Digest12

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 1,122 sections

401
Paulus 18 ad ed.
402
Si quis iuraverit se non rapuisse, non debet adiuvari hoc iureiurando in actione furti aut condictione, quia aliud est furtum fecisse, quod vel clam fieri potest.
403
Dig. 12.2.28.6
404
Paulus 18 ad ed.
405
Colonus, cum quo propter succisas forte arbores agebatur ex locato, si iuraverit se non succidisse, sive e lege duodecim tabularum de arboribus succisis sive e lege aquilia damni iniuria sive interdicto quod vi aut clam postea convenietur, per exceptionem iurisiurandi defendi poterit.
406
Dig. 12.2.28.7
407
Paulus 18 ad ed.
408
Quae iuravit divortii causa rem se non amovisse, non debet defendi per exceptionem, si cum ea in rem agatur, et si contendat suam esse, alio iureiurando opus est: contra si iuraverit suam esse, debet in actione rerum amotarum defendi. et omnino hoc observandum est, licet per aliam actionem eadem quaestio moveatur, ut exceptio iurisiurandi locum habeat.
409
Dig. 12.2.28.8
410
Paulus 18 ad ed.
411
Igitur si quis iuravit se non esse condemnatum, etiamsi ex stipulatu iudicatum solvi ob rem iudicatam conveniatur, defendetur per exceptionem. contra si, cum ex stipulatu iudicatum solvi conveniretur, iuravit se dare non oportere, agenti iudicati non utique obstabit exceptio: potest enim fieri, ut non sit commissa stipulatio, licet res iudicata sit: nisi ideo iurasset, quod nec damnatum se esse diceret.
412
Dig. 12.2.28.9
413
Paulus 18 ad ed.
414
Item pomponius ait eum, qui furtum sibi factum alicuius rei iuravit, non statim etiam condictionis causam nancisci.
415
Dig. 12.2.28.10
416
Paulus 18 ad ed.
417
Item cum ex hac parte iusiurandum et actionem et exceptionem inducat, si forte reus extra iudicium actore inferente iuraverit se dare non oportere et actor reo deferente dari sibi oportere, vel contra, posterior causa iurisiurandi potior habebitur: nec tamen praeiudicium periurio alterius fiet, quia non quaeretur, an dare eum oportet, sed an actor iuraverit.
418
Dig. 12.2.29
419
Tryphonus 6 disp.
420
Quod si iuravi te deferente non iurasse te dare tibi oportere, et adversus utilem actionem, qua hoc quaeritur, an iuraveris tibi dari oportere, opponenda est exceptio iurisiurandi perementis quaestionem actione comprehensam.
421
Dig. 12.2.30pr.
422
Paulus 18 ad ed.
423
Eum, qui iuravit ex ea actione quae infitiando crescit aliquid sibi deberi, simpli, non dupli persecutionem sibi adquirere pedius ait: abunde enim sufficere exonerare petitorem probandi necessitate, cum omissa hac parte edicti dupli actio integra maneat: et potest dici hoc iudicio non principalem causam exerceri, sed iusiurandum actoris conservari.
424
Dig. 12.2.30.1
425
Paulus 18 ad ed.
426
Si iuravero te stichum mihi dare oportere, qui non sit in rerum natura, nec aestimationem mihi praestare reus debet nisi ex causa furtiva vel propter moras: tunc enim etiam post mortem servi aestimatio praestatur.
427
Dig. 12.2.30.2
428
Paulus 18 ad ed.
429
Si mulier iuraverit decem dotis sibi deberi, tota ea summa praestanda est: sed si iuravit decem se dedisse in dotem, hoc solum non erit quaerendum, an data sint, sed quasi data sint, quod ex eo reddi oportet praestandum erit.
430
Dig. 12.2.30.3
431
Paulus 18 ad ed.
432
In popularibus actionibus iusiurandum exactum ita demum adversus alios proderit, si bona fide exactum fuerit: nam et si quis egerit, ita demum consumit publicam actionem, si non per collusionem actum sit.
433
Dig. 12.2.30.4
434
Paulus 18 ad ed.
435
Si libertus deferente patrono iuravit se libertum non esse, ratum habendum est iusiurandum, ut nec operarum petitio nec bonorum possessio contra tabulas dari debeat.
436
Dig. 12.2.30.5
437
Paulus 18 ad ed.
438
Si iuravero usum fructum mihi dari oportere, non aliter dari debet, quam si caveam boni viri arbitratu me usurum et finito usu fructu restituturum.
439
Dig. 12.2.31
440
Gaius 30 ad ed. provinc.
441
Admonendi sumus interdum etiam post iusiurandum exactum permitti constitutionibus principum ex integro causam agere, si quis nova instrumenta se invenisse dicat, quibus nunc solis usurus sit. sed hae constitutiones tunc videntur locum habere, cum a iudice aliquis absolutus fuerit ( solent enim saepe iudices in dubiis causis exacto iureiurando secundum eum iudicare qui iuraverit): quod si alias inter ipsos iureiurando transactum sit negotium, non conceditur eandem causam retractare.
442
Dig. 12.2.32
443
Modestinus libro diff.
444
Iurisiurandi gratiam facere pupillus non potest.
445
Dig. 12.2.33
446
Ulpianus 28 ad sab.
447
