Chronicon Paschale

Persae prorsus devictae sunt a Constantio et Maxiraiano Jovio.

Ἔτους σξθ΄ τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναλήψεως τοῦ κυρίου καὶ τῶν προκειμένων ὑπάτων ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Γελασῖνος ἐν τῇ Ἡλιουπολιτῶν πόλει τῆς Λιβανησίας. ὅστις ἦν μῖμος δεύτερος, ἀγῶνος πανδήμου θεάτρου ἀγομένου, καὶ πλήθους θεωροῦντος ἔβαλον αὐτὸν οἱ ἄλλοι μῖμοι εἰς βοῦττιν μεγάλην βαλανείου γέμουσαν ὕδατος χλιαροῦ, καταπαίζοντες τοῦ δόγματος τῶν χριστιανῶν καὶ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. ὁ δὲ αὐτὸς Γελασῖνος ὁ δεύτερος μῖμος βαπτισθεὶς καὶ ἀνελθὼν ἐκ τοῦ βουττίου, φορέσας ἱμάτια λευκά, οὐκέτι ἠνέσχετο θεατρίσαι, λέγων ὅτι χριστιανός εἰμι· εἶδον γὰρ δόξαν φοβερὰν εἰς τὸ βοῦττιν, καὶ χριστιανὸς ἀποθνήσκω. καὶ ἀκούσας ταῦτα ὁ λαὸς ὁ θεωρῶν ἐν τῷ θεάτρῳτῆς ἡλιουπολιτῶν πόλεως ἐμάνη σφόδρα· καὶ ὁρμήσαντες ἐκ τῶν βάθρων εἰς τὴν θυμέλην, κρατήσαντες τὸν ἅγιον Γελάσινον ἔξω τοῦ θεάτρου, ὡς φορεῖ τὰ λευκὰ ἱμάτια αὐτοῦ, λιθοβολήσαντες ἐφόνευσαν αὐτόν, καὶ οὕτως ἐτελειώθη ὁ δίκαιος. καὶ λαβόντες τὸ λείψανον αὐτοῦ οἱ ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ ἀπήγαγον αὐτὸ εἰς τὴν κώμην τὴν λεγομένην Μαριάμμην, ὅθεν ὑπῆρχεν, ἔξω Ἡλιουπόλεως, καὶ ἐκεῖ ἔκτισαν αὐτῷ εὐκτήριον οἶκον.

Ἐπὶ τῶν αὐτῶν ὑπάτων ἐνικήθησαν Πέρσαι ὑπὸ Μαξιμιανοῦ Ἑρκουλίου Αὐγούστου.

Anno cclxix. Domini in coelos Assumptionis, ac iisdem supra nonrinatis Coss. martyrio vitam finivit Sanctus Gelasinus in Heliopolitanorum urbe Libanensi. Hic cum secundus esset Mimus, ac publici celebrarentur in Theatro ludi, spectante populo, in magni balnei solium aqua tepida plenum ab aliis Mimis injectus est, Christianae religioni, sanctoque baptismo illudentibus. Ipse vero Gelasinus secundus Mimus baptizatus, et ex solio balnei egressus, candidis indutus vestimentis, in theatrum prodire deinceps renuit, dicens: Christianus sum, uidi enim in solio tremendam gloriam, et Christianus morior. Quod cum vidisset populus qui in Theatro Heliopolitanorum civitatis spectabat, furore succensus, ex gradibus in scenam irruens, arreptum Gelasinum, ac Theatro cum ipsis candidis quas indutus erat vestibus ejectum, lapidibus obruit atque interfecit. Cujus corpus propinqui in vicum Mariammen dictum, ctum, unde erat oriundus, extra Heliopolim, detulerunt, ibique oratorium ei erexerunt.

Iisdem Coss. a Maximiano Herculio Augusto Persae praelio victi sunt.

298. xiv. Ind. n. Anicio Fausto et Severo Gallo Coss.

Ἰνδ. β΄. ιδ΄. ὑπ. Ἀνικίου Φαίστου καὶ Σεβήρου Γάλλου. σό Ὀλυμπιάς.

Ἰνδ. γ΄. ιέ. ὑπ. Διοκλητιανοῦ Αὐγούστου τὸ ζ΄ καὶ Μαξιμιανοῦ Ἑρκουλίου Αὐγούστου τὸ ς΄.

Ἰνδ. δ΄. ις΄. ὑπ. Κωνσταντίου Καίσαρος τὸ γ΄ καὶ Μαξιμιανοῦ Ἰοβίου τὸ τὸ γ΄.

Τῆς Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίας ἰέ ἡγεῖται Πέτρος ἔτη ιβ΄. εὐτονώτερον δὲ τῇ ἀσκήσει ἑαυτὸν ἄγων, τοῦ κοινοῦ τῶν ἐκκλησιῶν οὐκ ἀφανῶς ἐπιμελόμενος, θ΄ ἔτει τοῦ διωγμοῦ καὶ ις΄ τῆς Διοκλητιανοῦ βασιλείας τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθεὶς τῷ τοῦ μαρτυρίου κατεκοσμήθη στεφάνῳ μετὰ καὶ ἄλλων ἀναριθμήτων ἐν πολλαῖς μαρτυρησάντων πόλεσι.

