Genesis A, B

Solomia sinces hyrde;

þæt wæs se mæra Melchisedec,

leoda bisceop. Se mid lacum com

fyrdrinca fruman fægre gretan,

Abraham arlice, and him on sette

godes bletsunge, and swa gyddode:

"Wæs ðu gewurðod on wera rime

for þæs eagum þe ðe æsca tir

æt guðe forgeaf! þæt is god selfa,

se ðe hettendra herga þrymmas

on geweald gebræc, and þe wæpnum læt

rancstræte forð rume wyrcan,

huðe ahreddan and hæleð fyllan.

On swaðe sæton; ne meahton siðwerod

guðe spowan, ac hie god flymde,

se ðe æt feohtan mid frumgarum

wið ofermægnes egsan sceolde

handum sinum, and halegu treow,

seo þu wið rodora weard rihte healdest."

Him þa se beorn bletsunga lean

þurh hand ageaf, and þæs hereteames

ealles teoðan sceat Abraham sealde

godes bisceope. þa spræc guðcyning,

Sodoma aldor, secgum befylled,

to Abrahame (him wæs ara þearf).

"Forgif me mennen minra leoda,

þe þu ahreddest herges cræftum

wera wælclommum! Hafa þe wunden gold

þæt ær agen wæs ussum folce,

feoh and frætwa! Læt me freo lædan

eft on eðel æðelinga bearn,

on weste wic wif and cnihtas,

earme wydewan! Eaforan syndon deade,

folcgesiðas, nymðe fea ane,

þe me mid sceoldon mearce healdan."

Him þa Abraham andswarode

ædre for eorlum, elne gewurðod,

dome and sigore, drihtlice spræc:

"Ic þe gehate, hæleða waldend,

for þam halgan, þe heofona is

and þisse eorðan agendfrea,

wordum minum, nis woruldfeoh,

þe ic me agan wille,

sceat ne scilling, þæs ic on sceotendum,

þeoden mæra, þines ahredde,

æðelinga helm, þy læs þu eft cweðe

þæt ic wurde, willgesteallum,

eadig on eorðan ærgestreonum

Sodoma rices; ac þu selfa most heonon

huðe lædan, þe ic þe æt hilde gesloh,

ealle buton dæle þissa drihtwera,

Aneres and Mamres and Escoles.

Nelle ic þa rincas rihte benæman,

ac hie me fulleodon æt æscþræce,

fuhton þe æfter frofre. Gewit þu ferian nu

ham hyrsted gold and healsmægeð,

leoda idesa. þu þe laðra ne þearft

hæleða hildþræce hwile onsittan,

norðmanna wig; ac nefuglas

under beorhhleoþum blodige sittað,

þeodherga wæle þicce gefylled."

Gewat him þa se healdend ham siðian

mid þy hereteame þe him se halga forgeaf,

Ebrea leod arna gemyndig.

þa gen Abrahame eowde selfa

heofona heahcyning halige spræce,

trymede tilmodigne and him to reordode:

"Meda syndon micla þina! Ne læt þu þe þin mod asealcan,

wærfæst willan mines! Ne þearft þu þe wiht ondrædan,

þenden þu mine lare læstest, ac ic þe lifigende her

wið weana gehwam wreo and scylde

folmum minum; ne þearft þu forht wesan."

Abraham þa andswarode,

dædrof drihtne sinum, frægn hine dægrime frod:

"Hwæt gifest þu me, gasta waldend,

freomanna to frofre, nu ic þus feasceaft eom?

Ne þearf ic yrfestol eaforan bytlian

ænegum minra, ac me æfter sculon

mine woruldmagas welan bryttian.

Ne sealdest þu me sunu; forðon mec sorg dreceð

on sefan swiðe. Ic sylf ne mæg

ræd ahycgan. Gæð gerefa min

fægen freobearnum; fæste mynteð

ingeþancum þæt me æfter sie

eaforan sine yrfeweardas.

Geseoð þæt me of bryde bearn ne wocon."

Him þa ædre god andswarode:

"Næfre gerefan rædað þine

eafora yrfe, ac þin agen bearn

frætwa healdeð, þonne þin flæsc ligeð.

Sceawa heofon, and hyrste gerim,

rodores tungel, þa nu rume heora

wuldorfæstne wlite wide dælað

ofer brad brymu beorhte scinan.

Swilc bið mægburge menigo þinre

folcbearnum frome. Ne læt þu þin ferhð wesan

sorgum asæled. Gien þe sunu weorðeð,

bearn of bryde þurh gebyrd cumen,

se ðe æfter bið yrfes hyrde,

gode mære. Ne geomra þu!