Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

First Thousand Years of Greek · First Thousand Years of Greek · 2,643 sections

1.868
Αἲ αἴ· τί δράσω; καρδία γὰρ οἴχεται.
1.869
Γυναῖκες, ὄψιν οὐχ ὁρῶ φαιδρὰν τέκνου·
1.870
χροιὰν γὰρ ἠλλάξατο καὶ κάλλος ξένον,
1.871
δεινὸν θέαμα· καὶ φόβος νεκροῦ θίγειν ·
1.872
διδάσκαλον φέρω γὰρ ἀστέρων πάθος,
1.873
γῆς γεῖσσα σαλευθέντα, ῥαγείσας πέτρας.
1.874
χωρεῖτε χωρεῖτ’ · οὐκέτ᾿ εἰμὶ προσβλέπειν
1.875
οἵα πρὸς αὐτὸν, ἀλλὰ νικῶμαι πόνοις.
1.876
Καὶ ξυνιῶ μὲν, οἷα ταῦτ᾿ ἔσται τάχει,
1.877
λύπη δὲ κρείσσων καὶ βεβαίας ἐλπίδος.
1.878
Παῖ Παντáνακτος, πῶς ἐς ᾄδου νῦν δόμους
1.879
οἴχῃ μόρων ἕκητι τῶν πρωτοσπόρων;
1.880
αἴφνης δ’ ἀπέπτης, ὡς μεθεὶς ἑκουσίως
1.881
ψυχήν· μόρος γὰρ οὔποτ᾿ ἦν ὑπέρτερος,
1.882
εἰ μὴ μεθῆκας Πατρὶ πνεῦμ᾿ ἑκουσίως.
1.883
Ἤκουσ’, ἔκλυον σὴν ὄπα πρὸς Πατέρα.
1.884
Τίνος δ’ ἕκατι γῆς σ’ ἀποστέλλει Πατήρ;
1.885
τί σ᾿ ὧδ᾿ ἀτίμως ἠθέλησε τεθνάναι,.
1.886
τί τὴν τεκοῦσαν μητέρ’ ὀρφανὴν σέθεν
1.887
τέθεικας; οἴμοι, συνθάνοιμί σοι, Τέκνον·
1.888
Ἰδοὺ τέθνηκας, τὶς με δέξεται πόλις;
1.889
τίς γῆν ἄσυλον καὶ δόμους ἐχεγγύους
1.890
ξένος παρασχὼν ῥύσεται δέμας τόδε;
1.891
Οὐκ ἔστι. Μείνω σ’ οὖν ἔτι σμικρὸν χρόνου,
1.892
ἢν τριττὸν ἦμαρ λαμπροφεγγὲς εἰσίδω,
1.893
ὡς αὐτὸς εἶπας νεκρέγερσιν μηνύων,
1.894
κἀγὼ πέποιθα καὶ στέγω ταῖς ἐλπίσι,
1.895
κἂν νῦν νέκυν βλέπουσ’ ἀπῃωρημένον
1.896
στένω ’μὲ μᾶλλον ἢ σὲ τῆς ἀπουσίας·
1.897
ἀπώλεσας γὰρ μᾶλλον ἢ κατέφθισο.
1.898
Εἰ γὰρ γενοίμην, Τέκνον, ἀντὶ σοῦ νεκρός ·
1.899
ὄλωλα, Τέκνον, οὐδέ μοι χάρις βίου.
1.900
Αἲ αἴ· κατ᾿ ὄσσων κιχάνει μ᾿ ἤδη σκότος·
1.901
ὄλωλα καὶ δὴ νερτέρων ποθῶ δόμους·
1.902
τὸ κατὰ γᾶς θέλω. τὸ κατὰ γᾶς κνέφας
1.903
τανῦν μετοικεῖν, σῆς θέας στερουμένη.
1.904
Δύστηνος, οἷον ἔσχον ἄρτ᾿ ἄλγημ᾿ ἐγὼ,
1.905
οὐ τλητὸν οὐδὲ ῥητον, ἀλλ’ ἀπωλόμην.
1.906
Πῶς δ’ ἐξ ἀναύδου καὶ μύσαντός ὄμματα
1.907
ἕξω παρηγόρημα, μήτηρ παντλάμων;
1.908
Ἄλλως σ’ ἄρ’ αὐτὴ, Τέκνον, ἐξεθρεψάμην,
1.909
ὃς τὴν τροφὴν ἅπασι δαψιλῶς νέμεις;
1.910
μάτην τ᾿ ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις,
1.911
φεύγουσα χεῖρας τῶν φονώντων σοὶ, Τέκνον,
1.912
ἀρχῆς ἀπ’ ἄκρης σῶν ξένων γενεθλίων;
1.913
Ἀλλ’ οὐκ ἐγᾦμαι, κἂν στένω κἂν δακρύω.
1.914
Ἐγώ σ’ ἔτικτον, οἶδα δ’ ὥς σ’ ἐγεινάμην·
1.915
ὅθεν ποθ’ ἡ δύστηνος εἶχον ἐλπίδας
1.916
ἐν σοὶ μεγίστας γηροβοσκήσειν τ᾿ ἐμὲ