Ἰνδ. ε΄. ιζ΄. ὑπ. Τατιανοῦ καὶ Νεπωτιανοῦ.

Ἰνδ. ς΄. τη΄. ὑπ. Κωνσταντίου Καίσαρος τὸ δ΄ καὶ Μαξιμιανοῦ Ἰοβίου Καίσαρος τὸ δ΄.

Τούτῳ τῷ ἔτει ὁ καστρήσιος ἄρτος ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ὑπὸ Διοκλητιανοῦ ἐδωρήθη.

σοά Ὀλυμπιάς.

Ἰνδ. ζ΄. ιθ΄. ὑπ. Διοκλητιανοῦ Αὐγούστου τὸ η΄ καὶ Μαξιμιανοῦ Ἑρκουλίου τὸ ζ΄.

CCLXX. Olympias.

299. xv. Ind. m. Diocletiano Augusto VII. et Maximiano Augusto VI. Coss.

300. xvi. Ind. iv. Constantio Caesare III. et Maximiano Jovio Coss.

Alexandrinam Ecclesiam xvi. regit Petrus annos xir. Is constanti vitae continentiae studio, ac omnium passim Ecclesiarum curae palam vacans, ix. persecutionis anno, imperii vero Diocletiarii xvi. una cum infinito aliorum martyrum in pluribus civitatibus numero, capite multatus Martyrii coronam adeptus est.

301. xvii. Ind. v. Titiano et Nepotiano Coss.

302. xviii. Ind. vi. Constantio Caesare VI. et Maximiano Jovio Caesare IV. Coss.

Hoc anno Panis Castrensis Alexandriae a Dioeletiano praebitus est.

CCLXXI. Olympias.

303. xix. Ind. vn. Diocletiano Augusto VIII. et Maximiano Herculio VII. Coss.

Ἔτους ιθ΄ τῆς Διοκλητιανοῦ βασιλείας μηνὶ αὐγούστῳ ζ΄,] δύστρῳ κέ λέγοιτο δ’ ἂν οὗτος μάρτιος κατὰ ῾Ρωμαίους, ἐν ἡμέρᾳ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα, ἥπλωτο πανταχόσε βασιλικὰ γράμματα, τὰς μὲν ἐκκλησίας εἰς ἔδαφος φέρειν, τὰς δὲ θείας γραφὰς ἀφανεῖς πυρὶ γενέσθαι προστάττοντα, καὶ τοὺς μὲν τιμῆς καὶ ἀξίας ἐΝειλημμένους ἀτίμους, τοὺς δὲ έν οἰκετίαις, εἰ ἐπιμένοιεν τῇ τοῦ χριστιανισμοῦ προθέσει, ἐλευθερίας ὑστερεῖσθαι προαγορεύοντα. μετ’ οὐ πολὺ δὲ ἕτερα φοιτήσαντα γράμματα προσέταττε τοῖς τῶν ἐκκλησιῶν προέδρους καὶ πάντας τοὺς κατὰ πάντα τόπον πρῶτον μὲν δεσμοῖς παραδίδοσθαι, εἶτα ὕστερον πάση μηχανῇ θύειν ἀναγκάζεσθαι, ὡς πολλοὺς ἐκ τούτου ποικίλως διαθλήσαντας τελειωθῆναι, πολλοὺς δὲ χαυνωθέντας καταπεσεῖν ὑπὸ δειλίας τὴν ψυχὴν προναρκήσαντας.

Τῷ αὐτῷ ἔτει πολλοὶ μὲν πανταχόσε, καθὼς ἔφαμεν, διαθλήσαντες ἐτελειώθησαν• οὐδὲν δὲ ἧττον καὶ κατὰ τὴν Νικομηδέων πόλιν, ἐν ᾗ ὁ βασιλεὺς ἐποιεῖτο τὰς διατριβάς, τότε Δωρόθεος καὶ Γοργόνιος σὺν ἑτέροις ἅμα πλείοσι τῆς βασιλικῆς ὑπηρεσιας οὖσιν ἐτελειώθησαν, καὶ χορὸς ἅμα πολὺς μαρτύρων ἀνεδείχθη. οὐ μετ’ οὐ πολὺ δὲ καὶ Ἄνθιμος τῆς αὐτῆς Νικομηδέων ἐκκλησίας ἐπίσκοπος τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθεὶς ἐτελειώθη· ἕτεροι δὲ πυρί, πλείονες δὲ καὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐρρίπτοντο,

Anno xix. Diocletiani Augusti, Indict. vii. mense Dystro, die xxv. (qui quidem Mensis Romanis est Martius) Paschatis die festo, proposita ubique Principalia edicta, quibus Ecctesiae a fundamentis dirui, ac sacrae Scripturae igne comburi jubebantur: sed et ut qui magistratibus ac honoribus fungebantur, iis privarentur, ac infames haberentur, reliquis vero privatis hominibus, si in Christianismi professione persisterent, libertas adimeretur. Nec multo post alia supervenere edicta, quibus mandabatur, ut Ecclesiarum Antistites, ac omnes ubicumque essent locorum primo quidem vinculis traderentur, dein omni suppliciorum adhibito genere sacrificare cogerentur: quo factum, ut exinde com- plures, post varios exantlatos cruciatus, interierint: multi etiam, qui primo quidem sui quadam fiducia palam Christi fidem profitebantur, postea animo prae tormentorum metu deficerent, ac laberentur.

