Georgicon

pomaque et Alcinoi silvae, nec surculus idem

Crustumiis Syriisque piris gravibusque volemis.

Non eadem arboribus pendet vindemia nostris,

quam Methymnaeo carpit de palmite Lesbos;

sunt Thasiae vites, sunt et Mareotides albae,

pinguibus hae terris habiles, levioribus illae,

et passo Psithia utilior tenuisque Lageos

temptatura pedes olim vincturaque linguam,

purpureae preciaeque, et quo te carmine dicam,

Rhaetica? Nec cellis ideo contende Falernis.

Sunt et Amineae vites, firmissima vina,

Tmolius adsurgit quibus et rex ipse Phanaeus;

Argitisque minor, cui non certaverit ulla

aut tantum fluere aut totidem durare per annos.

Non ego te, Dis et mensis accepta secundis,

transierim, Rhodia, et tumidis, Bumaste, racemis.

Sed neque quam multae species nec nomina quae sint,

est numerus; neque enim numero conprendere refert;

quem qui scire velit, Libyci velit aequoris idem

discere quam multae Zephyro turbentur harenae,

aut ubi navigiis violentior incidit Eurus,

nosse, quot Ionii veniant ad litora fluctus.

Nec vero terrae ferre omnes omnia possunt.

fluminibus salices crassisque paludibus alni

nascuntur, steriles saxosis montibus orni;

litora myrtetis laetissima; denique apertos

Bacchus amat collis, aquilonem et frigora taxi.

Aspice et extremis domitum cultoribus orbem

Eoasque domos Arabum pictosque Gelonos:

divisae arboribus patriae. Sola India nigrum

fert ebenum, solis est turea virga Sabaeis.

Quid tibi odorato referam sudantia ligno

balsamaque et bacas semper frondentis acanthi?

Quid nemora Aethiopum molli canentia lana,

velleraque ut foliis depectant tenuia Seres;

aut quos Oceano propior gerit India lucos,

extremi sinus orbis, ubi aera vincere summum

arboris haud ullae iactu potuere sagittae?

Et gens illa quidem sumptis non tarda pharetris.

Media fert tristis sucos tardumque saporem

felicis mali, quo non praesentius ullum,

pocula si quando saevae infecere novercae,

miscueruntque herbas et non innoxia verba,

auxilium venit ac membris agit atra venena.

Ipsa ingens arbos faciemque simillima lauro;

et, si non alium late iactaret odorem,

laurus erat; folia haud ullis labentia ventis;

flos ad prima tenax; animas et olentia Medi

ora fovent illo et senibus medicantur anhelis.

sed neque Medorum, silvae ditissima, terra,

nec pulcher Ganges atque auro turbidus Hermus

laudibus Italiae certent, non Bactra neque Indi

totaque turiferis Panchaia pinguis harenis.

Haec loca non tauri spirantes naribus ignem

invertere satis inmanis dentibus hydri

nec galeis densisque virum seges horruit hastis;

sed gravidae fruges et Bacchi Massicus humor

inplevere; tenent oleae armentaque laeta.

Hinc bellator equus campo sese arduus infert;

hinc albi, Clitumne, greges et maxima taurus

victima, saepe tuo perfusi flumine sacro,

Romanos ad templa deum duxere triumphos.

Hic ver adsiduum atque alienis mensibus aestas

bis gravidae pecudes, bis pomis utilis arbos.

At rabidae tigres absunt et saeva leonum

semina nec miseros fallunt aconita legentis

nec rapit inmensos orbis per humum neque tanto

squameus in spiram tractu se colligit anguis.

Adde tot egregias urbes operumque laborem,

tot congesta manu praeruptis oppida saxis

fluminaque antiquos subter labentia muros.

An mare, quod supra, memorem, quodque adluit infra

anne lacus tantos? Te, Lari maxume, teque,

fluctibus et fremitu adsurgens Benace marino

an memorem portus Lucrinoque addita claustra

atque indignatum magnis stridoribus aequor

Iulia qua ponto longe sonat unda refuso

Tyrrhenusque fretis inmittitur aestus Avernis?

Haec eadem argenti rivos aerisque metalla

ostendit venis atque auro plurima fluxit.

Haec genus acre virum, Marsos pubemque Sabellam

adsuetumque malo Ligurem Volscosque verutos

extulit, haec Decios, Marios, magnosque Camillos,

Scipiadas duros bello et te, maxume Caesar,

qui nunc extremis Asiae iam victor in oris

inbellem avertis Romanis arcibus Indum.

Salve, magna parens frugum, Saturnia tellus,

magna virum; tibi res antiquae laudis et artem

ingredior, sanctos ausus recludere fontis,

Ascraeumque cano Romana per oppida carmen.

Nunc locus arvorum ingeniis: quae robora cuique,

quis color et quae sit rebus natura ferendis.

Difficiles primum terrae collesque maligni,

tenuis ubi argilla et dumosis calculus arvis,

Palladia gaudent silva vivacis olivae.

Indicio est tractu surgens oleaster eodem

plurimus et strati bacis silvestribus agri.

At quae pinguis humus dulcique uligine laeta,

quique frequens herbis et fertilis ubere campus—

qualem saepe cava montis convalle solemus