1.917
καὶ κατθανοῦσαν χερσὶν εὖ περιστελεῖν,
1.918
ζηλωτὸν ἀνθρώποισιν· οὐδ’ ὄλωλε μοι
1.919
ἐλπὶς γλυκεῖα σοῦ, Τέκνον, τεθνηκότος.
1.920
Ὦ φθέγμα γλυκὺ, γλυκὺ χάρμα μοι φέρον,
1.921
ὦ φιλτάτη πρόσοψις, ὦ ποθουμένη
1.922
ὡραιότης ἄρρητός ὑπὲρ πᾶν γένος.
1.923
εἰκὼν ἄγραφος ἀγράφου μορφώματος,
1.924
πῶς νῦν στυγνάζεις; οὐ φέρω βλέπουσά σε·
1.925
πῶς πῶς σιγᾷς νῦν οὐδ’ ὑπανοίγεις στόμα;
1.926
Δὸς φθέγμα μοι, δὸς, δὸς παρηγόρημά μοι·
1.927
φθέγξαι τι μικρὸν μητρὶ δυστήνῳ, Τέκνον·
1.928
ναὶ Τέκνον οἶδα καὶ Θεὸν μου, κἂν φέρῃς
1.929
θάνατον οἰκτρὸν ἀθανατίζοντά με,
1.930
θάνατον ἀθάνατον ἄγοντα κλέος
1.931
καὶ χάρμα παντὶ τῷ βροτῶν γένει μέγα.
1.932
τέτλαθι, παγκοίρανε, μαιμῶσα κλάειν·
1.933
ἑκὼν γὰρ ἔτλη πότμον, οὔκουν ἀέκων,
1.934
ὡς παμφάγον νῦν καμβαλὼν οἶτον γένους
1.935
ἔκδικος ἔλθῃ , Δεσπότης παντεργάτης,
1.936
λέβητι χρυσέῳ δ’ ἔπέψων μοι δέμας
1.937
σοφῇ προμηθείᾳ με καινίσῃ ξένως.
1.938
λυγρὸν γὰρ ἀπὸ γῆρας εὐφυῶς ξύσας
1.939
ἀνθρωπολοιγοῦ παμπαλαιᾶς μοι λύμης
1.940
κοῦρον φίλον θήσειεν ἡβώωντά με’
1.941
ὡς νῦν κάκιστον γῆρας ἅπαντας τρύχει,
1.942
ναὶ ναὶ τρύχει γῆράς με πημάτων βάρει
1.943
λώβης παλαιᾶς μητρὸς ἠπατημένης·
1.944
ἀλλ’ αὐτὸς ἀλύξαι με πημάτων ἔφη
1.945
αὐτὴν πρὸς αὐτὸν μητέρα στρέψαι τ᾿ ἐμὴν
1.946
καὶ γαῖαν οἶκόν θ’, ὃν προδοῦσ’ ἀφίκετο
1.947
βουλαῖς ἀνάγνοις θηρὸς ἠγριωμένου
1.948
ἐς τήνδε γαῖαν, μητέρα στεναγμάτων,
1.949
μετ᾿ ἀνδρὸς, ὃν πρὶν ἥδ’ ἀτιμάσασ’ ἔγνω·
1.950
ἔγνω γὰρ ἡ τάλαινα συμφορῶν ὕπο,
1.951
οἷον τὸ λιπεῖν οὖθαρ ἀρούρης πάρος.
1.952
Καὶ τοῦδ’ ἕκητι πάνθ’ ὑποστῆναι θέλειν
1.953
αὐτὸς προεῖπε καὶ θέλων ἔτλη μόρον,
1.954
ἤματι τριτάτῳ δ’ ἀνεγρέσθαι τάφου,
1.955
μύσταις φίλοις φέροντα χάρμα καὶ μέγα.
1.956
Εἰδώς τε ταῦτα πάντα πρὶν σαφῶς ἔφη.
1.957
Ἤδη δ’ ἔχει ξύμπαντα ταῦτα νῦν τέλος,
1.958
λείπει δὲ γηθόσυνον ἦμαρ καὶ μόνον,
1.959
καὶ τοῦτο νῦν μενοῦμεν, ἔσται δ’, ὡς ἔφη.
1.960
Ὁ γὰρ τὰ λυπρὰ νητρεκῆ νῦν γνωρίσας
1.961
καὶ χάρμα δείξει λαμπρὸν ἤματι τρίτῳ.
1.962
οἶδάς τε σὺ μάλιστα τέρμα δρωμένων·
1.963
θήσει δὲ λύπης ἀντὶ τῆσδε καὶ γόων
1.964
τιμὰς μεγίστας ἀνὰ γῆν σοι καὶ πόλον,
1.965
πλήσει τε πᾶσαν γαῖαν εὐδόξων λόγων,
1.966
ναούς τε σοι τεύξουσι τὸ βροτῶν φῦλον.
1.967
Θᾶττον γὰρ ἀντὶ τοῦδε δυσσεβοῖς φόνου

First Thousand Years of Greek. CTS URN tlg2022.tlg003.1st1K-grc1. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.