← All works

Catena In Epistulam II Ad Corinthios

First Thousand Years of Greek · First Thousand Years of Greek · 1,497 sections

1. sup1.105

   Ἀλλ’ ἕως σήμερον, ἡνίκα ἀναγινώσκεται Μώσης.

2. sup1.106

   Ἕως σήμερον, φησὶν, ἡνίκα ἀναγινώσκηται Μώσης, τουτέστιν, ἡνίκα ἐμφιλοχωροῦσι τῷ νόμῳ, ἔχουσι τὸ κάλυμμα, ὅπερ αὐτοὺς τὸν νόμον ἰδεῖν οὐκ ἐᾷ· ὅταν δὲ ἐπιστρέψουσι πρὸς Κύριον, περιαιρεῖται τὸ κάλυμμα· τοῦτο γὰρ ὁ τύπος ἐδήλου. καὶ γὰρ ὁ Μωϋσῆς πρὸς μὲν ᾿Ιουδαίους λαλῶν, εἶχε τὸ κάλυμμα, πρὸς τὸν Θεὸν δὲ εἰσιὼν περιῃρεῖτο τὸ κάλυμμα. τότε δὲ ἐπιστρέψουσι πρὸς Κύριον, εἰ ἀφέντες τὸν νόμον πιστεύσουσι τῷ Χριστῷ, καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ Πνεύματος λάβωσι χάριν ἐν τῷ βαπτίσματι. Κύριον γὰρ ἐνταῦθα τὸ πνεῦμά φησιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία· ἐν μὲν γὰρ τῷ νόμῳ ζυγὸς ἦν δουλείας, ἐν δὲ τῇ πίστει ἐλευθερία καὶ ἄφεσις ἁμαρτιῶν.

3. sup1.107

   Ἡνίκα ἀναγιγνώσκεται Μωσῆς.

4. sup1.108

   Μωσέα τὸν νόμον ἐκάλεσε, κάλυμμα δὲ τὴν ἀπιστίαν. Διδάσκει δὲ καὶ πῶς δυνατὸν περιαιρεθῆναι τὸ κάλυμμα· ἡνίκα δ᾿ ἃν ἐπιτρέψῃ πρὸς Κύριον, εἰ ἀφέντες τὸν νόμον πιστεύουσι τῷ Χριστῷ, καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ Πνεύματος λάβωσι χάριν ἐν τῷ βαπτίσματι· Κύριον γὰρ ἐνταῦθα τὸ Πνεῦμά φησιν· οὕτω τοίνυν καὶ σὺ, ἐὰν πρὸς τὸν Θεὸν ἀφιδεῖν ἐθέλῃς, τοῦ τῆς ἀπιστίας ἀπαλλαγήσῃ καλύμματος.

5. sup1.109

   Ἡνίκα δ’ ἃν ἐπιστρέψῃ πρὸς Κύριον.

6. sup1.110

   Τινὲς περὶ τοῦ υἱοῦ εἰρῆσθαι φασιν, οὐ καλῶς δέ φασι. καθάπερ γὰρ λέγει “Πνεῦμα ὁ Θεὸς,” οὕτω καὶ ἐνταῦθα Πνεῦμα ὁ Κύριος, ἀλλ’ οὐκ εἶπε Πνεῦμα ὁ Κύριος, ἀλλ’ “ὁ Κύριος τὸ “Πνεῦμά ἐστι·” καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι περὶ τοῦ Παρακλήτου ὁ λόγος, ἐπήγαγε, “οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου καὶ τὰ ἑξῆς· ἐλευθερίαν δὲ εἶπε διὰ τὴν ἔμπροσθεν δουλείαν.

7. sup1.111

   Ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ.