Eodem anno, multi ibique, uti diximus, haud minori constantia toleratis suppliciis, mortem obierunt. Sed et in Nicomediensium urbe, cum in ea moraretur Imperator, Dorotheus et Gorgonius, cum aliis non paucis ex Imperatoris obsequio, vitain finierunt, simulque ingens Martyum chorus apparuit. Nec diu post Anthimus ipsias Nicomediensium Ecclesiae Episcopus capite plexus interiit: alii igne damnati, complures in mare praecipitati sunt, cum ad tantum ac infinitum paene numerum

οὐκ εὐτονούντων τῶν δημίων εἰς τοσοῦτον ἀπειρότατον πλῆθος ἐξαρκεῖν. περὶ τούτου τοῦ ἀπείρου πλήθους τῶν μαρτυρησάντων Λουκιανὸς πρεσβύτερος Ἀντιοχεῦσι γράφων ἐδήλου, Ἀσπάζεται ὑμᾶς χορὸς ἅπας ὁμοῦ μαρτύρων. εὐαγγελίζομαι δέ ὑμᾶς ὡς Ἄνθιμος ὁ πάπας τῷ τοῦ μαρτυρίου δρόμῳ ἐτελειώθη. καὶ τὰ μὲν κατὰ Νικομήδειαν ταῦτα καὶ τούτων ἔτι πλείονα. Ἰνδ. η΄. κ΄ . ὑπ. Διοκλητιανοῦ Αὐγοίστου τὸ θ΄καὶ Μαξιμιανοῦ Ἑρκουλίου τὸ η΄.

Μαξιμιανòς Ἑρκούλιος συνεβασίλευσεν Διοκλητιανῷ, καὶ ἔδωκεν ὑπατείας η΄. ἐβασίλευσεν δὲ ὁ αὐτὸς Maξιμιανὸς ἔτη ιή. καὶ ἅμα Διοκλητιανῷ ἐποίησαν οἱ δύο Καίσαρας δύο, ὁ μὲν Διοκλητιανὸς τὸν ἴδιον γαμβρὸν Γαλέριον Mαξιμιανόν· εἶχεν γὰρ τὴν Διοκλητιανοῦ παῖδα Βαλερίαν εἰς γάμον· ὁ δὲ Ἑρκούλιος Μαξιμιανὸς καὶ αὐτὸς ἐποίησεν Καίσαρα τὸν ἴδιον γαμβρόν· ὁ γὰρ Κωνστάντιος ἔγημε Θεοδώραν τὴν πρόγονον Mαξιμιανοῦ Ἑρκουλίου, ἐξ ἧς ἔσχε τέκνα Δελματιον, Κωνστάντιον, καὶ Ἀννιβαλιανόν. ὁ γὰρ Κωνσταντινος ὁ μετὰ Διοκλητιανὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ βασιλεύσας ἐξ ἑτέρας τινὸς μίξεως ὑπῆρχεν αὐτῷ Κωνσταντίω παῖς ἀπὸ Ἑλένης.

Ὡς εἴρηται οὖν, ἅμα ἐβασίλευον Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Ἑρκούλιος κούλιος Μαξιμιανός, καὶ ὁ μὲν Διοκλητιανὸς ῾Ρώμης, ὁ δὲ Ἑρ-

conficiendum tortores deficerent. De hac innumera Martyrum multitudine, Lucianus Presbyter, ad Antiochenos scribens, ita meminit: Salutem plurimam vobis dicit universus simul Martyrum Chorus. Nuntio duntaxat vobis Anthimum Papam Martyrii cursum peregisse. Atque haec quidera Nicomediae, et his plura contigere.

304. xx. Ind. viii. Diocletiano Augusto IX. et Maximiano Herculio VΙΙΙ. Coss.

Maximianus Herculius cum Diocletiano imperavit, deditque Consulatus viii. Imperavit vero idem Maximianus annos xvin. unaque cum Diocletiano duos creavit Caesares: ac Diocletianus quidem generum suum Galerium Maximianum: is enim Diocletiani filiam Valeriam uxorem duxerat, Herculius autem Maximianus et ipse generum suum renuntiavit: Constantius quippe Theodoram Maximiani Herculii privignam uxorem duxerat, ex qua liberos suscepit Dalmatium, Constantium, et Hannibalianum. Constantinus enim, qui post Diocletianum et illius successores imperavit, ex alia conjunctione illi natus est, Helenae filius.

