Digest2

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 1,378 sections

301
Paulus 1 ad ed.
302
Ex quacumque causa ad praetorem vel alios, qui iurisdictioni praesunt, in ius vocatus venire debet, ut hoc ipsum sciatur, an iurisdictio eius sit.
303
Dig. 2.5.2.1
304
Paulus 1 ad ed.
305
Si quis in ius vocatus non ierit, ex causa a competenti iudice multa pro iurisdictione iudicis damnabitur: rusticitati enim hominis parcendum erit: item si nihil intersit actoris eo tempore in ius adversarium venisse, remittit praetor poenam, puta quia feriatus dies fuit.
306
Dig. 2.5.3
307
Ulpianus 47 ad sab.
308
Cum quis in iudicio sisti promiserit neque adiecerit poenam, si status non esset: incerti cum eo agendum esse in id quod interest verissimum est, et ita celsus quoque scribit.
309
Dig. 2.6.0. In ius vocati ut eant aut satis vel cautum dent.
310
Dig. 2.6.1
311
Paulus 1 ad ed.
312
Edicto cavetur, ut fideiussor iudicio sistendi causa datus pro rei qualitate locuples detur exceptis necessariis personis: ibi enim qualemcumque accipi iubet: veluti pro parente patrono,
313
Dig. 2.6.2
314
Callistratus 1 ad ed. monit.
315
Item pro patrona liberisve suis vel uxore nuruve. tunc enim qualiscumque fideiussor accipi iubetur: et in eum, qui non acceperit, cum sciret eam necessitudinem personarum, quinquaginta aureorum iudicium competit,
316
Dig. 2.6.3
317
Paulus 4 ad ed.
318
Quoniam pro locuplete accipitur fideiussor in necessariis personis.
319
Dig. 2.6.4
320
Ulpianus 48 ad ed.
321
Qui duos homines in iudicio sisti promisit, si alterum exhibet, alterum non, ex promissione non videtur eos stetisse, cum alter eorum non sit exhibitus.
322
Dig. 2.7.0. Ne quis eum qui in ius vocabitur vi eximat.
323
Dig. 2.7.1pr.
324
Ulpianus 5 ad ed.
325
Hoc edictum praetor proposuit, ut metu poenae compesceret eos, qui in ius vocatos vi eripiunt.
326
Dig. 2.7.1.1
327
Ulpianus 5 ad ed.
328
Denique pomponius scribit servi quoque nomine noxale iudicium reddendum, nisi sciente domino id fecit: tunc enim sine noxae deditione iudicium suscipiet.
329
Dig. 2.7.1.2
330
Ulpianus 5 ad ed.
331
Ofilius putat locum hoc edicto non esse, si persona, quae in ius vocari non potuit, exempta est, veluti parens et patronus ceteraeque personae: quae sententia mihi videtur verior. et sane si deliquit qui vocat, non deliquit qui exemit.
332
Dig. 2.7.2pr.
333
Paulus 4 ad ed.
334
Nam cum uterque contra edictum faciat, et libertus qui patronum vocat, et is qui patronum vi eximat: deteriore tamen loco libertus est, qui in simili delicto petitoris partes sustinet.
335
Dig. 2.7.2.1
336
Paulus 4 ad ed.
337
Eadem aequitas est in eo, qui alio quam quo debuerat in ius vocabatur: sed et fortius dicendum est non videri vi eximi eum, cui sit ius ibi non conveniri.
338
Dig. 2.7.3pr.
339
Ulpianus 5 ad ed.
340
Quod si servum quis exemit in ius vocatum, pedius putat cessare edictum, quoniam non fuit persona, quae in ius vocari potuit. quid ergo? ad exhibendum erit agendum.
341
Dig. 2.7.3.1
342
Ulpianus 5 ad ed.
343
Si quis ad pedaneum iudicem vocatum quem eximat, poena eius edicti cessabit.
344
Dig. 2.7.3.2
345
Ulpianus 5 ad ed.
346
Quod praetor praecepit "vi eximat": vi an et dolo malo? sufficit vi, quamvis dolus malus cesset.
347
Dig. 2.7.4pr.
348
Paulus 4 ad ed.
349
Sed eximendi verbum generale est, ut pomponius ait. eripere enim est de manibus auferre per raptum: eximere quoquo modo auferre. ut puta si quis non rapuerit quem, sed moram fecerit quo minus in ius veniret, ut actionis dies exiret vel res tempore amitteretur: videbitur exemisse, quamvis corpus non exemerit. sed et si eo loco retinuerit, non abduxit, his verbis tenetur.