8. sup1.112

   Ἡμεῖς δὲ πάντες εἰς τοιαύτην δόξαν, φησὶ, φθάνομεν, τὴν δόξαν τοῦ Πνεύματος κατοπτριζόμενοι, καὶ εἰς τοιαύτην λαμπηδόνα μεταβαλλόμεθα, εἰς οἵαν εἰκὸς φθᾶσαι τὸν ἀπὸ τοῦ Παρακλήτου καταυγαζόμενον, καὶ εἰκόνα ἀμυδρὰν τῆς αὐτοῦ δόξης ἐνσημαινόμενον· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ “ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν,” τουτέστιν ἀπὸ δόξης τοῦ Πνεύματος εἰς ἡμετέραν δόξαν ἐρχομένης τῆς μεταμορ- φώσεως.

9. sup1.113

   Διὰ τοῦτο ἔχοντες τὴν διακονίαν ταύτην.

10. sup1.114

    Τὸ ὑπερβατὸν οὕτως ἔχει· διὰ τοῦτό φησιν οὐκ ἐκκακοῦμεν, ὅτι τοιούτων ἠξιώμεθα, τουτέστιν, οὐκ ἀπαγορεύομεν πρὸς τὰς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμούς· πρὸς μὲν γὰρ τὰς θλίψεις οὐκ ἀπείπαμεν· ἀπειπάμεθα δὲ καὶ ἀπεκρουσάμεθα πρὸς τὰ κρυπτὰ τῆς αἰσχύνης, τουτέστι τὸ τὰ τοιαῦτα ποιεῖν ἐν κρυφῇ, ἃ φανερούμενα αἰσχύνην φέρει· πῶς δὲ, φησὶ, τοῦτο ποιῶμεν; ἀπανούργως καὶ ἀπλάστως ζῶντες, καὶ τῇ φανερώσει τῆς ἀληθείας συνιστῶντες ἑαυτοὺς οἷοι ἐσμεν, καὶ παρατιθέντες πάσῃ συνειδήσει ἀνθρώπων πιστῶν τε καὶ ἀπίστων, ἐξ ὧν ἀναστρεφόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ ἔνι λαθεῖν τοὺς ἀνθρώπους, τὸν Θεὸν ἐφίστησι τῇ ἀληθείᾳ εἰπὼν “ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,” τὸ ἀληθὲς τοῦ Θεοῦ δεικνύς. Εἰ δὲ καί ἐστι κεκαλυμμένον τὸ εὐαγγέλιον ἡμῶν.

11. sup1.115

    Ἐπειδὴ οἱ ἄπιστοι ἠγνόουν τὸ εὐαγγέλιον καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ, ἐπ·ήγαγεν ὅτι οὐχ ἡμῶν τοῦτο ἔγκλημα, ἀλλὰ τῆς ἐκείνων ἀναισθησίας. Θεὸν δὲ αἰῶνος ἐνταῦθα εἰρῆσθαι φασιν, οἱ μὲν τὸν Σατανᾶν, τουτέστιν ὁ νομισθεὶς ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ Θεὸς τοῖς ἀπίστοις· οἱ δὲ τὰ Μαρκίωνος νοσοῦντες περὶ τοῦ δημιουργοῦ τοῦτο εἰρῆσθαι φασι τοῦ δικαίου καὶ οὐκ ἀγαθοῦ. λέγουσι γάρ τινα δίκαιον καὶ οὐκ ἀγαθὸν Θεόν. ἡμεῖς δὲ περὶ τοῦ τῶν ὅλων Θεοῦ τοῦτο εἰρῆσθαι φαμεν· οὕτως οὖν ἀναγνωστέον, ὅτι τῶν ἀπίστων τοῦ αἰῶνος τούτου ἐτύφλωσεν ὁ Θεὸς τὰ νοήματα. ὁ γὰρ μέλλων οὐκ ἔχει ἀπίστους, ἀλλ’ ὁ παρὼν μόνος· τινὲς δὲ τὸ ἐτύφλωσεν ἀντὶ τοῦ ἔασεν ἣ συνεχώρησε φασὶ διὰ τὸ αὐτεξούσιον, σίον, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ τὸ “παρέδωκεν παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς πάθη ἀτιμίας” φησὶ, τὸ οἷον συνεχώρησε λέγων· ἐπειδὴ γὰρ ἀπεφοίτησαν τοῦ Χριστοῦ, εἴασεν αὐτούς· βουλομένων γὰρ, οὐκ ἀναγκαζομένων ἡ σωτηρία. οὐκ εἶπε δὲ, ὅτι ἐτύφλωσεν εἰς τὸ μὴ πιστεῦσαι, δεικνὺς αὐτοὺς πρῶτον ἀπιστήσαντες, εἶτα ἀναξίους γενομένους τοῦ φωτισμοῦ· καλῶς δὲ τὸ αὐγᾶσαι κεῖται· ἀμυδρὰν γὰρ ἀπόρροιαν τῆς ἀληθινῆς γνώσεως ἔχομεν b νῦν· εἰκόνα δὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου τὸν Χριστὸν, ὡς Θεὸν ἐκ Θεοῦ, προσηγόρευσε, διὰ τὸ ἀπαράλλακτον· ἐν ἑαυτῷ γὰρ δείκνυσι τὸν Πατέρα, διό φησιν, “ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ, ἑώρακε τὸν Πατἐρα.” οἰδε γὰρ ὁ Ἀπόστολος τὸ κατὰ πᾶν ἴσον καὶ ὅμοιον εἰκόνα καλεῖν, ὡς ἐν τῷ “σκιὰν ἔχων ὁ νόμος ‘τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, οὐκ αὐτὴν τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων.”