Ut igitur dictum est, simul imperarunt Diocletianus Romae, Maximianus Herculius in Galliis. Diocletianus deinde et Maximianus Hercu-

κούλιος Mαξιμιανὸς τῶν Κελτῶν. ὕστερον δὲ Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Ἑρκούλιος Μαξιμιανὸς ἐν ζωῇ ἀποθέμενοι τὰ σκῆπτρα τοῖς ἰδίοις Καίσαρσι δεδώκασι τὴν βασιλείαν, ὁ μὶν Ἑρκούλιος Μαξιμιανὸς Κωνσταντίῳ ἔδωκεν τὴν βασιλείαν, ὁ δὲΔιοκλητιανὸς Γαλερίῳ Μαξιμιανῷ. Κελτῶν δὲ βασιλεύσας Κωνστάντιος ἰπὶ ἔτη ιγ΄ ἀπέθανεν, καὶ διεδἶξατο αὐτὸν ὁ παῖς αἰτοῦ Κωνσταντῖνος ὁ νόθος ἐξ Ἑλένης αὐτῷ γενόμενος· οἱ γὰρ ἀπὸ Θεοδώρας αὐτῷ τεχθέντες μικροὶ ὑπῆρχον. Γαλέριος δὲ Μαξιμιανὸς βασιλεύων ῾Ρώμης δύο Καίσαρας ἐποίησεν, Μαξιμῖνον μὲν ἐν ἀνατολῇ, ἐν δὲ Ἰταλίᾳ Σευῆρον. ῾Ρωμαῖοι δέ αὐθεντίᾳ ἔστησαν βασιλέα Μαξέντιον τὸν υἱὸν Ἑρκουλίου Μαξιμιανοῦ. καὶ ὁ Γαλέριος Μαξιμιανὸς Σευῆρον ἀπέστειλεν τὸν Καίσαρα, ἵνα Μαξέντιον ἀνέλῃ· καὶ ἀνῃρέθη Σευῆρος ἐν πολέμῳ. καὶ βασιλεύσας ἔτη ις΄ Γαλέριος τελευτῶν ἐποίησεν βασιλέα Λικίνιον ἐν ἀνατολῇ. τέσσαρες οὖν βασιλεῖς ηὑρέθησαν, Κωνσταντῖνος Κελτῶν, ῾Ρώμης Mαξέντιος, υἱὸς Ἑρκουλίου Μαξιμιανοῦ, ἀνατολῆς Λικί νιος, καὶ Μαξιμῖνος ἔτι Καῖσαρ μείνας. ἀλλὰ τὸν Μαξέντιον ἀνεῖλε Κωνσταντῖνος πολέμῳ· καὶ οὕτω μόνος τῆς δύσεως ἐβασίλευσεν. καὶ Μαξιμῖνος δὲ στρατεύσας κατὰ Λικινίου σπονδὰς ἐποιήσατο πρὸς αὐτόν, ὥστε τὸν Λικίνιον παραχωρῆσαι τῆς βασιλείας. καὶ οὕτω μονοκράτωρ γενόμενος Κωνσταντῖνος ἔκτισε τὸ Βυζάντιον, χρησμὸν εἰληφὼς ὅτι ἀπόλλυσθαι μέλλει ἡ βασιλεία Ρώμης, χριστιανὸς ἐγένετο ἐβασίλευσεν δὲ ἔτη λα΄, μῆ-

lius superstites, positis sceptris, Caesaribus suis imperio cessere: ac Maximianus quidem Herculius Constantio: Diocletianus vero Galerio Maximiano Imperium tradidit. Enimvero Constantius cum annis xiii Gallis imperasset, decessit, cui successit illius ex Helena filius nothus Constantinus: nam ex Theodora nati liberi adhuc teneri erant. Galerius autem Maximianus qui Romae imperabat, duos Romae fecit Caesares, Maximinum in Oriente, in Italia vero Severuin. Romani autem sua auctoritate Maxentium Maximiani Herculii filium Imperatorem crearunt. Galerius vero Maximianus Severum Caesarem misit ut Maxentium tolleret: sed Severus in praelio interfectus est. Galerius cura imperasset annos xvi. moriturus Licinium in Oriente Imperatorera renuntiavit. Atque ita iv. simul extitere Imperatores, Constantinus in Galliis, Maxentius Maximiani HerCulii filius Romae, in Oriente Licinius, et Maximinus qui adhuc Caesar remanserat. Verum Maxentium Constantinus in praelio sustulit, sicque solus in Occidente imperavit. Maximinus deinde in Licinium movit, cum quo pactis initis, imperio tandem cessit Licinio. Sic igitur Constantinus universo imperio solus potitus, Byzantium condidit, cum Romanum imperium periturum ex oraculo didicisset, Christianus exinde factus. Imperavit annos xxxi. menses x. Filios habuit Con-

νᾶς ί. καὶ ἔσχε παῖδας Κωνστάντιον, Κώνσταν, καὶ Κωνσταντῖνον. ἀλλὰ Κωνσταντῖνον μὲν ἀνεῖλον οἱ Κώνστα στρατιῶται. καὶ αὐτὸν δέ Κώνσταν Μαγνέντιός τις τύραννος ἀνεῖλεν. μόνος οὖν Κωνστάντιος ἐβασίλευσεν, καὶ ἐποίησε Καίσαρα Γάλλον τὸν υἱὸν Κωνσταντίου, ἀδελφοῦ Δελματίου τοῦ υἱοῦ Θεοδώρας, τοῦ αὐτοῦ θείου, ποιήσας αὐτὸν Καίσαρα εἰς ἀνατολήν.

