Christus patiens [Dub.] (fort. auctore Constantino Manasse)

εἴπατε τρανῶς· πάντα γὰρ ἔγωγ’ ἔφην·

καὶ πάντα πᾶσιν εἴπατε ξὺν τῷ Πέτρῳ,

ὡς φροῦδος ᾅδης, Χριστὸς ἀνέστη τάφου,

τάφου δὲ λίθος εὐσθενῶς ἀπηλάθη·

φρουροί θ’ ἅϊδος θύρετρ’ ἀνεῖσαν φόβῳ

λελυμένοι, νεκροὶ δὲ πρὸς φάους χθόνα

σκιρτῶσι, σῶκον ἐκκαλούμενοι Θεὸν·

τῷ γ’ αὐτόματα δεσμὰ πάντ’ ἀπερράγη.

Ὠ καλλιφεγγὲς ἡλίου σέλας τόδε·

πέφθακεν, ὡς ἤλπιστο, τέρμα φροντίδων.

Πέπτωκεν ἐχθρὸς, Χριστὸς ἀνέστη τάφου.

Ἠοῦς παρούσης τίς ποτ’ ἄρ’ ἡδυτέρα;

τί δ’ ἂν ἐμοὶ γένοιτο χαριέστερον;

Πῆ γοῦν τὸν ᾄδην καμβαλὼν βαίνεις, Τέχνον;

πη πη δ’ ἐγώ σε καὶ πότ’ ἂν ἴδω, Τέκνον;

Ἔλθ’ ἐλθὲ καὶ φάνηθι μητρὶ σῇ τάχει.

ὄψει γε θᾶττον, ὡς ἐγᾦμαι, πλειόνων.

Ἀλλ’ ἀπίωμεν, ὡς ὁ λευχείμων ἔφη,

μύσταις φίλοις ἅπασι χάρμα μηνῦσαι.

Πρῶτον δ’ ἄπειμι πρὸς Πέτρον καὶ παρθένον,

εὐάγγελον φέρουσα βάξιν τοῖς φίλοις·

ὁ γὰρ φανεὶς εἴρηκεν εἰπεῖν καὶ Πέτρῳ.

Ἄπειμι γοῦν κένωσιν εἰπεῖν τοῦ τάφου

καὶ τὴν ὅρασιν τοῦ φανέντος καὶ λόγους·

οὗτοι δ’ ὅμως ἔδραμον ἰδεῖν τὸν τάφον,

οἶμαι δὲ πάντα σφᾶς θεωρῆσαι καλῶς.

Ἀλλ’ ὤ · τίν’ ἀθρῶ; Δεσπότην καινῇ θέᾳ;

Οὐκ οἶδ’ ἀκριβῶς· εἰκάσαι γε μὴν πάρα·

μορφῇ γὰρ οὔτι φαῦλον εἰσβαλεῖν τινά —

Χαίρετε.

Χαῖρ’, ἐσθλὸς ἐσθλοῦ Παῖ, βασιλεῦ παντάναξ,

ἔσχατον ἐχθρὸν συγκατασκάψας, πότμον.

Ἄναξ Ἄναξ ἄφθιτε, σὺ Θεὸς μέγας,

ποδῶν δὲ σῶν ἄμμιν δὸς ἅψασθαι φόβῳ ·

τοὺς γὰρ ἐπ’ οὐδας νῦν κυνοῦσαι πίτνομεν,

καταπλαγεῖσαι τῇ χαρᾷ καὶ τῷ φόβῳ.

Μὴ δὴ φοβεῖσθε, μηδ’ ὑμῖν ἔστω φόβος.

Ἄπιτε δ’, ἀγγείλατ’ ἀδελφοῖς μου τάχει

ἐς Γαλιλαίαν ἀφικέσθαι, καί μέ πως

ἐκεῖσε κατίδωσιν, ὡς ἔφην σφίσιν.

Ὠ φαιδρότης ἄρρητός ἡλίου βολῆς,

ὡς ἀνέτειλε χαρίεσσα νῦν ἕως·

ὠ λαμπρότης ἄφατος αὐγῆς ἀκτίνων,

ὠ χάρμα παγκόσμιον, ὦ θυμηδία,

ὠ τέρψις εὐφρόσυνος, ὦ γῆθος μέγα,

πῶς ἄν τις εἴπῃ, πῶς ἀπαγγείλῃ λόγῳ

ἐμῆς ἀγαλλίαμα τανῦν καρδίας;

Ἀλλ’ ἀπίωμεν, ὡς ὁ Δεσπότης ἔφη.