12. sup1.116

    Ἐν οἷς ὁ Θεός.

13. sup1.117

    Μανιχαῖοι c τὸν διάβολον φασὶν ἐνταῦθα λέγεσθαι, ἡμεῖς δὲ ἐκεῖνό φαμεν, ὅτι οὐ περὶ τοῦ διαβόλου τοῦτο εἴρηται, ἀλλὰ τοῦ τῶν ὅλων Θεοῦ· εἰ δὲ καὶ ἑτέρως τις ἀναγινώσκοι, οἷον ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου, οὐδὲ τοῦτο ἔχει τινὰ λαβήν· οὐ γὰρ τοῦτο δεικνύει αὐτὸν τούτου μόνον ὄντα τοῦ αἰῶνος Θεὸν, καὶ γὰρ ὁ Θεὸς τοῦ οὐρανοῦ λέγεται, ἀλλ’ οὐκ ἔστιν οὐρανοῦ μόνον· καὶ ὁ Θεὸς βραὰμ, καὶ οὐκ ἔστιν ἐκείνου μόνου, καὶ πολλαὶ καὶ ἄλλαι εἰσὶ μαρτυρίαι ἐν ταῖς γραφαῖς.

14. sup1.118

    Ἐτύφλωσε τὰ νοήματα.

15. sup1.119

    Πῶς οὖν ἐτύφλωσεν; οὐκ ἐνεργήσας εἰς τοῦτο, ἀλλ’ ἀφεὶς καὶ συγχωρήσας.

16. sup2.1

    Ep. ad Cor. Ι. Ρ. 418, B. Œcum. ἐκεῖνοι τε καὶ ἡμεῖς. πάλιν αἰνίττεται αὐτοὺς τοῖς τὸν Χριστὸν ἐπικαλουμένοις· οὐ τὸν δεῖνα ἣ τὸν δεῖνα. B. Cod. om. καθαπτόμενος. Ρ. 419, A. ἀπὸ πολλῆς γὰρ ἀγαπῆς τὸ κοινὸν ἰδιοποιεῖται. ἀλλὰ δωρεὰν τοῦ Χριστοῦ. B. οἷά ἐστιν ἡ φλ.—οἶα ἡ τῶν ἰδ.—κατ᾿ ἀμφότερα ἐπλ. καὶ τῆς γνώσεως τῆς θεοδότου. C. οὐδὲ διὰ τῆς ἐξ σόφ’.

17. sup2.2

    Ρ. 420, D. σημείωσαι τὸ δι’ οὗ ἐπὶ Πατρὸς εἰρημένον.

