Epistulae

Tura damus lacrimamque super, qua sparsa relucet,

Ut solet adfuso surgere flamma mero.

Quando ego, te reducem cupidis amplexa lacertis,

Languida laetitia solvar ab ipsa mea?

Quando erit, ut lecto mecum bene iunctus in uno

Militiae referas splendida facta tuae?

Quae mihi dum referes, quamvis audire iuvabit,

Multa tamen capies oscula, multa dabis.

Semper in his apte narrantia verba resistunt;

Promptior est dulci lingua referre mora.

Sed cum Troia subit, subeunt ventique fretumque;

Spes bona sollicito victa timore cadit.

Hoc quoque, quod venti prohibent exire carinas,

Me movet — invitis ire paratis aquis.

Quis velit in patriam vento prohibente reverti?

A patria pelago vela vetante datis!

Ipse suam non praebet iter Neptunus ad urbem.

Quo ruitis? vestras quisque redite domos!

Quo ruitis, Danai? ventos audite vetantis!

Non subiti casus, numinis ista mora est.

Quid petitur tanto nisi turpis adultera bello?

Dum licet, Inachiae vertite vela rates!

Sed quid ago? revoco? revocaminis omen abesto,

Blandaque conpositas aura secundet aquas!

Troasin invideo, quae si lacrimosa suorum

Funera conspicient, nec procul hostis erit,

Ipsa suis manibus forti nova nupta marito

Inponet galeam Dardanaque arma dabit.

Arma dabit, dumque arma dabit, simul oscula sumet —

Hoc genus officii dulce duobus erit —

Producetque virum, dabit et mandata reverti

Et dicet: 'referas ista fac arma Iovi!'

Ille ferens dominae mandata recentia secum

Pugnabit caute respicietque domum.

Exuet haec reduci clipeum galeamque resolvet,

Excipietque suo corpora lassa sinu.

Nos sumus incertae; nos anxius omnia cogit,

Quae possunt fieri, facta putare timor.

Dum tamen arma geres diverso miles in orbe,

Quae referat vultus est mihi cera tuos;

Illi blanditias, illi tibi debita verba

Dicimus, amplexus accipit illa meos.

Crede mihi, plus est, quam quod videatur, imago;

Adde sonum cerae, Protesilaus erit.

Hanc specto teneoque sinu pro coniuge vero,

Et, tamquam possit verba referre, queror.

Per reditus corpusque tuum, mea numina, iuro,

Perque pares animi coniugiique faces,

Me tibi venturam comitem, quocumque vocaris,

Sive — quod heu! timeo — sive superstes eris.

Ultima mandato claudetur epistula parvo:

Si tibi cura mei, sit tibi cura tui!

Mittit Hypermestra de tot modo fratribus uni —

Cetera nuptarum crimine turba iacet.

Clausa domo teneor gravibusque coercita vinclis;

Est mihi supplicii causa fuisse piam.

Quod manus extimuit iugulo demittere ferrum,

Sum rea; laudarer, si scelus ausa forem.

Esse ream praestat, quam sic placuisse parenti;

Non piget inmunes caedis habere manus.

Me pater igne licet, quem non violavimus, urat,

Quaeque aderant sacris, tendat in ora faces;

Aut illo iugulet, quem non bene tradidit ensem,

Ut, qua non cecidit vir nece, nupta cadam —

Non tamen, ut dicant morientia 'paenitet!' ora,

Efficiet. non est, quam piget esse, pia.

Paeniteat sceleris Danaum saevasque sorores;

Hic solet eventus facta nefanda sequi.

Cor pavet admonitu temeratae sanguine noctis,

Et subitus dextrae praepedit ossa tremor.

Quam tu caede putes fungi potuisse mariti,

Scribere de facta non sibi caede timet!

Sed tamen experiar. modo facta crepuscula terris;

Ultima pars lucis primaque noctis erat.

Ducimur Inachides magni sub tecta Pelasgi,

Et socer armatas accipit ipse nurus.

Undique conlucent praecinctae lampades auro;

Dantur in invitos inpia tura focos;

Vulgus 'Hymen, Hymenaee!' vocant. fugit ille vocantis;

Ipsa Iovis coniunx cessit ab urbe sua!

Ecce, mero dubii, comitum clamore frequentes,

Flore novo madidas inpediente comas,

In thalamos laeti — thalamos, sua busta! — feruntur

Strataque corporibus funere digna premunt.

Iamque cibo vinoque graves somnoque iacebant,

Securumque quies alta per Argos erat —

Circum me gemitus morientum audire videbar;

Et tamen audibam, quodque verebar erat.

Sanguis abit, mentemque calor corpusque relinquit,

Inque novo iacui frigida facta toro.

Ut leni Zephyro graciles vibrantur aristae,

Frigida populeas ut quatit aura comas,

Aut sic, aut etiam tremui magis. ipse iacebas,

Quemque tibi dederant vina, soporis eras.

Excussere metum violenti iussa parentis;

Erigor et capio tela tremente manu.

Non ego falsa loquar: ter acutum sustulit ensem,

Ter male sublato reccidit ense manus.

Admovi iugulo — sine me tibi vera fateri! —

Admovi iugulo tela paterna tuo;