Epistulae

Non cultus tibi cura mei, nec pacta marito

Intravi thalamos matre parante novos.

Obvia prodieram reduci tibi — vera fatebor —

Nec facies nobis nota parentis erat!

Te tamen esse Helenen, quod eras pulcherrima, sensi;

Ipsa requirebas, quae tua nata foret!

Pars haec una mihi, coniunx bene cessit Orestes;

Is quoque, ni pro se pugnat, ademptus erit.

Pyrrhus habet captam reduce et victore parente —

Hoc munus nobis diruta Troia dedit!

Cum tamen altus equis Titan radiantibus instant,

Perfruor infelix liberiore malo;

Nox ubi me thalamis ululantem et acerba gementem

Condidit in maesto procubuique toro,

Pro somno lacrimis oculi funguntur obortis,

Quaque licet, fugio sicut ab hoste virum.

Saepe malis stupeo rerumque oblita locique

Ignara tetigi Scyria membra manu,

Utque nefas sensi, male corpora tacta relinquo

Et mihi pollutas credor habere manus.

Saepe Neoptolemi pro nomine nomen Orestae

Exit, et errorem vocis ut omen amo.

Per genus infelix iuro generisque parentem,

Qui freta, qui terras et sua regna quatit;

Per patris ossa tui, patrui mihi, quae tibi debent,

Quod se sub tumulo fortiter ulta iacent —

Aut ego praemoriar primoque exstinguar in aevo,

Aut ego Tantalidae Tantalis uxor ero!

Mittor ad Alciden a coniuge conscia mentis

Littera, si coniunx Deianira tua est:

Gratulor Oechaliam titulis accedere nostris;

Victorem victae succubuisse queror.

Fama Pelasgiadas subito pervenit in urbes

Decolor et factis infitianda tuis,

Quem numquam Iuno seriesque inmensa laborum

Fregerit, huic Iolen inposuisse iugum.

Hoc velit Eurystheus, velit hoc germana Tonantis,

Laetaque sit vitae labe noverca tuae;

At non ille, brevis cui nox — si creditur — una

Luctanti, ut tantus conciperere, fuit.

Plus tibi quam Iuno, nocuit Venus: illa premendo

Sustulit, haec humili sub pede colla tenet.

Respice vindicibus pacatum viribus orbem,

Qua latam Nereus caerulus ambit humum.

Se tibi pax terrae, tibi se tuta aequora debent;

Inplesti meritis solis utramque domum.

Quod te laturum est, caelum prius ipse tulisti;

Hercule supposito sidera fulsit Atlans.

Quid nisi notitia est misero quaesita pudori,

Si cumulas turpi facta priora nota?

Tene ferunt geminos pressisse tenaciter angues,

Cum tener in cunis iam Iove dignus eras?

Coepisti melius quam desinis; ultima primis

Cedunt; dissimiles hic vir et ille puer.

Quem non mille ferae, quem non Stheneleius hostis,

Non potuit Iuno vincere, vincit amor.

At bene nupta feror, quia nominer Herculis uxor,

Sitque socer, rapidis qui tonat altus equis.

Quam male inaequales veniunt ad aratra iuvenci,

Tam premitur magno coniuge nupta minor.

Non honor est sed onus species laesura ferentis;

Siqua voles apte nubere, nube pari.

Vir mihi semper abest, et coniuge notior hospes,

Monstraque terribiles persequiturque feras.

Ipsa domo vidua votis operata pudicis

Torqueor, infesto ne vir ab hoste cadat;

Inter serpentes aprosque avidosque leones

Iactor et haesuros terna per ora canes.

Me pecudum fibrae simulacraque inania somni

Ominaque arcana nocte petita movent.

Aucupor infelix incertae murmura famae,

Speque timor dubia spesque timore cadit.

Mater abest queriturque deo placuisse potenti,

Nec pater Amphitryon nec puer Hyllus adest;

Arbiter Eurystheus astu Iunonis iniquae

Sentitur nobis iraque longa deae.

Haec mihi ferre parum? peregrinos addis amores,

Et mater de te quaelibet esse potest.

Non ego Partheniis temeratam vallibus Augen,

Nec referam partus, Ormeni nympha, tuos;

Non tibi crimen erunt, Teuthrantia turba, sorores,

Quarum de populo nulla relicta tibi est.

Una, recens crimen, referetur adultera nobis,

Unde ego sum Lydo facta noverca Lamo.

Maeandros, terris totiens errator in isdem,

Qui lassas in se saepe retorquet aquas,

Vidit in Herculeo suspensa monilia collo

Illo, cui caelum sarcina parva fuit.

Non puduit fortis auro cohibere lacertos,

Et solidis gemmas opposuisse toris?

Nempe sub his animam pestis Nemeaea lacertis

Edidit, unde umerus tegmina laevus habet!

Ausus es hirsutos mitra redimire capillos!

Aptior Herculeae populus alba comae.

Nec te Maeonia lascivae more puellae

Incingi zona dedecuisse putas?

Non tibi succurrit crudi Diomedis imago,

Efferus humana qui dape pavit equas?

Si te vidisset cultu Busiris in isto,

Huic victor victo nempe pudendus eras.