Elegiae

et veteres arcus leto renovasse procorum,

errorisque sui sic statuisse modum.

nec frustra, quia casta domi persederat uxor.

vincit Penelopes Aelia Galla fidem.

Quaeritis, unde avidis nox sit pretiosa puellis,

et Venere exhaustae damna querantur opes.

certa quidem tantis causa et manifesta ruinis:

luxuriae nimium libera facta viast.

Inda cavis aurum mittit formica metallis,

et venit e Rubro concha Erycina salo,

et Tyros ostrinos praebet Cadmea colores,

cinnamon et multi pistor odoris Arabs.

haec etiam clausas expugnant arma pudicas

quaeque gerunt fastus, Icarioti, tuos.

matrona incedit census induta nepotum

et spolia opprobrii nostra per ora trahit.

nullast poscendi, nullast reverentia dandi,

aut si quast, pretio tollitur ipsa mora.

felix Eois lex funeris una maritis,

quos Aurora suis rubra colorat equis!

namque ubi mortifero iactast fax ultima lecto,

uxorum fusis stat pia turba comis,

et certamen habent leti, quae viva sequatur

coniugium: pudor est non licuisse mori.

ardent victrices et flammae pectora praebent,

imponuntque suis ora perusta viris.

hoc genus infidum nuptarum, hic nulla puella

nec fida Euadne nec pia Penelope.

felix agrestum quondam pacata iuventus,

divitiae quorum messis et arbor erant!

illis munus erat decussa Cydonia ramo,

et dare puniceis plena canistra rubis,

nunc violas tondere manu, nunc mixta referre

lilia vimineos lucida per calathos,

et portare suis vestitas frondibus uvas

aut variam plumae versicoloris avem.

his tum blanditiis furtiva per antra puellae

oscula silvicolis empta dedere viris.

hinnulei pellis stratos operibat amantes,

altaque nativo creverat herba toro,

pinus et incumbens laetas circumdabat umbras;

nec fuerat nudas poena videre deas.

corniger Arcadii vacuam pastoris in aulam

dux aries saturas ipse reduxit oves;

dique deaeque omnes, quibus est tutela per agros,

praebebant vestri verba benigna foci:

'et leporem, quicumque venis, venaberis, hospes,

et si forte meo tramite quaeris avem:

et me Pana tibi comitem de rupe vocato,

sive petes calamo praemia, sive cane.'

at nunc desertis cessant sacraria lucis:

aurum omnes victa iam pietate colunt.

auro pulsa fides, auro venalia iura,

aurum lex sequitur, mox sine lege pudor.

torrida sacrilegum testantur limina Brennum,

dum petit intonsi Pythia regna dei:

at mox laurigero concussus vertice diras

Gallica Parnasus sparsit in arma nives.

te scelus accepto Thracis Polymestoris auro

nutrit in hospitio non, Polydore, pio.

tu quoque ut auratos gereres, Eriphyla, lacertos,

delapsis nusquamst Amphiarau+s equis.

proloquar (atque utinam patriae sim verus haruspex!):

frangitur ipsa suis Roma superba bonis.

certa loquor, sed nulla fides; neque vilia quondam

verax Pergameis maenas habenda mali:

sola Parim Phrygiae fatum componere, sola

fallacem Troiae serpere dixit equum.

ille furor patriae fuit utilis, ille parenti:

expertast veros irrita lingua deos.

Multa tuae, Sparte, miramur iura palaestrae,

sed mage virginei tot bona gymnasii,

quod non infamis exercet corpore ludos

inter luctantis nuda puella viros,

cum pila velocis fallit per bracchia iactus,

increpat et versi clavis adunca trochi,

pulverulentaque ad extremas stat femina metas,

et patitur duro vulnera pancratio:

nunc ligat ad caestum gaudentia bracchia loris,

missile nunc disci pondus in orbe rotat,

et modo Taygeti, crinis aspersa pruina,

sectatur patrios per iuga longa canes:

gyrum pulsat equis, niveum latus ense revincit,

virgineumque cavo protegit aere caput,

qualis Amazonidum nudatis bellica mammis

Thermodontiacis turba lavatur aquis;

qualis et Eurotae Pollux et Castor harenis,

hic victor pugnis, ille futurus equis,

inter quos Helene nudis capere arma papillis

fertur nec fratres erubuisse deos.

lex igitur Spartana vetat secedere amantes,

et licet in triviis ad latus esse suae,

nec timor aut ullast clausae tutela puellae,

nec gravis austeri poena cavenda viri.

nullo praemisso de rebus tute loquaris

ipse tuis: longae nulla repulsa morae.

nec Tyriae vestes errantia lumina fallunt,

est neque odoratae cura molesta comae.

at nostra ingenti vadit circumdata turba,

nec digitum angustast inseruisse via;