Digest12

Latin Library (medieval and later) · Justinian · The Latin Library · 1,122 sections

301
Dig. 12.2.11.3
302
Ulpianus 22 ad ed.
303
Si, cum de hereditate inter me et te controversia esset, iuravero hereditatem meam esse, id consequi debeo, quod haberem, si secundum me de hereditate pronuntiatum esset. et non solum eas res restituere debes, quas tunc possidebas, sed et si quas postea coepisses possidere, perindeque haberi quod iuratum est atque si probatum esset: idcirco utilis actio mihi competit, quod si ego ex eadem hereditate possiderem tuque coepisses petere eam a me, cum adversus te iurassem, exceptione me uti debere iurisiurandi. plane si alius a me hereditatem petere coeperit, dubium non erit, ut et iulianus scribit, nihil mihi iusiurandum prodesse.
304
Dig. 12.2.12
305
Iulianus 9 Dig.
306
Idem est et si ego a quolibet alio possidente res hereditarias petere velim, quia et si petissem a te hereditatem et probassem meam, nihilo minus ab altero petendo id ipsum probare necesse haberem.
307
Dig. 12.2.13pr.
308
Ulpianus 22 ad ed.
309
Si duo patroni essent et libertus altero deferente iurasset se libertum eius non esse, utrum alteri totius debitae patronis portionis an vero dimidiae debitae eis partis bonorum possessio competeret? et ait, si is cui iuratum est patronus fuisset, alteri suae partis bonorum possessionem competere nec ei prodesse, quod adversus alterum libertus iurasset: multum tamen fidei et auctoritatis apud iudicem patronum habiturum, quo magis solum se patronum probaret, quod libertus iurasset alterum patronum non esse.
310
Dig. 12.2.13.1
311
Ulpianus 22 ad ed.
312
Iulianus ait eum, qui iuravit fundum suum esse, post longi temporis praescriptionem etiam utilem actionem habere debere.
313
Dig. 12.2.13.2
314
Ulpianus 22 ad ed.
315
Idem iulianus scribit eum, qui iuravit furtum se non fecisse, videri de toto iurasse, atque ideo neque furti neque condicticia tenetur, quia condicticia, inquit, solus fur tenetur. numquid ergo qui iuravit se furtum ne fecisse hoc solo nomine, condictione si conveniatur, exceptione utatur? ceterum si contendat qui condicit quasi cum herede se furis agere, non debet repelli et quasi monomerys condictio ei dari debet adversus furis heredem nec pati eum iudex debet, si coeperit temptare probare furem.
316
Dig. 12.2.13.3
317
Ulpianus 22 ad ed.
318
Si quis iuraverit vendidisse me ei rem centum, ex empto agere poterit, ut ei cetera praestentur, id est res tradatur et de evictione caveatur: an tamen ad pretium consequendum ex venditio conveniri possit, videndum. et si quidem et de hoc ipso iuratum est, quod pretium solutum est, nulla pro pretio actio superest: si vero hoc non fuerit iuratum, tunc consequens est de pretio eum teneri.
319
Dig. 12.2.13.4
320
Ulpianus 22 ad ed.
321
Idem dicemus et si quis societatem fecisse iuraverit: nam et is pro socio poterit conveniri.
322
Dig. 12.2.13.5
323
Ulpianus 22 ad ed.
324
Marcellus etiam scribit, si quis iuraverit ob decem pignori dedisse fundum, non alias eum pigneraticia agere posse, quam si decem solverit: sed et illud adici fortassis eum etiam in decem ex iureiurando suo posse conveniri, quod magis probat. cui quintus saturninus consentit argumentoque utitur eius, qui iuravit eam, quae uxor sua fuerit, rem sibi in dotem dedisse: nam et hic uxori ait utilem de dote actionem dandam. quae non esse extra aequitatem posita non negaverim.
325
Dig. 12.2.13.6
326
Ulpianus 22 ad ed.
327
Si quis iuraverit in re pecuniaria per genium principis dare se non oportere et peieraverit vel dari sibi oportere, vel intra certum tempus iuraverit se soluturum nec solvit: imperator noster cum patre rescripsit fustibus eum castigandum dimittere et ita ei superdici: propetws my omnue.
328
Dig. 12.2.14
329
Paulus 3 ad ed.
330
Quotiens propter rem iuratur, nec parenti nec patrono remittitur iusiurandum: propter rem autem iusiurandum exigitur veluti de pecunia credita, cum iurat actor sibi dari oportere vel reus se dare non oportere. idem est, cum de pecunia constituta iusiurandum exigitur.
331
Dig. 12.2.15
332
Paulus 6 ad ed.
333
Ad personas egregias eosque qui valetudine impediuntur domum mitti oportet ad iurandum.
334
Dig. 12.2.16
335
Ulpianus 10 ad ed.
336
Si patronus libertam suam uxorem duxerit, non compelletur iurare de rerum amotarum iudicio. sed et si ipse deferat iusiurandum libertae suae, de calumnia non debet iurare.
337
Dig. 12.2.17pr.
338
Paulus 18 ad ed.
339
Iusiurandum, quod ex conventione extra iudicium defertur, referri non potest.
340
Dig. 12.2.17.1
341
Paulus 18 ad ed.
342
Pupillus tutore auctore iusiurandum deferre debet: quod si sine tutore auctore detulerit, exceptio quidem obstabit, sed replicabitur, quia rerum administrandarum ius ei non competit.
