← All works

Digest25

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 588 sections

1. 201

   Sed et si divortii tempore fures in domum mariti induxerit et per eos res amoverit, ita ut ipsa non contrectaverit, rerum amotarum iudicio tenebitur. verum est itaque quod labeo scripsit uxorem rerum amotarum teneri, etiamsi ad eam res non pervenerit.

2. 202

   Dig. 25.2.20

3. 203

   Marcellus 7 Dig.

4. 204

   Si rem, quam maritus bona fide emerat, uxor amovit vel opem furi tulit idque fecit divortii causa, rerum amotarum iudicio damnabitur.

5. 205

   Dig. 25.2.21pr.

6. 206

   Paulus 37 ad ed.

7. 207

   Si mulier, cum de viri vita desperasset, subreptis quibusdam rebus divortisset, si convaluerit vir, utilis rerum amotarum actio ei danda est.

8. 208

   Dig. 25.2.21.1

9. 209

   Paulus 37 ad ed.

10. 210

    Si servus mulieris iussu dominae divortii causa res amoverit, pedius putat nec furtum eum facere, quoniam nihil lucri sui causa contrectet nec videri furtum facienti opem ferre, cum mulier furtum non faciat, quamvis servus in facinoribus domino dicto audiens esse non debeat: sed rerum amotarum actio erit.

11. 211

    Dig. 25.2.21.2

12. 212

    Paulus 37 ad ed.

13. 213

    At si in dotem servus datus furtum viro fecerit, si quidem mulier talem esse eum scierit, totum damnum viro sarcietur: quod si ignoraverit, tunc non ultra condemnationem noxae multanda erit.

14. 214

    Dig. 25.2.21.3

15. 215

    Paulus 37 ad ed.

16. 216

    Rerum amotarum actio damnum repraesentat etiam si postea dotis exactio competat.

17. 217

    Dig. 25.2.21.4

18. 218

    Paulus 37 ad ed.

19. 219

    Commodi quoque, si quod amotis rebus amiserit vir, ratio habenda est.

20. 220

    Dig. 25.2.21.5

21. 221

    Paulus 37 ad ed.

22. 222

    Haec actio licet ex delicto nascatur, tamen rei persecutionem continet et ideo non anno finitur, sicut et condictio furtiva: praeterea et heredibus competit.

23. 223

    Dig. 25.2.21.6

24. 224

    Paulus 37 ad ed.

25. 225

    Nec viro nec mulieri prodest in hoc iudicio, si facere non possunt: pendet enim id ex furto.

26. 226

    Dig. 25.2.22pr.

27. 227

    Iulianus 19 Dig.

28. 228

    Si propter res amotas egero cum muliere et lis aestimata sit, an actio ei danda sit, si amiserit possessionem? movet me, quia dolo adquisiit possessionem. respondi: qui litis aestimationem suffert, emptoris loco habendus est. ideo si mulier, cum qua rerum amotarum actum est, aestimationem litis praestiterit, adversus vindicantem maritum vel heredem mariti exceptionem habet et, si amiserit possessionem, in rem actio ei danda est.

29. 229

    Dig. 25.2.22.1

30. 230

    Iulianus 19 Dig.

31. 231

    Si mulier mortis causa res amoverit, deinde mortuus esset maritus, hereditatis petitione vel actione ad exhibendum consequi poterit heres id quod amotum est.

32. 232

    Dig. 25.2.23

33. 233

    Africanus 8 quaest.

34. 234

    Redintegrato matrimonio si iterum divortium factum erit, ob res amotas prioris divortii causa, item ob impensas donationesque priore matrimonio factas manere actionem existimavit.

35. 235

    Dig. 25.2.24

36. 236

    Ulpianus 5 reg.

37. 237

    Ob res amotas vel proprias viri vel etiam dotales tam vindicatio quam condictio viro adversus mulierem competit, et in potestate est, qua velit actione uti.

38. 238

    Dig. 25.2.25

39. 239

    Marcianus 3 reg.

40. 240

    Rerum quidem amotarum iudicium sic habet locum, si divortii consilio res amotae fuerint et secutum divortium fuerit. sed si in matrimonio uxor marito res subtraxerit, licet cessat rerum amotarum actio, tamen ipsas res maritus condicere potest: nam iure gentium condici puto posse res ab his, qui non ex iusta causa possident.

41. 241

    Dig. 25.2.26

42. 242

    Gaius 4 ad ed. provinc.

43. 243

    Rerum amotarum actio condictio est.

44. 244

    Dig. 25.2.27

45. 245

    Papinianus 4 resp.

46. 246

    Rerum amotarum actio ob adulterii crimen, quo mulier postulata est, non differtur.

47. 247

    Dig. 25.2.28

48. 248

    Paulus 6 quaest.

49. 249

    Si uxor rem viri ei, cui eam vir commodaverit, subripuerit isque conventus sit, habebit furti actionem, quamvis vir habere non possit.

50. 250

    Dig. 25.2.29

51. 251

    Tryphonus 11 disp.

52. 252

    Rerum amotarum aestimatio ad tempus quo amotae sunt referri debet: nam veritate furtum fit, et si lenius coercetur mulier. quare nec a bonae fidei possessore ita res amotae usucapiuntur: sed si pluris factae non restituuntur quae amotae sunt, crescit aestimatio, ut in condictione furtivae rei.

53. 253

    Dig. 25.2.30

54. 254

    Papinianus 11 quaest.

55. 255

    Cum soluto matrimonio rerum amotarum iudicium contra mulierem instituitur, redintegrato rursus matrimonio solvitur iudicium.