Ἐγγὺς ἰδοὺ, δέσποινα, φίλαι σοι κόραι

ἄλλαι τε πᾶσαι Γαλιλαίας θρεμμάτων

πρὸς τὸν τάφον τρέχουσι μυρίσαι νέκυν,

τὴν ἐξέγερσιν ἀγνοοῦσαι τοῦδ’ ἔτι.

Οὐκοῦν σὺν αὐταῖς βῶμεν αὖθις ἐς τάφον·

οὐ γὰρ κόρος τίς ἐστι θαυμαστὰ βλέπειν.

Ἡ γὰρ ποθοῦσα καρδία πάντ’ εἰδέναι

ἐν τοῖς ἀγητοῖς λίχνος οὖσ’ ἁλίσκεται

ἀθρεῖν τε ταῦτα συχνάκις λιχνεύεται.

Ἀλλ’ ὤ · τίς ἐστιν εὐπρεπὴς νεανίας,

ὃς λευκοχίτων δεξιοῖς ἵζει τάφου;

Θάμβος μ’ ἔχει βλέπουσαν ἀστραπὴν θέας.

Μὴ δὴ θροεῖσθε, μηδ’ ὑμῖν ἔστω φόβος.

Τὸν Ναζαρηνὸν, οἶδ’, Ἰησοῦν, ὦ κόραι,

ζητεῖθ’ · ὅδ’ ιὐκέτ’ ἐν τάφῳ μένων,

ἀλλ’ ἐξανέστη, καὶ κενὸς τόπος μένει.

Ἄπιτε γοῦν, εἴπατε μύσταις καὶ Πέτρῳ

ἐς Γαλιλαίαν σφίσιν ὀφθῆναι τάχει.

Ἐγὼ τρέμουσα καὶ φόβῳ κρατουμένη

πρὸς τὸν Πέτρον νῦν εἶμι καὶ λοιποὺς φίλους,

εὐάγγελον φέρουσα βάξιν καὶ πάλιν.

ὁ γὰρ φανεὶς ςἴρηκεν εἰπεῖν καὶ Πέτρῳ.

Άμμες δὲ θάμβει καταπλαγεῖσαι, κόραι ,

ἔκστασιν ἐκστᾶσαί τε τῇ καινῇ θέᾳ

φεύγωμεν ὡς τάχιστα μνημείου τρόμῳ,

σιγῇ φέρουσαι πᾶν ὅραμ’ ἄκουσμά τε,

καὶ μηδὲν ἐκφέρωμεν ὡς πρὸς μηδένα.

Μνήμαν ἔχουσαι τῶν λογοπράτου δόλων

φοβούμεναι τε τῶν βρόχων τὴν ἀγχόνην

νεκροπρεπές θ’ ὡς μνῆμα τόν γ’ αὐτοῦ τρόπον.

τὸ μυστικὸν παίξαντος ἐχθρῶν ἐς μέσον,

φύγωμεν, ἐξέλθωμεν ἐννοιῶν κάτω

καὶ δυσμενεῖ μὲν μηδὲν ἐξεγνωσμένων

εἴποιμεν ἄμμες, πλὴν φίλοις μύσταις μόνοις·

κακὸν γὰρ οὐδὲν οὐδενὶ, ξυνὸν δέ τι

πρὸς πανάληθες ἀγαθῶν ἀγγελμάτων·

καὶ ψεῦδος οὐδέν· ψεῦδος ἄμμιν δ’ οὐ φίλον,

νεκροφρόνων φρόνημα φυγούσαις καλῶς

καὶ παγκάλην ἔκστασιν ἐκστάσαις φόβῳ,

ᾧ πᾶς κακίας ἐκκλίνει θεοφρόνως.

Τοιοῦτον οὐδὲν οὐδενὶ φράζειν θέμις

ταῖς ἐξιούσαις, ὡς ἔφην, τῶν μνημάτων

μηδ’ ἐμφερούσαις μνημόσυνον εἰσέτι

νεκροπρεποῦς τρόπου γε τοῦ ζῶντος πέρι,

ἰσχημέναις φόβῳ τε καὶ πολλῷ τρόμῳ

ἐπιβλέποντος πρὸς τρέμοντ’ αὐτοῦ λόγους.

Οὕτως φύγοιμεν ἀπὸ μνημείου, κόραι,

ὡς μηδὲν εἰπεῖν μηδενὶ ξενοτρόπως.

κακοῦ γὰρ ὑπόστασις οὐκ ἔνεστί τις·

ὅθεν τὸ κακὸν οὐδὲν εἶναι μανθάνω,

καὶ τῷδε μηδὲν μυστικὸν θέμις λέγειν ·

πρὸς δυσμενῆ γὰρ μυστικὸν τίς ἐκρέρει;