343
Dig. 12.2.17.2
344
Paulus 18 ad ed.
345
Si tutor qui tutelam gerit aut curator furiosi prodigive iusiurandum detulerit, ratum id haberi debet: nam et alienare res et solvi eis potest et agendo rem in iudicium deducunt.
346
Dig. 12.2.17.3
347
Paulus 18 ad ed.
348
Procurator quoque quod detulit ratum habendum est, scilicet si aut universorum bonorum administrationem sustinet aut si id ipsum nominatim mandatum sit aut si in rem suam procurator sit:
349
Dig. 12.2.18
350
Ulpianus 26 ad ed.
351
Alias autem procuratorem deferentem iusiurandum non esse audiendum iulianus libro decimo digestorum scribit, ne postea reus, qui semel iuravit, a domino conveniatur: nec multum ei proficere, si fuerit ei de rato cautum: sive enim dominus petat, cogetur docere reus liquido se iurasse posita scilicet exceptione, sive ex stipulatione de rato agat, necesse habebit ipse de periurio suo docere.
352
Dig. 12.2.19
353
Ulpianus 26 ad ed.
354
Si itaque mandatum fuit procuratori, ut petat, ille iusiurandum detulit, aliud fecit quam quod mandatum est.
355
Dig. 12.2.20
356
Paulus 18 ad ed.
357
Servus quod detulit vel iuravit, servetur, si peculii administrationem habuit:
358
Dig. 12.2.21
359
Gaius 5 ad ed. provinc.
360
Huic enim solvi quoque recte potest et novandae obligationis ius habuit.
361
Dig. 12.2.22
362
Paulus 18 ad ed.
363
Quidam et de peculio actionem dandam in dominum, si actori detulerit servus iusiurandum. eadem de filio familias dicenda sunt.
364
Dig. 12.2.23
365
Ulpianus 26 ad ed.
366
Si servus iuraverit dominum dare non oportere, exceptio domino indulgenda est sibique adversarius imputabit, qui servo detulit iusiurandum.
367
Dig. 12.2.24
368
Paulus 28 ad ed.
369
Multo magis proderit patri religio filii, cum quo etiam iudicium consistere potest. ipsi autem referentes condicionem eorum, quibus subiecti sunt, non faciunt deteriorem.
370
Dig. 12.2.25
371
Ulpianus 26 ad ed.
372
Sed et si servus meus delato vel relato ei iureiurando, iuravit rem domini esse vel ei dari oportere, puto dandam mihi actionem vel pacti exceptionem propter religionem et conventionem.
373
Dig. 12.2.26pr.
374
Paulus 18 ad ed.
375
Qui iurasse dicitur nihil refert cuius sexus aetatisve sit: omni enim modo custodiri debet iusiurandum adversus eum, qui contentus eo cum deferret fuit: quamvis pupillus non videatur peierare, quia sciens fallere non videatur.
376
Dig. 12.2.26.1
377
Paulus 18 ad ed.
378
Si pater filium dare non oportere iuraverit, cassius respondit et patri et filio dandam exceptionem iurisiurandi: si pater iuraverit in peculio nihil esse, filius conveniri poterit: sed et pater ita convenietur, ut post adquisiti peculii ratio habeatur.
379
Dig. 12.2.26.2
380
Paulus 18 ad ed.
381
Iurisiurandi condicio ex numero esse potest videri novandi delegandive, quia proficiscitur ex conventione, quamvis habeat et instar iudicii.
382
Dig. 12.2.27
383
Gaius 5 ad ed. provinc.
384
Iusiurandum etiam loco solutionis cedit.
385
Dig. 12.2.28pr.
386
Paulus 18 ad ed.
387
In duobus reis stipulandi ab altero delatum iusiurandum etiam alteri nocebit.
388
Dig. 12.2.28.1
389
Paulus 18 ad ed.
390
Quod reus iuravit, etiam fideiussori proficit. a fideiussore exactum iusiurandum prodesse etiam reo cassius et iulianus aiunt: nam quia in locum solutionis succedit, hic quoque eodem loco habendum est: si modo ideo interpositum est iusiurandum, ut de ipso contractu et de re, non de persona iurantis ageretur.
391
Dig. 12.2.28.2
392
Paulus 18 ad ed.
393
Si ei, qui debitorem meum in iudicium exhibere promisit, iusiurandum detulerim isque iuraverit se omnino exhibitionem eius non promisisse, prodesse debitori meo id non debet: si vero iuraverit se nihil mihi praestare oportere, distinguendum sit et replicatione emendandum, utrum ideo iuraverit an quia post promissionem exhibuerit an vero quia solverit: quod et in fideiussorem debiti distinguendum est.
394
Dig. 12.2.28.3
395
Paulus 18 ad ed.
396
Ex duobus reis promittendi eiusdem pecuniae alter iuravit: alteri quoque prodesse debebit.
397
Dig. 12.2.28.4
398
Paulus 18 ad ed.
399
Exceptio iurisiurandi non tantum si ea actione quis utatur, cuius nomine exegit iusiurandum, opponi debet, sed etiam si alia, si modo eadem quaestio in hoc iudicium deducatur, forte si ob actionem mandati negotiorum gestorum societatis ceterasque similes iusiurandum exactum sit, deinde ex isdem causis certum condicatur, quia per alteram actionem altera quoque consumitur.
400
Dig. 12.2.28.5

The Latin Library (thelatinlibrary.com), via CLTK's latin_text_latin_library mirror. Public Domain Mark 1.0: no copyright. Licence: Public Domain Mark 1.0. Source.