De Rerum Natura

qui neque sunt usquam nec possunt esse profecto;

sed metus in vita poenarum pro male factis

est insignibus insignis scelerisque luela,

carcer et horribilis de saxo iactus deorsum,

verbera carnifices robur pix lammina taedae;

quae tamen etsi absunt, at mens sibi conscia factis

praemetuens adhibet stimulos torretque flagellis,

nec videt interea qui terminus esse malorum

possit nec quae sit poenarum denique finis,

atque eadem metuit magis haec ne in morte gravescant.

hic Acherusia fit stultorum denique vita.

Hoc etiam tibi tute interdum dicere possis.

'lumina sis oculis etiam bonus Ancus reliquit,

qui melior multis quam tu fuit, improbe, rebus.

inde alii multi reges rerumque potentes

occiderunt, magnis qui gentibus imperitarunt.

ille quoque ipse, viam qui quondam per mare magnum

stravit iterque dedit legionibus ire per altum

ac pedibus salsas docuit super ire lucunas

et contempsit equis insultans murmura ponti,

lumine adempto animam moribundo corpore fudit.

Scipiadas, belli fulmen, Carthaginis horror,

ossa dedit terrae proinde ac famul infimus esset.

adde repertores doctrinarum atque leporum,

adde Heliconiadum comites; quorum unus Homerus

sceptra potitus eadem aliis sopitus quietest.

denique Democritum post quam matura vetustas

admonuit memores motus languescere mentis,

sponte sua leto caput obvius optulit ipse.

ipse Epicurus obit decurso lumine vitae,

qui genus humanum ingenio superavit et omnis

restinxit stellas exortus ut aetherius sol.

tu vero dubitabis et indignabere obire?

mortua cui vita est prope iam vivo atque videnti,

qui somno partem maiorem conteris aevi,

et viligans stertis nec somnia cernere cessas

sollicitamque geris cassa formidine mentem

nec reperire potes tibi quid sit saepe mali, cum

ebrius urgeris multis miser undique curis

atque animo incerto fluitans errore vagaris.'

Si possent homines, proinde ac sentire videntur

pondus inesse animo, quod se gravitate fatiget,

e quibus id fiat causis quoque noscere et unde

tanta mali tam quam moles in pectore constet,

haut ita vitam agerent, ut nunc plerumque videmus

quid sibi quisque velit nescire et quaerere semper,

commutare locum, quasi onus deponere possit.

exit saepe foras magnis ex aedibus ille,

esse domi quem pertaesumst, subitoque revertit,

quippe foris nihilo melius qui sentiat esse.

currit agens mannos ad villam praecipitanter

auxilium tectis quasi ferre ardentibus instans;

oscitat extemplo, tetigit cum limina villae,

aut abit in somnum gravis atque oblivia quaerit,

aut etiam properans urbem petit atque revisit.

hoc se quisque modo fugit, at quem scilicet, ut fit,

effugere haut potis est: ingratius haeret et odit

propterea, morbi quia causam non tenet aeger;

quam bene si videat, iam rebus quisque relictis

naturam primum studeat cognoscere rerum,

temporis aeterni quoniam, non unius horae,

ambigitur status, in quo sit mortalibus omnis

aetas, post mortem quae restat cumque manendo.

Denique tanto opere in dubiis trepidare periclis

quae mala nos subigit vitai tanta cupido?

certe equidem finis vitae mortalibus adstat

nec devitari letum pote, quin obeamus.

praeterea versamur ibidem atque insumus usque

nec nova vivendo procuditur ulla voluptas;

sed dum abest quod avemus, id exsuperare videtur

cetera; post aliud, cum contigit illud, avemus

et sitis aequa tenet vitai semper hiantis.

posteraque in dubiost fortunam quam vehat aetas,

quidve ferat nobis casus quive exitus instet.

nec prorsum vitam ducendo demimus hilum

tempore de mortis nec delibare valemus,

quo minus esse diu possimus forte perempti.

proinde licet quod vis vivendo condere saecla,

mors aeterna tamen nihilo minus illa manebit,

nec minus ille diu iam non erit, ex hodierno

lumine qui finem vitai fecit, et ille,

mensibus atque annis qui multis occidit ante.

Avia Pieridum peragro loca nullius ante

trita solo. iuvat integros accedere fontis

atque haurire, iuvatque novos decerpere flores

insignemque meo capiti petere inde coronam,

unde prius nulli velarint tempora musae;

primum quod magnis doceo de rebus et artis

religionum animum nodis exsolvere pergo,

deinde quod obscura de re tam lucida pango

carmina musaeo contingens cuncta lepore.

id quoque enim non ab nulla ratione videtur;

nam vel uti pueris absinthia taetra medentes

cum dare conantur, prius oras pocula circum

contingunt mellis dulci flavoque liquore,

ut puerorum aetas inprovida ludificetur

labrorum tenus, interea perpotet amarum

absinthi laticem deceptaque non capiatur,

sed potius tali facto recreata valescat,

sic ego nunc, quoniam haec ratio plerumque videtur