18. sup2.3

    421, C. ἐν τῷ αὐτῷ νοὶ· καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ κ. γνώμῃ. D. ἐκπολεμωθῶσιν. ἐκθεωρισῃ.

19. sup2.4

    422, Α. δείκνυσι δὲ ἐν τ. ὅτι εἰ τὸ λεγ. διδασκάλους ἑαυτῶν. B. οὐ τοῦτο ἐγκαλεῖ διατὶ λεγ.

20. sup2.5

    Σευηριανοῦ. Ὃ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν· μὴ συγκληρονόμους —ἡμῶν δὲ οὐδείς. hoc Schol. in marg. sed ead. man. C. τὸν Χρ. ἔλεγον. D. πᾶν ἐφ’ ἑαυτῷ φ.

21. sup2.6

    423, Α. τὴν ὑπεροψίαν αὐτῶν. C. ἦσάν τινες μέγα φρονοῦντες D. τί ἐγεγόνει εἰ Π.

22. sup2.7

    424, Α. ὁ μὲν γὰρ δή. 425, C. πῶς δὲ ὁ Θεὸς ἐμ.

23. sup2.8

    426, Α. Κυτίλλου. Σοφίαν Θεοῦ καὶ τὴν ἀνθρ. haec in marg. καὶ εἰ τινες αὐτ’. ἐχρ. ἐφ’ ἃ μὴ προσῆκεν. B. ἰδιῶται μὲν γ. τ. λογ. γεγόνασι seq. deinde Theodoreti Schol.

24. sup2.9

    Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ τουτέστιν τῇ διὰ τῶν κτισμάτων. C. σοφίαν ἐπιζητοῦσι. D. κλητοῖς καὶ εὕρισκ’.

25. sup2.10

    427, Α. σκάνδαλόν ἐστι δοκοῦν. B. πλὴν τοῖς κλητοῖς δοκεῖ.

26. sup2.11

    428, C. ἐπισκ. καὶ προσέχετε. D. εὐγενεῖς πεπιστευκότες. —οἱ πεπεικότες ἑαυτοὺς.

27. sup2.12

    429, Α. τοὺς δυνατοὺς δὲ ἀπωσ. B. ἵνα παύσῃ τοὺς ἀλαζόνας καὶ του νομ·

28. sup2.13

    430, Α. ὥς φησιν· ἐποίησεν ἡμᾶς σοφοὺς καὶ δίκ’. C. εἰς ἑαυτὸν καυχᾶται. D. μωροὶ ἐξελέχθησαν.

29. sup2.14

    431, C. τοὺς παρ’ αὐτοῖς φιλοσόφους. D. προεξένει τ. πίστει.

30. sup2.15

    432, Α. τῆς ἐκ τῶν ῥημάτων βεβαιωτέρα καθέστηκεν. B. θαρρεῖ καὶ καλεῖ. σόφ’. δὲ καλεῖ τὸ κὴρ. τὸ π. Χρ.

31. sup2.16

    434, B. Σευηριανοῦ. βάθη τοῦ Θεοῦ εἶπεν æc in marg. ut et Cyrilli seq. Schol. ὁ δὲ ἐν ἂγ. Γρηγόριος. Cod. Θέολογος in marg. D. ὅπερ φησιν οὐκ ἔλαβον, κατήργει γὰρ τὸν σταυρόν. ὡς ἄνω φησιν οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κ. Cod. om. γε- γονοτα.

32. sup2.17

    434, B. ὡς ἐκεῖνοι οἱ λέγοντες.

33. sup2.18

    435, B. τῶν στειρῶν τῆς Σάρρας. C. Κυτίλλου. Ψυχικός ἐστιν ὁ κατὰ σάρκα ζῶν καὶ μήπω τὸν νοῦν φωτισθεὶς διὰ τοῦ πνεύματος hoc Sch. Joanni Chrys. assignat Œcum. ed.