῾Ρωμαίων λδ΄ ἐβασίλευσεν ὁ θειότατος καὶπιστότατος Κωνσταντῖνος ὁ μέγας, ὁ υἱὸς Κωνσταντίου, πρὸ ἡ καλανδῶν αὐγόστων ἔτη λᾶι καὶ μῆνας ί. ὁμοῦ εωμς΄.

Ἰνδ. θ΄. α΄. ὑπ. Κωνσταντίου Καίσαρος τὸ ἑ καὶ Μαξιμιανοῦ Ἰοβίου τὸ ἑ.

Ἀρξάμενος Κωνσταντῖνος τῆς βασιλείας ἀπὸ τῶν δυτικῶν μερῶν ἔχεν συμβασιλεύοντας αὐτῷ τοὺς προειρημένους, Κωνστάντιον, Γαλέριον, Μαξιμῖνον καὶ Φλάβιον Οὐαλέριον Οὐαλέριον Σεβῆρον καὶ Μαξέντιον, καὶ τὸν μὲν Κωνστάντιον καὶ Σευῆρον ἕως διετοῦς τῆς βασιλείας αὐτοῦ, τὸν δὲ Μαξέντιον ἴως ἑπταετοῦς τῆς βασιλείας αὐτοῦ, τὸν δὲ Γαλέριον, Οὐαλέριον καὶ Μαξιμῖνον ἕως ἐννεαετοῦς τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Ἰνδ. ί. β΄ ὑπ. Κωνσταντίου Καίσαρος τὸ ἑ καὶΜαξιμιανοῦ Ἰοβίου τὸ ἑ.

Κωνστάντιος πατὴρ Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου βασι-

stantiura, Constantem, et Constantinum: sed Cunstantinum Constantis exercitus interfecit: Constantem vero tyrannus quidam Magnentius sustulit.

Solus ergo imperavit Constantius, qui Gallum deinde Constantii patrui sui, Dalmatii fratris, ex Theodora filium Caesarem in Oriente creavit.

Romanis xxxiv. imperavit Sanctissimus et Christianissimus Constantinus Magnus, Constantii filius, ex a. d. vin. Kalend. Augusti, ann. xxxi. menses x. Colliguntur anni v. mdcccxlvi.

5814. νώ. i. Ind. ix. Constantio Caesare V. et Maximiano Jovio V. Coss.

Imperium ab Occidentis partibus auspicato Constantino, cum eo imperavere supra nominati Constantius, Galerius, Maximinus, et Flavius Valerius Severus, atque Maxentius: ac Constantius quidem ad alterum, Maxentius ad septimum, Galerius denique, Valerius, et Maximinus ad nonum usque illius imperii annum.

306 ii. Ind. x. Constantio Caesare et Maximiano Jonio VI. Coss.

λέως ἐτελεύτησεν, βασιλεύσας ἔτη ιγ΄, καὶ Μαξέντιος ἀνηγορεύθη.

σοβ΄ Ὀλυμπιάς.

Ἰνδ. ια΄. γ΄. ύπ. Νοβίου Κωνσταντίνου Αὐγούστου μόνου.

Μαξιμιανὸς ἐτελεύτησεν, βασιλεύσας ἔτη ιδ΄.

Λικίνιος ἀνηγορεύθη εἰς Καρνοῦντα πρὸ γ΄ ἰδῶν νοεμβρίων.

Ἰνδ. ιβ΄. δ΄. ὑπ. Πάλιν δέκατον καὶ Μαξιμιανοῦ Γαλερίουτὸ ζ΄.

Ἰνδ. ιγ΄. ε΄. ὑπ. Μαξιμιανοῦ Ἑρκουλίου τὸ ἡ καἲ Γαλερίου Μαξίμου.