Qui per salutem suam iurat, licet per deum iurare videtur ( respectu enim divini numinis ita iurat), attamen, si non ita specialiter iusiurandum ei delatum est, iurasse non videtur: et ideo ex integro sollemniter iurandum est.
448
Dig. 12.2.34pr.
449
Ulpianus 26 ad ed.
450
Iusiurandum et ad pecunias et ad omnes res locum habet: etiam de operis iusiurandum deferri potest. nec de iniuria queri adversarius potest, cum possit iusiurandum referre. quid tamen, si ideo dicat reus se liberatum, quoniam stichum, quem promiserat, putat decessisse? non erit tutus per relationem. et ideo ex hac causa putat Marcellus, et recte, aut remittendum ei iusiurandum aut spatium dandum, ut certioretur et sic iuret.
451
Dig. 12.2.34.1
452
Ulpianus 26 ad ed.
453
Defensor municipum vel cuiusvis corporis iusiurandum deferre potest, si super hoc mandatum habeat.
454
Dig. 12.2.34.2
455
Ulpianus 26 ad ed.
456
Pupillo non defertur iusiurandum.
457
Dig. 12.2.34.3
458
Ulpianus 26 ad ed.
459
Procurator non compellitur iurare nec defensor, et ita iulianus scribit libro decimo digestorum defensorem iurare non compelli sufficereque ad plenam defensionem, si paratus sit iudicium accipere.
460
Dig. 12.2.34.4
461
Ulpianus 26 ad ed.
462
Qui iusiurandum defert, prior de calumnia debet iurare, si hoc exigatur, deinde sic ei iurabitur. hoc iusiurandum de calumnia aeque patrono parentibusque remittitur.
463
Dig. 12.2.34.5
464
Ulpianus 26 ad ed.
465
Si de qualitate iuramenti fuerit inter partes dubitatum, conceptio eius arbitri iudicantis est.
466
Dig. 12.2.34.6
467
Ulpianus 26 ad ed.
468
Ait praetor: " eum, a quo iusiurandum petetur, solvere aut iurare cogam": alterum itaque eligat reus, aut solvat aut iuret: si non iurat, solvere cogendus erit a praetore.
469
Dig. 12.2.34.7
470
Ulpianus 26 ad ed.
471
Datur autem et alia facultas reo, ut, si malit, referat iusiurandum: et si is qui petet condicione iurisiurandi non utetur, iudicium ei praetor non dabit. aequissime enim hoc facit, cum non deberet displicere condicio iurisiurandi ei qui detulit: sed nec iusiurandum de calumnia referenti defertur, quia non est ferendus actor, si condicionis quam ipse detulit de calumnia velit sibi iurari.
472
Dig. 12.2.34.8
473
Ulpianus 26 ad ed.
474
Non semper autem consonans est per omnia referri iusiurandum quale defertur, forsitan ex diversitate rerum vel personarum quibusdam emergentibus, quae varietatem inducunt: ideoque si quid tale inciderit, officio iudicis conceptio huiuscemodi iurisiurandi terminetur.
475
Dig. 12.2.34.9
476
Ulpianus 26 ad ed.
477
Cum res in iusiurandum demissa sit, iudex iurantem absolvit: referentem audiet et, si actor iuret, condemnet reum: nolentem iurare reum si solvat, absolvit, non solventem condemnat: ex relatione non iurante actore absolvit reum.
478
Dig. 12.2.35pr.
479
Paulus 28 ad ed.
480
Tutor pupilli omnibus probationibus aliis deficientibus iusiurandum deferens audiendus est: quandoque enim pupillo denegabitur actio.
481
Dig. 12.2.35.1
482
Paulus 28 ad ed.
483
Prodigus si deferat iusiurandum, audiendus non est: idemque in ceteris similibus ei dicendum est. nam sive pro pacto convento sive pro solutione sive pro iudicio hoc iusiurandum cedit, non ab aliis delatum probari debet, quam qui ad haec habiles sunt.
484
Dig. 12.2.35.2
485
Paulus 28 ad ed.
486
Qui non compelluntur romae iudicium accipere, nec iurare compellendi sunt, ut legati provinciales.
487
Dig. 12.2.36
488
Ulpianus 27 ad ed.
489
Si actor deferat iusiurandum de sola constituta pecunia et reus iuraverit, exceptione utetur, si de constituta conveniatur: sed si de sorte, id est de priore obligatione conveniatur, exceptio cessabit, nisi de hac quoque iuraverit adversario deferente.
490
Dig. 12.2.37
491
Ulpianus 33 ad ed.
492
Si non fuerit remissum iusiurandum ab eo qui detulerit, sed de calumnia non iuratur, consequens est, ut debeat denegari ei actio: sibi enim imputet, qui processit ad delationem iurisiurandi nec prius de calumnia iuravit, ut sit iste remittendi similis.
493
Dig. 12.2.38
494
Paulus 37 ad ed.
495
Manifestae turpitudinis et confessionis est nolle nec iurare nec iusiurandum referre.
496
Dig. 12.2.39
497
Iulianus 10 Dig.
498
Si quis cum debitore suo pepigerit, ne ab eo pecunia peteretur, si iurasset se capitolium non ascendisse vel aliud quodlibet fecisse vel non fecisse, isque iuraverit, et exceptio iurisiurandi dari debebit et solutum repeti poterit: est enim iusta conventio, si quaelibet causa in condicione iurisiurandi deducta fuerit.
499
Dig. 12.2.40
500
Iulianus 13 Dig.

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.