Carmina

Multas per gentes et multa per aequora vectus

advenio has miseras, frater, ad inferias,

ut te postremo donarem munere mortis

et mutam nequiquam adloquerer cinerem,

quandoquidem fortuna mihi tete abstulit ipsum,

heu miser indigne frater adempte mihi.

nunc tamen interea haec, prisco quae more parentum

tradita sunt tristi munere ad inferias,

accipe fraterno multum manantia fletu

atque in perpetuum, frater, ave atque vale.

Si quicquam tacito commissum est fido ab amico

cuius sit penitus nota fides animi,

meque esse invenies illorum iure sacratum,

Corneli, et factum me esse puta Harpocratem.

Aut sodes mihi redde decem sestertia, Silo,

deinde esto quamvis saevus et indomitus:

aut, si te nummi deIectant, desine quaeso

Leno esse atque idem saevus et indomitus.

Credis me potuisse meae maledicere vitae,

ambobus mihi quae carior est oculis?

non potui, nec, si possem, tam perdite amarem:

sed tu cum Tappone omnia monstra facis.

Mentula conatur Pipleum scandere montem:

Musae furcillis praecipitem eiciunt.

Cum puero bello praeconem qui videt esse,

quid credat, nisi se vendere discupere?

Si cui quid cupido optantique obtigit unquam

insperanti, hoc est gratum animo proprie.

quare hoc est gratum nobis quoque, carius auro,

quod te restituis, Lesbia, mi cupido:

restituis cupido atque insperanti, ipsa refers te

nobis. o lucem candidiore nota!

quis me uno vivit felicior, aut magis hac res

optandas vita dicere quis poterit?

Si, Comini, populi arbitrio tua cana senectus

spurcata impuris moribus intereat,

non equidem dubito quin primum inimica bonorum

lingua exsecta avido sit data vulturio,

effossos oculos voret atro gutture corvus,

intestina canes, cetera membra lupi.

Iucundum, mea vita, mihi proponis amorem

hunc nostrum inter nos perpetuumque fore.

di magni, facite ut vere promittere possit

atque id sincere dicat et ex animo,

ut liceat nobis tota perducere vita

aeternum hoc sanctae foedus amicitiae.

Aufilena, bonae semper laudantur amicae:

accipiunt pretium quod facere instituunt.

tu, quod promisti mihi, quod mentita, inimica es;

quod nec das et fers saepe, facts facinus.

aut facere ingenuae est, aut non promisse pudicae,

Aufilena, fuit: sed data corripere

fraudando † efficit plus quam meretricis avarae,

quae sese toto corpore prostituit.

Aufilena, viro contentam vivere solo

nuptarum laus e laudibus eximiis:

sed cuivis quamvis potius succumbere par est

quam matrem fratres ex patruo parere.

Multus homo est, Naso, neque tecum multus homo est qui

descendit: Naso, multus es et pathicus.

Consule Pompeio primum duo, Cinna, solebant

Maeciliam: facto consule nunc iterum

manserunt duo, sed creverunt milia in unum

singula. fecundum semen adulterio.

Firmanus saltu non falso Mentula dives

fertur, qui tot res in se habet egregias,

aucupium omne genus, piscis, prata, arva, ferasque.

nequiquam: fructus sumptibus exsuperat.

quare concedo sit dives, dum omnia desint;

saltum laudemus, dum domo ipse egeat.

Mentula habet iuxta triginta iugera prati,

quadraginta arvi: cetera sunt maria.

cur non divitiis Croesum superare potis sit

uno qui in saltu tot bona possideat,

prata, arva, ingentis silvas saltusque paludesque

usque ad Hyperboreos et mare ad Oceanum?

omnia magna haec sunt, tamen ipse est maximus ultro,

non homo, sed vero mentula magna minax.

Saepe tibi studioso animo venante requirens

carmina uti possem mittere Battiadae

qui te lenirem nobis, neu conarere

tela infesta mihi mittere in usque caput,

hunc video mihi nunc frustra sumptum esse laborem,

Gelli, nec nostras hic valuisse preces.

contra nos tela ista tua evitamus amictu:

at fixus nostris tu dabis supplicium.