34. sup2.19

    Σαρκικοὺς καλεῖ ἡ γραφὴ τοὺς εἰς τὰ τῆς σαρκὸς πάθη κατολισθήσαντας. ψυχικοὺς δὲ τοὺς παρὰ τῆς ἀκολουθίας τῶν λογισμῶν μὴ δὴ καταδεχομένους. πνευματικοὺς δὲ τοὺς τῷ θείῳ καὶ πνευματικῷ χαρίσματι κεκοσμημένους·

35. sup2.20

    Ἰωαννου. τουτέστιν τὰ ἐν τῷ νῷ τοῦ Χριστοῦ, ταῦτα ἡμεῖς ἴσμεν ἅπερ αὐτὸς βούλεται καὶ ἀπεκάλυψεν.

36. sup2.21

    Οἰκουμενίου. Ἤ νοῦν Χριστοῦ τὸν Πατέρα καλεῖ. κ. τ. λ.

37. sup2.22

    437, C. τελειούμενον καὶ πολλὰ ἕτερα συνῆκται.

38. sup2.23

    440, D. σῶσαι τοῦτο θέλοντος.

39. sup2.24

    441, B. οὐκ ἐμὸν τοιγαροῦν κατόρθωμα. C. τούτου ἑλώμεθα.

40. sup2.25

    442, Α. οὕτως δὲ ἀκριβῶς ἀναγνόντες. B. οὕτως δὲ σωθήσεται.

41. sup2.26

    445, D. ὑμᾶς ὠφελήσωσι.

42. sup2.27

    446, C. Οὐχ ὡς ἡμεῖς Χριστοῦ, οὕτως καὶ ὁ Χριστὸς τοῦ Θεοῦ, ἄπαγε, ἀλλ’ ἡμεῖς μὲν Χριστοῦ, ὡς ἔργον ὄντες αὐτοῦ.

43. sup2.28

    448, B. ὅπερ ἀνατροπὴ ἦν τῆς πίστεως αὐτῶν. ἀλλὰ δεδοικὼς ὡς εἴρηται. C. ἀλλ’ οὐδὲ ὑπὸ ἄλλου φησιν ἀνθρώπου. D. εἰ καὶ ὁ Θεός με δικαιώσει. τί γὰρ εἰ ἥμαρτον; μὴ μὴν νενόμικα—καὶ πειρᾶται αὐτὸ διορθώσασθαι.

44. sup2.29

    449, B. τοῦ σκότους ἅ ἐστιν αἱ λανθάνουσαι πράξεις πονηραί. B. σώματος κακὸν χυμὸν ἢ πνεῦμα.

45. sup2.30

    450, D. Οἰκουτμενίου: Οὕτω τίς ἀνεγίνωσκεν· εἰ δὲ καὶ ἔλαβες τί καυχᾶσαι λοιπὸν τὸ μὴ ὡς λαβών; κατὰ ἐρώτησιν ἔλεγεν ἵνα οὕτως νοηθείη. τι καυχᾶσαι.

46. sup2.31

    451, C. καὶ καταισχύνοντος om. D. οὕτως ταχὺ ἡμεῖς γινώ- σκομεν ὅτι ὡς ἔσχατοι·

47. sup2.32

    καὶ τὰ ἀναγκαῖα ἐνδεεῖς.

48. sup2.33

    454, Α. Σευηριανοῦ. Ἀντὶ τοῦ ἀποψήγματα καὶ ὥσπερ αποσαρώματα καὶ κόπρος ἐξ οἴκου ἀποκαθαρθέντος ληφθεῖσα γεγόναμεν, ἀπὸ πάντων εὐτελιζόμενοι.

49. sup2.34

    Περίψημα δὲ λέγεται τὸ βάσανον ὁ τ. ἱδρ.

50. sup2.35

    455, D. ἐπιδεδωκότες ἐπιγυμνώσει om. ἀλαζονευόμενοι—πεφυσ.

51. sup2.36

    καὶ μέγα ἐφρόνουν.

52. sup2.37

    456, Α. δύναμιν γάρ φησιν τὴν τῶν ἔργων ἐπίδειξιν. B. ἢ ὡς αὐτὸν Παῦλον ὁ Ἐλύμας. C. ἔνι γὰρ καὶ πνεύματι.