Ἐφ᾿ ὅλης τῆς οἰκουμένης διαλάμποντες οἱ μεγαλοπρεπέστατοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες τοὺς μὲν ἁπανταχοῦ τῆς ἀνδρείας αὐτῶν ἐπόπτας εἰκότως κατεπλήξαντο, τῆς δὲ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ χριστοῦ ἀληθῶς ἀπορρήτου δυνάμεως ἐμφανῆ δι᾿ ἑαυτῶν τεκμήρια παρεστήσαντο, ὧν ἑκάστου κατ᾿ ὄνομα μνημονεύειν ἄνθρωπον ἀδύνατον. τῶν δὲ κατ᾿ ἐπισήμους πολεῖς μαρτυρησάντων ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων πρῶτος ἡμῖν ἐν εὐσεβῶν στήλαις τῆς Χριστοῦ βασιλείας ἀνηγορεύσθω μάρτυς ὁ μικρῷ πρόσθεν μνημονευθεὶς ἐπίσκοπος τῆς Νικομηδέωνπόλεως Ἄνθιμος· τῶν δὲ ἐπ᾿ Ἀντιοχείας ὁ πάντα τὸν βίον ἄριστος πρεσβύτερος τῆς αὐτόθι παροικίας Λουκιανός, ἐν τῇ Νικομηδείᾳ καὶ αὐτὸς βασιιβ΄

Constantius Constantini Magni Imperatoris pater, cum annos xii. iniperasset, mortem obiit, et levatus est Maxentius.

CCLXXII. Olympias.

307. ΙΙΙ. Ind. xi. Flavio Constantino Augusto solo Cos.

Maximianus Jovius moritur, cum imperasset annos xiv.

Licinius levatus est Carnunti ex a. d. in. Idus Novembres.

308. iv. Ind. xii. Item decies, et Maximiano Galerio VII. Coss.

309. v. Ind. xiii. Maximiano Herculio VIII. et Galerio Maximo Coss.

Per universum orbem maximam gloriam adepti sunt nobilissimi Chrisit Martyres, et cunctos spectatores admiratione fortitudinis suae merito perculerunt, et divinae prorsus atque inexplicabilis Servatoris nostri potentiae evidentissima in semetipsis exhibaerunt argumenta, adeo ut singulorum recensere nomina nemo mortalium queat. Ex praesidibus autem Ecclesiarum qui in celebrioribus urbibus martyrium perpessi sunt, primus in piprum tabulis a nobis nominetur Anthimus Nicomediensis urbis Episcopus, cujus paullo ante meminimus: ex Antiochena vero Ecclesia Lucianus, toto vitae tempore Presbyter optimus ejusdem dioecesis, qui

λέως ἐπιπαρόντος διὰ καμίνου τὴν οὐράνιον τοῦ Χριστοῦ βασιλείαν λόγῳ πρότερον δι᾿ ἀπολογίας, εἶτα καὶ δι᾿ ἔργων ἀνακηρίξας κτίννυται. τῶν δὲ ἐπὶ Φοινίκης Τυραννίων ἐπίσκοπος Τύρου, Ζηνόβιος πρεσβύτερος τῆς κατὰ Σιδῶνα ἐκκλησίας, Σιλβανὸς Ἐμίσης ἐπίσκοπος μετὰ πολλοῦ χοροῦ μαρτύρων, ὑπεργή- ρως, τεσσαράκοντα ἔτη γεγονὼς ἐπίσκοπος, βορὰ θηρῶν γενó- μενος, τῶν δὲ ἰπὶ Παλαιστίνης Σιλβανὸς ἐπίσκοπος Γάζης σὺν ἑτέροις τὸν ἀριθμὸν μ τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθείς, Αἰγύπτιοι δὲ Πήλευς καὶ ΝεΔος ἐπίσκοποι μεθ᾿ ἑτέρων διὰ πυρὸς τελειω- θέντες.

Ἰνδ. ιδ’. ς΄. ὑπ. Κωνσταντίνου Αὐγούστου τὸ β΄ καὶ Λι- κινίου.

Κωνσταντἰνου βασιλέως ἐκ βασιλέων εὐσεβοῦς τε καὶ τὰ πάντα σωφρονεστάτου, παιδὸς Κωνσταντίου, πρὸς τοῦ παμβασιλέως θεοῦ καὶ τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ υἱοῦ, κυρίου δὲ ἡμῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν πεποίθησιν ἐσχηκότος καὶ κιντσαντος κατὰ τῶν δυσσεβεστάτων τυράννων Μαξιμίνου Γαλερίου καὶ Μαξεν- τίου, ὤφθη αὐτῷ κατ᾿ αὐτῶν ἀπερχομένῳ πολεμῆσαι φωτοειδῶς ἐν τῷ οὐρανῷ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ, μέσον κω ὑποκάτω διὰ φωτοειδῶν γραμμάτων ῥωμαϊκῶν ταῦτα, ΕΝ ΤΟΥΤΩΙ ΝΙΚΑ, καὶ φανερώτατα πίπτει μὲν ἐπὶ ῾Ρώμης Μαζέντιος πνιγεὶς εἰς τὸν

et ipse coram Imperatore, cum antea coeleste Christi regnum apologetica oratione primum, ac deinde operibus asseruisset, igne consumptus exspiravit. Ex iis autem qui in Phoenice martyres extitere, Tyrannio Tyri Episcopus, Zenobius Ecciesiae in Sidonis dioecesi Presbyter, Silvanus Aemesae Episcopus, qui post plurimum Martyrum chorum, natu grandis, administrato per annos xl. Episcopatu, feris objectus est vorandus: ex Palaestinae vero Martyribus, Silvanus Gazae Episcopus, cum aliis xl. capite plexus est: ex Aegyptiis denique Peleus et Nilus Episcopi, qui cum aliis igne consumpti sunt.

