium pietatis iniquum,

Quam mortem fratri depulit, ipsa tulit.'

Scribere plura libet, sed pondere lapsa catenae

Est manus, et vires subtrahit ipse timor.

Ecquid, ut adspecta est studiosae littera dextrae,

Protinus est oculis cognita nostra tuis —

An, nisi legisses auctoris nomina Sapphus,

Hoc breve nescires unde movetur opus?

Forsitan et quare mea sint alterna requiras

Carmina, cum lyricis sim magis apta modis.

Flendus amor meus est — elegiae flebile carmen;

Non facit ad lacrimas barbitos ulla meas.

Uror, ut indomitis ignem exercentibus Euris

Fertilis accensis messibus ardet ager.

Arva, Phaon, celebras diversa Typhoidos Aetnae;

Me calor Aetnaeo non minor igne tenet.

Nec mihi, dispositis quae iungam carmina nervis,

Proveniunt; vacuae carmina mentis opus!

Nec me Pyrrhiades Methymniadesve puellae,

Nec me Lesbiadum cetera turba iuvant.

Vilis Anactorie, vilis mihi candida Cydro;

Non oculis grata est Atthis, ut ante, meis,