53. sup2.38

    457, Α. εἰ δὲ ἦτε ᾠκειωμένοι τὸ ἐκ. πλ. ὡς ὕμ’. μέλους. B. ὡς μόλυσμα παραιτούμενοι.

54. sup2.39

    D. ᾿Ἰωαννου. Ἄλλοι οὕτως.

55. sup2.40

    458, Α. ἀνέγνων ἀδέκαστον.

56. sup2.41

    πόρνους δὲ τοῦ κόσμου τούτου φησι, τοὺς τῶν Ἐλλήνων πόρνους·

57. sup2.42

    462, B. εἰ νῦν γεγένηται.

58. sup2.43

    466, Α. τὸ ἐπὶ ἀπ. κρίνεσθαι—μετὰ τὸ τ. δικ.

59. sup2.44

    B. Οἰκουμενίου: Ὡς εἰ εἶπεν καλὸν μέν. hoc in marg.

60. sup2.45

    468, C. ἡμᾶς ἀναγαγεῖν—εἰ δὲ τοῦτο τὸ σύμμετρον εχ τ. D. εἰς πορνείαν ἐμπίπτει.

61. sup2.46

    468, Α. δεικνὺς τί τὸ ἀποτέλεσμα.

62. sup2.47

    B. Οἰκουμενίου: Τὸ τοῦ λόγου ἀπίθανον æc in marg. ἀναστάσεως om.

63. sup2.48

    C. Εἰ οὖν ἐσμὲν Χριστοῦ μέλη ὥσπερ καὶ ἐσμὲν, τῆς κεφαλὴ, ἐγερθείσης, δῆλον ὡς συναναστήσεται τὸ λοιπὸν σῶμα.

64. sup2.49

    470, B. ἀποχὴν δηλοῖ. C. λόγῳ ς.—καὶ τοῦ Χρυσο- στομου

65. sup2.50

    471, B. Πρὸς ὅλοις τούτοις ἡρμήνευσέ τις καὶ οὕτως. C. Ἐρώτησις. τι οὖν ὁ φθόνος.

66. sup2.51

    475, B. τὸ τῇ νομίμῃ κεχ. γυν. καὶ τῷ νομ. C. ἠρμήνευσε ποιά ἐστιν ἡ ὀφειλομένη εὔνοια.

67. sup2.52

    475, B. οὐκ ἀκαθαρσίαν π.—πρὸς τὴν νομ. γυν. λέγων.—πει- ρασμους om.

68. sup2.53

    477, B. μή ποτε παρατραπῇς.

69. sup2.54

    479, B. πίστεως ἄγων.

70. sup2.55

    D. πρὸς τὸ ἀφιέναι—διαστασίαζῃ.

71. sup2.56

    481, Α. καὶ ναρκῆσαι.—σώσεις ἣ μὴ σώσεις.—οὐ δεῖ λύειν τὸν γάμον. εἰκὸς γάρ φησι καὶ τὸν καλὸν κακὸν νομικῶς εἰπεῖν ἐξιέναι τουτέστιν τὸ σῶσαι. μὴ σώζων μὲν γὰρ οὐκ ἐβλ. In marg. Σευηριανὸς οὕτως ἔστιζεν· ἄλλως γὰρ ἐὰν στίξῃς, ἀσυνάρτητος εὑρίσκεται ἡ σύνταξις. C. στέργε τοιγ. τὸν νόμον καὶ μὴ διαλ. διὰ τὴν πίστιν.

72. sup2.57

    482, Α. οὔτε ἐκεῖνο λυμαίνεται.

73. sup2.58

    483, Α. Οἰκουμενίου: Ἐν τοῖς κατὰ Χριστὸν φ. πρ. B. ἁρμόζει om.

74. sup2.59

    484, Α. Οἰκουμενίου: Τὰ περὶ παρθένων. In marg. Οἰκουμενίου: Ὅρα πάλιν.