5819. 311. vi. Ind. xiv. Constantino Augusto II. et Licinio Coss.

Constantino Imperatori, Pio, ac prae caeteris moderatissimo, Constantii filio, supremi Regis Dei, et filii ejus unici Domini nostri Jesu Christi fide persuaso, in impiissimos tyrannos Maximinum Galerium, et Maxentium belium moventi, cum in eos praelio decertaturus progrederetur, fulgens in coelo Crucis signum apparuit, in cujus media ac infima parte fulgidis et manifestis characteribus scriptum erat, IN HOC VINCE. Ac Maxentius quidem Roraae cadit, in Tiberi fluvio suffocatus, ad Pontem Mulvium, cum annos vi. regnasset: Galerius vero Maximinus a Li-

TifieQtv noTUftbv eig ttjv γέφυραν Μουλουβίου, βασιλεύσας ἔτη ς΄, Γαλέριος δὲ Μαξιμῖνος ἡττηθεὶς ὑπὸ Λικινίου ἐν Κιλικίᾳ φθγὰς ὤλετο, βασιλεύσας ἔτη θ΄, πολὺν στρατὸνἑαυτοῦ ἀναλώσας οἷατύραννός τις ὤν καὶ ἀγεννής.

σογ΄ Ὀλυμπιάς.

Ἰνδ. ιε΄. ζ'. ὑπ. Κωνσταντίνου Αὐγούστου τὸ γ΄ καὶ Λικινίου νίου τὸβ'.

Κωνσταντῖνος νικητής, Ὀλυμπιάς. Αὔγουστος, πρῶτος τῶν ἐπὶ ῾Ρώμης καταυραννουμένων χριστιανῶν κηδόμενος σωτηρίας, λαβὼν θεὸν τὸν ἐπουράνιον σύμμαχον δι’ εὐχῶν ἐπικαλεσάμενος, πρόεισι πανστρατιᾷ, Ῥωμαίων τὰ τῆς ἐκ προγόνων ἐλευθερίας προμνώμενος. οἱ καὶ μετὰ πάσης χαρᾶς καὶ θυμηδίας ὁμὰ κομιδῇ νηπίοις καὶ γυναιξὶ τῶν τε ἀπὸ τῆς συγκλήτου βουλῆς καὶ τῶν ἄλλων διασημοτάτων σὺν παντὶδήμῳ ῾Ρωμαίων φαιδροῖς ὄμμασιν ἀίταις ψυχαῖς, οἶα λυτρωτήν, σωτῆρά τε καὶ εὐεργέτην, μετ’ εὐφημιῶν καὶ πλείστης χαρᾶς αὐτὸν ὑπεδέξαντο. ὁ δὲ ὥσπερ ἔμφυτον τὴν εἰς θεὸν εὐσέβειαν κεκτημένος, μηδ’ ὅλωςταῖς βοαῖς ὑποσαλευόμενος μηδὲ ἐπαιρόμενος ὑπὸ τῶν ἐπαίνων, νῶν, εὖ μάλα τῆς ἐκ θεοῦ συναισθόμενος βοηθείας, αὐτίκα τοῦ σωτηρίου πάθους τρόπαιον ὑπὸ χεῖρα ἰδίας εἰκόνος ἀνατεθῆναι προστάττει, τὸ σωτήριον σημεῖον ἐν τῇ δεξιᾶ κατέχοντα, ἐν τόπῳ

cinio fusus in Cilicia fugiens periit, cum annos ix. imperasset, et ingentem exercitum consumpsisset, utpote tyrannus et ignavus.

CCLXXIII. Olympias.

312. vii. Ind. xv. Constantino Augusto III. et Licinio II. Coss.

Constantinus Victor, Augustus, primus suscepta Christianorum Romae a tyrannis hactenus oppressorum salutis cura, adscito in auxilium coelesti Deo, ac precibus invocato, cum universis copiis procedit, Romanorum a majoribus acceptam libertatem asserturus: quem ii cum in- genti gaudio et gratulatione, una cum ipsis infantulis, et uxoribus Senatorum aliorumque virorum clarissimorum, ac universa Romanorum plebe, laeto vultu, animisque ipsis, veluti Liberatorem, Servatorem ac Beille nencum, cum faustis acclamationibus et multa laetitia exceperunt. Sed quasi innatam in Deum pietatem possideret, ejusmodi laudibus minime inflatus, ut qui divino auxilio esset munitus, salutaris Passionis tropaeum in manu suae imaginis, ita ut salutare signum dextra teneret, ὒ· celeberrimo urbis loco, cum hac Latina Inscriptione jubet apponi:

