Elegiae

ista ego praeterita iactavi verba iuventa:

tu nunc exemplo disce timere meo.

Colchis flagrantis adamantina sub iuga tauros

egit et armigera proelia sevit humo,

custodisque feros clausit serpentis hiatus,

iret ut Aesonias aurea lana domos.

ausa ferox ab equo quondam oppugnare sagittis

Maeotis Danaum Penthesilea rates;

aurea cui postquam nudavit cassida frontem,

vicit victorem candida forma virum.

Omphale in tantum formae processit honorem,

Lydia Gygaeo tincta puella lacu,

ut, qui pacato statuisset in orbe columnas,

tam dura traheret mollia pensa manu.

Persarum statuit Babylona Semiramis urbem,

ut solidum cocto tolleret aggere opus,

et duo in adversum mitti per moenia currus

nec possent tacto stringere ab axe latus;

duxit et Euphraten medium, quam condidit, arcis,

iussit et imperio subdere Bactra caput.

nam quid ego heroas, quid raptem in crimina divos?

Iuppiter infamat seque suamque domum.

quid, modo quae nostris opprobria nexerit armis,

et, famulos inter femina trita suos,

coniugii obsceni pretium Romana poposcit

moenia et addictos in sua regna Patres?

noxia Alexandria, dolis aptissima tellus,

et totiens nostro Memphi cruenta malo,

tris ubi Pompeio detraxit harena triumphos—

tollet nulla dies hanc tibi, Roma, notam.

issent Phlegraeo melius tibi funera campo,

vel tua si socero colla daturus eras.

scilicet incesti meretrix regina Canopi,

una Philippeo sanguine adusta nota,

ausa Iovi nostro latrantem opponere Anubim,

et Tiberim Nili cogere ferre minas,

Romanamque tubam crepitanti pellere sistro,

baridos et contis rostra Liburna sequi,

foedaque Tarpeio conopia tendere saxo,

iura dare et statuas inter et arma Mari!

quid nunc Tarquinii fractas iuvat esse secures,

nomine quem simili vita superba notat,

si mulier patienda fuit? cane, Roma, triumphum

et longum Augusto salva precare diem!

fugisti tamen in timidi vaga flumina Nili:

accepere tuae Romula vincla manus.

bracchia spectasti sacris admorsa colubris,

et trahere occultum membra soporis iter.

'Non hoc, Roma, fui tanto tibi cive verenda!'

dixit et assiduo lingua sepulta mero.

septem urbs alta iugis, toto quae praesidet orbi,

non humana deicienda manu.

haec di condiderunt, haec di quoque moenia servant:

vix timeat salvo Caesare Roma Iovem.

nunc ubi Scipiadae classes, ubi signa Camilli,

aut modo Pompeia, Bospore, capta manu?

Hannibalis spolia et victi monumenta Syphacis,

et Pyrrhi ad nostros gloria fracta pedes?

Curtius expletis statuit monumenta lacunis,

admisso Decius proelia rupit equo,

Coclitis abscissos testatur semita pontes,

est cui cognomen corvus habere dedit:

Leucadius versas acies memorabit Apollo:

tanti operis bellum sustulit una dies.

at tu, sive petes portus seu, navita, linques,

Caesaris in toto sis memor Ionio.

Postume, plorantem potuisti linquere Gallam,

miles et Augusti fortia signa sequi?

tantine ulla fuit spoliati gloria Parthi,

ne faceres Galla multa rogante tua?

si fas est, omnes pariter pereatis avari,

et quisquis fido praetulit arma toro!

tu tamen iniecta tectus, vesane, lacerna

potabis galea fessus Araxis aquam.

illa quidem interea fama tabescet inani,

haec tua ne virtus fiat amara tibi,

neve tua Medae laetentur caede sagittae,

ferreus armato neu cataphractus equo,

neve aliquid de te flendum referatur in urna:

sic redeunt, illis qui cecidere locis.

ter quater in casta felix, o Postume, Galla!

moribus his alia coniuge dignus eras.

quid faciet nullo munita puella timore,

cum sit luxuriae Roma magistra suae?

sed securus eas: Gallam non munera vincent,

duritiaeque tuae non erit illa memor.

nam quocumque die salvum te fata remittent,

pendebit collo Galla pudica tuo.

Postumus alter erit miranda coniuge Ulixes:

non illi longae tot nocuere morae,

castra decem annorum, et Ciconum mors, Ismara capta,

exustaeque tuae nox, Polypheme, genae,

et Circae fraudes, lotosque herbaeque tenaces,

Scyllaque et alternas scissa Charybdis aquas,

Lampeties Ithacis veribus mugisse iuvencos

(paverat hos Phoebo filia Lampetie),

et thalamum Aeaeae flentis fugisse puellae,

totque hiemis noctes totque natasse dies,

nigrantisque domos animarum intrasse silentum,

Sirenum surdo remige adisse lacus,