350
Dig. 2.7.4.1
351
Paulus 4 ad ed.
352
Item si quis eum, qui per calumniam vocabatur, exemerit: constat eum hoc edicto teneri.
353
Dig. 2.7.4.2
354
Paulus 4 ad ed.
355
Praetor ait "neve faciat dolo malo, quo magis eximeretur": nam potest sine dolo malo id fieri, veluti cum iusta causa est exemptionis.
356
Dig. 2.7.5pr.
357
Ulpianus 5 ad ed.
358
Si per alium quis exemerit, hac clausula tenetur, sive praesens fuit sive absens.
359
Dig. 2.7.5.1
360
Ulpianus 5 ad ed.
361
In eum autem, qui vi exemit, in factum iudicium datur: quo non id continetur quod in veritate est, sed quanti ea res est ab actore aestimata, de qua controversia est. hoc enim additum est, ut appareat etiam si calumniator quis sit, tamen hanc poenam eum persequi.
362
Dig. 2.7.5.2
363
Ulpianus 5 ad ed.
364
Docere autem debet quis per hanc exemptionem factum quo minus in ius produceretur. ceterum si nihilo minus productus est, cessat poena: quoniam verba cum effectu sunt accipienda.
365
Dig. 2.7.5.3
366
Ulpianus 5 ad ed.
367
Hoc iudicium in factum est: et si plures deliquerint in singulos dabitur, et nihilo minus manet qui exemptus est obligatus:
368
Dig. 2.7.5.4
369
Ulpianus 5 ad ed.
370
Heredibus autem ita dabitur, si eorum intersit: neque autem in heredem neque post annum dabitur.
371
Dig. 2.7.6
372
Ulpianus 35 ad ed.
373
Is qui debitorem vi exemit, si solverit, reum non liberat, quia poenam suam solvit.
374
Dig. 2.8.0. Qui satisdare cogantur vel iurato promittant vel suae promissioni committantur.
375
Dig. 2.8.1
376
Gaius 5 ad ed. provinc.
377
Satisdatio eodem modo appellata est quo satisfactio. nam ut satisfacere dicimur ei, cuius desiderium implemus, ita satisdare dicimur adversario nostro, qui pro eo, quod a nobis petiit, ita cavit, ut eum hoc nomine securum faciamus datis fideiussoribus.
378
Dig. 2.8.2pr.
379
Ulpianus 5 ad ed.
380
Fideiussor in iudicio sistendi causa locuples videtur dari non tantum ex facultatibus, sed etiam ex conveniendi facilitate.
381
Dig. 2.8.2.1
382
Ulpianus 5 ad ed.
383
Si quis his personis, quae agere non potuerunt, fideiussorem iudicio sistendi causa dederit, frustra erit datio.
384
Dig. 2.8.2.2
385
Ulpianus 5 ad ed.
386
Praetor ait: "si quis parentem, patronum patronam, liberos aut parentes patroni patronae, liberosve suos eumve quem in potestate habebit, vel uxorem, vel nurum in iudicium vocabit: qualiscumque fideiussor iudicio sistendi causa accipiatur."
387
Dig. 2.8.2.3
388
Ulpianus 5 ad ed.
389
Quod ait praetor "liberosve suos", accipiemus et ex feminino sexu descendentes liberos. parentique dabimus hoc beneficium non solum sui iuris, sed etiam si in potestate sit alicuius: hoc enim pomponius scribit. et filius fideiussor pro patre fieri potest, etiam si in alterius potestate sit. nurum etiam pronurum et deinceps accipere debemus.
390
Dig. 2.8.2.4
391
Ulpianus 5 ad ed.
392
Quod ait praetor "qualiscumque fideiussor accipiatur": hoc quantum ad facultates, id est etiam non locuples.
393
Dig. 2.8.2.5
394
Ulpianus 5 ad ed.
395
In fideiussorem, qui aliquem iudicio sisti promiserit, tanti quanti ea res erit actionem dat praetor. quod utrum veritatem contineat an vero quantitatem, videamus. et melius est ut in veram quantitatem fideiussor teneatur, nisi pro certa quantitate accessit.
396
Dig. 2.8.3
397
Gaius 1 ad ed. provinc.
398
Sive in duplum est actio sive tripli aut quadrupli, tanti eundem fideiussorem omnimodo teneri dicimus, quia tanti res esse intellegitur.
399
Dig. 2.8.4
400
Paulus 4 ad ed.

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.