Aeneid

quo neque me Rutuli nec conscia fama sequatur.

Haec memorans animo nunc huc, nunc fluctuat illuc,

an sese mucrone ob tantum dedecus amens

induat et crudum per costas exigat ensem,

fluctibus an iaciat mediis et litora nando

curva petat Teucrumque iterum se reddat in arma.

Ter conatus utramque viam, ter maxima Iuno

continuit iuvenemque animi miserata repressit.

Labitur alta secans fluctuque aestuque secundo

et patris antiquam Dauni defertur ad urbem.

At Iovis interea monitis Mezentius ardens

succedit pugnae Teucrosque invadit ovantis.

Concurrunt Tyrrhenae acies atque omnibus uni,

uni odiisque viro telisque frequentibus instant.

Ille velut rupes, vastum quae prodit in aequor,

obvia ventorum furiis expostaque ponto,

vim cunctam atque minas perfert caelique marisque,

ipsa immota manens, prolem Dolichaonis Hebrum

sternit humi, cum quo Latagum Palmumque fugacem,

sed Latagum saxo atque ingenti fragmine montis

occupat os faciemque adversam, poplite Palmum

succiso volvi segnem sinit, armaque Lauso

donat habere umeris et vertice figere cristas.

Nec non Euanthen Phrygium Paridisque Mimanta

aequalem comitemque, una quem nocte Theano

in lucem genitori Amyco dedit et face praegnans

Cisseis regina Parin creat: urbe paterna

occubat, ignarum Laurens habet ora Mimanta.

Ac velut ille canum morsu de montibus altis

actus aper, multos Vesulus quem pinifer annos

defendit multosve palus Laurentia, silva

pastus harundinea, postquam inter retia ventum est,

substitit infremuitque ferox et inhorruit armos,

nec cuiquam irasci propiusque accedere virtus,

sed iaculis tutisque procul clamoribus instant;

ille autem impavidus partis cunctatur in omnis,

dentibus infrendens, et tergo decutit hastas.

haud aliter, iustae quibus est Mezentius irae,

non ulli est animus stricto concurrere ferro;

missilibus longe et vasto clamore lacessunt:

Venerat antiquis Corythi de finibus Acron,

Graius homo, infectos linquens profugus hymenaeos.

Hunc ubi miscentem longe media agmina vidit,

purpureum pennis et pactae coniugis ostro:

impastus stabula alta leo ceu saepe peragrans,

suadet enim vesana fames, si forte fugacem

conspexit capream aut surgentem in cornua cervum,

gaudet, hians immane, comasque arrexit et haeret

visceribus super accumbens, lavit inproba taeter

ora cruor,

sic ruit in densos alacer Mezentius hostis.

Sternitur infelix Acron et calcibus atram

tundit humum expirans infractaque tela cruentat.

Atque idem fugientem haud est dignatus Oroden

sternere nec iacta caecum dare cuspide volnus:

obvius adversoque occurrit seque viro vir

contulit, haud furto melior, sed fortibus armis.

Tum super abiectum posito pede nixus et hasta:

Pars belli haud temnenda, viri, iacet altus Orodes.

Conclamant socii laetum paeana secuti.

Ille autem exspirans: Non me, quicumque es, inulto,

victor, nec longum laetabere: te quoque fata

prospectant paria atque eadem mox arva tenebis.

Ad quae subridens mixta Mezentius ira:

Nunc morere. Ast de me divom pater atque hominum rex

viderit. Hoc dicens eduxit corpore telum:

olli dura quies oculos et ferreus urget

somnus, in aeternam clauduntur lumina noctem.

Caedicus Alcathoum obtruncat, Sacrator Hydaspen

Partheniumque Rapo et praedurum viribus Orsen,

Messapus Croniumque Lycaoniumque Erichaeten,

illum infrenis equi lapsu tellure iacentem,

hunc peditem. Pedes et Lycius processerat Agis,

quem tamen haud expers Valerus virtutis avitae

deicit; at Thronium Salius Saliumque Nealces

insidiis, iaculo et longe fallente sagitta.

Iam gravis aequabat luctus et mutua Mavors

funera: caedebant pariter pariterque ruebant

victores victique, neque his fuga nota neque illis.

Di Iovis in tectis iram miserantur inanem

amborum et tantos mortalibus esse labores:

hinc Venus, hinc contra spectat Saturnia Iuno,

pallida Tisiphone media inter milia saevit.

At vero ingentem quatiens Mezentius hastam

turbidus ingreditur campo. Quam magnus Orion,

cum pedes incedit medii per maxima Nerei

stagna viam scindens, umero supereminet undas

aut summis referens annosam montibus ornum

ingrediturque solo et caput inter nubila condit:

talis se vastis infert Mezentius armis.

Huic contra Aeneas, speculatus in agmine longo,

obvius ire parat. Manet imperterritus ille,

hostem magnanimum opperiens, et mole sua stat;

atque oculis spatium emensus, quantum satis hastae:

Dextra mihi deus et telum, quod missile libro,

nunc adsint! Voveo praedonis corpore raptis

indutum spoliis ipsum te, Lause, tropaeum

Aeneae. Dixit stridentemque eminus hastam

iecit; at illa volans clipeo est excussa proculque

egregium Antoren latus inter et ilia figit,