75. sup2.60

    485, C. ὡς εἴγε ἀφιερωθεῖσα.

76. sup2.61

    486, B. γάμον ἣ ἀγορασίας. C. μόνιμόν τι.

77. sup2.62

    487, B. Τί ἐστι τὰ τοῦ κόσμου; ἴσως καὶ εὔοπτος.

78. sup2.63

    Σχόδιον: Οὐ λέγω φησι ταῦτα—εὐπάρεδρον.

79. sup2.64

    Τί γὰρ παρθένου καὶ τῆς τοιαύτης ζωῆς καὶ πολιτείας εὐσχη- μονεστερον;

80. sup2.65

    488, D. καὶ οὕτως ὀφείλει γίνεσθαι. οὕτως, πῶς; ὃ θέλει, φησὶ, ποιείτω.

81. sup2.66

    Οἰκουμενίου: Οὐκ ἔχει, φησιν, ἀνάγκην. D. μετὰ κοσμιότητος ἐπὶ παιδοποιίᾳ καὶ προστ. μὴ ἐν πάθει ἔπιθ’.

82. sup2.67

    ὅτι Πνεῦμα θεῖον ἔχω.

83. sup2.68

    Οἰκουμενίου: Πόλλῆς ταπεινοφροσύνης τὸ “δοκῶ.” hoc Sch. in marg. D. ἐποίουν.

84. sup2.69

    C. εἰπὼν δὲ “εἰ δέ τις” καὶ ἑαυτὸν προσέμιξεν. D. ὅτι οὐδὲν ἐστι τὰ εἶδ’.

85. sup2.70

    493, B. κεχρημένην τὴν γραφήν.

86. sup2.71

    494, Α. ὅτι μηδέ ἐστι τι ὅλως τὰ εἶδ’. C. φοβοῦντος τὸ ῥῆμα. D. ἡ ἀσθ. προκόψει καὶ αὐξηθήσεται.

87. sup2.72

    495, Α. ἀλλ’ ὃ ὠμότερον. C. ὑμᾶς et mox φείδεσθαι.

88. sup2.73

    496, Α. τῆς παραγραφῆς ταύτης. D. ὑμᾶς εἰς ἀπόδειξιν προκαλοῦμαι. —καὶ ἐκτυποῖ τὸν Ἀπ’. καὶ ἀποδείκνυσιν.

89. sup2.74

    497, Α. προβαλοῦμαι. B. ἀποσχολῆσθαι.

90. sup2.75

    500, D. καὶ ἐκ τῶν παραδειγμάτων ὧν πάρεθ’.

91. sup2.76

    501, C. Οἰκουμενίου: Κάλως τὸσυμμερίζονται—ἀφαίρεμα.

92. sup2.77

    502, D. τὸ καταχρέως.

93. sup2.78

    503, Α. λαμβάνειν ἐπιτάξαντος. D. τὸν πονοῦντα.

94. sup2.79

    504, D. ᾿Ἰωαννου. Ἐγένετο τοῖς Ἰουδαίοις. hsec in marg. Œcum. Isidoro tribuit.

95. sup2.80

    505, D. καὶ γὰρ εὑρήσομεν αὐτὸν ἡνίκα πρὸς Ἀθηναίους ἐδημ. οὐδαμοῦ τρ. mox. διαλεχθέντα.

96. sup2.81

    506, D. ὅρα ταπεινοφροσύνην.

97. sup2.82

    507, In marg. Οἰκουμενίου: Οὐκ ἄρα καταληφότες ἦσαν. C. φέρειν τὰ παραδ.

98. sup2.83

    508, Α. ὡς καὶ γαστριμάργους.

99. sup2.84

    509, B. τῷ βαπτισμῷ om. D. συνεπέζευσαν.

100. sup2.85

     510, τὸ αὐτὸ ὕδωρ ἀνεδίδου.

← Previous · Next → — showing 1101–1200 of 1,497

First Thousand Years of Greek. CTS URN tlg4102.tlg013.1st1K-grc1. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.