56. 256

    Dig. 25.3.0. De agnoscendis et alendis liberis vel parentibus vel patronis vel libertis.

57. 257

    Dig. 25.3.1pr.

58. 258

    Ulpianus 34 ad ed.

59. 259

    Senatus consultum, quod factum est de liberis agnoscendis, duas species complectitur, unam eorum qui agnoscunt, aliam earum quae falsum partum subiciunt.

60. 260

    Dig. 25.3.1.1

61. 261

    Ulpianus 34 ad ed.

62. 262

    Permittit igitur mulieri parentive in cuius potestate est vel ei cui mandatum ab eis est, si se putet praegnatem, denuntiare intra dies triginta post divortium connumerandos ipsi marito vel parenti in cuius potestate est, aut domum denuntiare, si nullius eorum copiam habeat.

63. 263

    Dig. 25.3.1.2

64. 264

    Ulpianus 34 ad ed.

65. 265

    Domum accipere debemus hospitium, si in civitate maneat: quod si non sit, sed in villa vel in municipio, illic ubi larem matrimonio collocarent:

66. 266

    Dig. 25.3.1.3

67. 267

    Ulpianus 34 ad ed.

68. 268

    Denuntiare autem hoc tantum esse mulierem ex eo praegnantem. non ergo hoc denuntiat, ut mittat custodes maritus: sufficit enim mulieri hoc notum facere, quod sit praegnas. mariti est iam aut mittere custodes aut ei denuntiare, quod non sit ex se praegnas: hoc autem vel ipsi marito vel alii nomine eius facere permittitur.

69. 269

    Dig. 25.3.1.4

70. 270

    Ulpianus 34 ad ed.

71. 271

    Poena autem mariti ea est, ut, nisi aut custodes praemiserit aut contra denuntiaverit non esse ex se praegnatem, cogatur maritus partum agnoscere: et, si non agnoverit, extra ordinem coercetur. debebit igitur respondere non esse ex se praegnatem aut nomine eius responderi: quod si factum fuerit, non alias necesse habebit agnoscere, nisi vere filius fuerit.

72. 272

    Dig. 25.3.1.5

73. 273

    Ulpianus 34 ad ed.

74. 274

    Illud notandum est, quod denuntiatio a marito non incipit, sed a muliere:

75. 275

    Dig. 25.3.1.6

76. 276

    Ulpianus 34 ad ed.

77. 277

    Sed si maritus ultro custodes offerat et ea non admittat, vel si non denuntiaverit mulier, aut si denuntiaverit quidem, custodes autem arbitrio iudicis non admiserit, liberum est marito parentive eius partum non agnoscere.

78. 278

    Dig. 25.3.1.7

79. 279

    Ulpianus 34 ad ed.

80. 280

    Si mulier esse se praegnatem intra triginta dies non denuntiaverit, postea denuntians causa cognita audiri debebit.

81. 281

    Dig. 25.3.1.8

82. 282

    Ulpianus 34 ad ed.

83. 283

    Quin immo et si in totum omiserit denuntiationem, iulianus ait nihil hoc nocere ei quod editur.

84. 284

    Dig. 25.3.1.9

85. 285

    Ulpianus 34 ad ed.

86. 286

    Dies autem triginta continuos accipere debemus ex die divortii, non utiles.

87. 287

    Dig. 25.3.1.10

88. 288

    Ulpianus 34 ad ed.

89. 289

    Eleganter autem apud iulianum libro nono decimo digestorum quaeritur, si intra dies triginta mulier marito non denuntiaverit et intra triginta partum ediderit, an senatus consulto locus sit. et ait plancianum senatus consultum cessare, quia de eo partu non videtur sentire, qui intra diem trigesimum nascatur: quippe dies triginta ad denuntiandum praestituit senatus. sed hanc rem non facere praeiudicium partui arbitror.

90. 290

    Dig. 25.3.1.11

91. 291

    Ulpianus 34 ad ed.

92. 292

    Quemadmodum per contrarium si maritus uxore denuntiante custodes miserit, nullum praeiudicium sibi facit. licebit igitur ei partum editum ex se negare nec ei nocebit, quod ventrem custodierit: et ita Marcellus libro septimo digestorum scripsit: ait enim, sive quis neget uxorem sive ex se praegnatem, sine praeiudicio recte mittet custodes, maxime si missurus id ipsum protestetur.

93. 293

    Dig. 25.3.1.12

94. 294

    Ulpianus 34 ad ed.

95. 295

    Iulianus libro nono decimo digestorum scripsit: quod senatus consulto comprehensum est, si mulier viro denuntiaverit se ex eo concepisse et is cui denuntiatum erit custodes ad ventrem custodiendum inspiciendumque non miserit neque contestato dixerit eam ex se praegnatem non esse, ut ei id quod editum sit agnoscere sit necesse, non eo pertinet, ut, si quis agnoscere se filium diceret, suum heredem haberet, quamvis ex alio conceptus sit: quandoque enim, inquit, coepit causa agi, grande praeiudicium adfert pro filio confessio patris.

96. 296

    Dig. 25.3.1.13

97. 297

    Ulpianus 34 ad ed.

98. 298

    Idem per contrarium quoque ait, si mulier divortio facto non fecerit ea, quae senatus consulto praecipiuntur, ut liceat patri non agnoscere, non eo pertinere, ut filius natus suum se dicere non possit, sed ad id tantum, ut ita pater alere eum cogatur, si constiterit eum filium esse.

99. 299

    Dig. 25.3.1.14

100. 300

     Ulpianus 34 ad ed.

← Previous · Next → — showing 201–300 of 588

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.