μάλιστα τῶν ἐπὶ ῾Ρώμης δεδημοσιευμένων, ἐπιγραφὴν ἐν αὐτῇ ἐντάξαι ῥήμασιν αὐτοῖςτῇ ῾Ρωμαίων ἐγκελεύεται φωνῇ· τούτῳ τῷ σωτηριώδει σημείῳ ἀληθεῖ ἐλέγχῳ τῆς ἀνδρείας τὴν πόλιν ὑμῶν ἀπὸ ζυγοῦ δουλείας τοῦ τυράννου Μαξεντίου διασωθεῖ- σὰν ἠλευθέρωσα, ἔτι μὴν καὶ τὴν αύγκλητον καὶ τὸνδῆμον ῾Ρωμαίων τῇ ἀρχαίᾳ ἐπιφανείᾳ καὶ λαμπρότητι ἐλευθερώσας ἀπεκατεστησα.

Γαλέριος Μαξιμιανὸς νόσῳ χαλεπωτάτη ληφθείς, ἐπ᾿ ἀνατολῆς διάγων, καὶ τοῦ σώματος αὐτοῦ διαὀῥέοντος σκώληκάς τε ἐκβάσαντος, ὑπὸ μυρίων ἀνδρῶν περιοδευόμενος καὶ μηδ᾿ ὅλως ὠφεληθείς, νόμους ἐξέπεμψεν ἀνεθῆναι μὲν χριστιανοὺς μὴ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐκκλησίας οἰκοδομεῖν.

Ἰνδικτιώνων Κωνσταντινιανῶν ἐντεῦθεν Ἰνδ. α΄. η΄. ὑπ. Κωνσταντίνου Αὐγούστου τὸ δ΄ καὶκαὶ καὶ Λικινίου τὸ γ΄.

Τῆς ἐν τῷ Βυζαντίῳ ἐκκλησίας ἡγεῖται πρῶτος Μητροφάνης ἔτη ί.

Ἰνδ. β΄. θ΄. ὑπ. Βολουσιανοῦ καὶ Ἀνιανοῦ.

Ἰνδ. γ΄. ί. ὑπ, Κωνσταντίνου Αὐγούστου τὸ έ καὶ Λικινίου τὸ δ΄.

Hoc salutari signo vero fortitudinis indice vestram urbem a servitutis Maxentii tyranni jugo vindicatam in libertatem asserui. Senatum et poplum Romanum in pristinum splendorem et libertatis dignitatem restotio.

Galerius Maximianus, cum in Oriente ageret, morbo gravissimo correptus, illius corpore sensim diffluente, ac vermibus scatente, ab innuumeris medicis visus, nulloque accepto levamento, edicta ubique emisit, quibus non modo Christianos dimitti, sed etiam Ecclesias aedificari praecepit.

Indictionum Constantinianarum deinceps initium.

5821. 313. viii. Ind. i. Constantino Augusto IV. et Licinio III. Coss.

Byzantinae Ecclesiae primus praeest Metrophanes annos κ.

314. ix. Ind. n. Volusiano et Aniano Coss.

σοδ΄ Ὀλυμπιάς.

Ἰνδ. δ΄. ια΄. ὑπ. Σαβίνου κα) ‘Pουφίνου.

Κωνσταντῖνος Αὔγουστος τὸν ἴδιον υἱὸν Κωνσταντῖνον ἀνηγόρευσε Καίσαρα.

raltoiog St Μαξιμιανὸς tovtoiq toTq vnaTOig vdqwm δεινῷ πιασθὶς ἐνΣαλώναισ ἀπέθανεν.

Ἰνδ. ε΄. ιβ΄. ὑπ. Γαλλικανοῦ καὶ Συμμάκου.

Κωνσταντῖνος Αὔγουστος Κώνσταντα, Κωνστάντιον καὶ Κρίσπον τοὺς ἑαυτοῦ υἱοὺς Καίσαρας ἀνηγόρευσε καλάνδαις μαρτιαις.

Ἰνδ. ς΄. ιγ΄. ὑπ. Λικινίου τὸ ἑ καὶ Κρίσπου Καίσαρος Ἰνδ. ζ΄. ιδ΄. ὑπ. Κωνσταντίνου Αὐγούστου τὸ ς΄καὶ Λικινίου το ε.

Φωτὸς οὐρανίου κατὰ τὴν οἰκουμένην ἅπασαν ταῖς τοῦ σωτῆρος Χριστοῦ καταυγάσαντος ἐκκλησίαις, εἰς πάντα τόπον τῶν πρὸς τῶν τυράννων ἠριπωμένων οἴκωνἐκ βάθρων εἰς ὕψος ἄπειρον τελεσθέντων οὐ μόνον ἐγκαίνια ἐγένοντο, ἀλλὰ καὶ βασιλεῖς συνεχέσι ταῖς ὑπὲρ χριστιανῶν νομοθεσίαις ἐχρήσαντο.

315. x. Ind. ὢ. Constantino Augusto V. et Licinio IV. Coss.

CCLXXIV. Olympias.