Georgicon

et munire favos et daedala fingere tecta.

At fessae multa referunt se nocte minores,

crura thymo plenae; pascuntur et arbuta passim

et glaucas salices casiamque crocumque rubentem

et pinguem tiliam et ferrugineos hyacinthos.

Omnibus una quies operum, labor omnibus unus:

mane ruunt portis; nusquam mora; rursus easdem

vesper ubi e pastu tandem decedere campis

admonuit, tum tecta petunt, tum corpora curant;

fit sonitus, mussantque oras et limina circum.

Post, ubi iam thalamis se composuere, siletur

in noctem fessosque sopor suus occupat artus.

Nec vero a stabulis pluvia impendente recedunt

longius aut credunt caelo adventantibus Euris,

sed circum tutae sub moenibus urbis aquantur,

excursusque breves temptant et saepe lapillos,

ut cumbae instabiles fluctu iactante saburram,

tollunt, his sese per inania nubila librant.

Illum adeo placuisse apibus mirabere morem,

quod neque concubitu indulgent nec corpora segnes

in Venerem solvunt aut fetus nixibus edunt:

verum ipsae e foliis natos, e suavibus herbis

ore legunt, ipsae regem parvosque Quirites

sufficiunt aulasque et cerea regna refigunt.

saepe etiam duris errando in cotibus alas

attrivere ultroque animam sub fasce dedere:

tantus amor florum et generandi gloria mellis.

Ergo ipsas quamvis angusti terminus aevi

excipiat, neque enim plus septima ducitur aestas,

at genus immortale manet multosque per annos

stat fortuna domus et avi numerantur avorum.

Praeterea regem non sic Aegyptus et ingens

Lydia nec populi Parthorum aut Medus Hydaspes

observant. Rege incolumi mens omnibus una est;

amisso rupere fidem constructaque mella

diripuere ipsae et crates solvere favorum.

Ille operum custos, illum admiruntur et omnes

circumstant fremitu denso stipantque frequentes

et saepe attollunt umeris et corpora bello

obiectant pulchramque petunt per vulnera mortem.

His quidam signis atque haec exempla secuti

esse apibus partem divinae mentis et haustus

aetherios dixere; deum namque ire per omnes

terrasque tractusque maris caelumque profundum.

Hinc pecudes, armenta, viros, genus omne ferarum,

quemque sibi tenues nascentem arcessere vitas;

scilicet huc reddi deinde ac resoluta referri

omnia nec morti esse locum, sed viva volare

sideris in numerum atque alto succedere caelo.

Si quando sedem angustam servataque mella

thesauris relines, prius haustu sparsus aquarum

ora fove fumosque manu praetende sequaces.

Bis gravidos cogunt fetus, duo tempora messis,

Taygete simul os terris ostendit honestum

Pleas et Oceani spretos pede reppulit amnes,

aut eadem sidus fugiens ubi Piscis aquosi

tristior hibernas caelo descendit in undas.

Illis ira modum supra est, laesaeque venenum

morsibus inspirant et spicula caeca relinquunt

adfixae venis animasque in vulnere ponunt.

Sin duram metues hiemem parcesque futuro

contunsosque animos et res miserabere fractas,

at suffire thymo cerasque recidere inanes

quis dubitet? nam saepe favos ignotus adedit

stellio et lucifugis congesta cubilia blattis

immunisque sedens aliena ad pabula fucus

aut asper crabro imparibus se immiscuit armis,

aut dirum tiniae genus, aut invisa Minervae

laxos in foribus suspendit aranea casses.

Quo magis exhaustae fuerint, hoc acrius omnes

incumbent generis lapsi sarcire ruinas

complebuntque foros et floribus horrea texent.

Si vero, quoniam casus apibus quoque nostros

vita tulit, tristi languebunt corpora morbo—

quod iam non dubiis poteris cognoscere signis:

continuo est aegris alius color, horrida vultum

deformat macies, tum corpora luce carentum

exportant tectis et tristia funera ducunt;

aut illae pedibus conexae ad limina pendent,

aut intus clausis cunctantur in aedibus, omnes

ignavaeque fame et contracto frigore pigrae.

Tum sonus auditur gravior, tractimque susurrant,

frigidus ut quondam silvis immurmurat Auster,

ut mare sollicitum stridit refluentibus undis,

aestuat ut clausis rapidus fornacibus ignis:

hic iam galbaneos suadebo incendere odores

mellaque harundineis inferre canalibus, ultro

hortantem et fessas ad pabula nota vocantem.

Proderit et tunsum gallae admiscere saporem

Arentesque rosas aut igni pinguia multo

defruta vel psithia passos de vite racemos

Cecropiumque thymum et grave olentia centaurea.

Est etiam flos in pratis, cui nomen amello

fecere agricolae, facilis quaerentibus herba;

namque uno ingentem tollit de caespite silvam,

aureus ipse, sed in foliis, quae plurima circum

funduntur, violae sublucet purpura nigrae;

saepe deum nexis ornatae torquibus arae

asper in ore sapor; tonsis in vallibus illum

pastores et curva legunt prope flumina Mellae.