Historia Belli Peloponnesiaci

Perseus Greek · Perseus Greek · 3,650 sections

2.3.3.1
Placebat igitur rem tentandam esse, et inter se coibant, perfossis communibus aedium parietibus, ne, si per vias commearent, conspicerentur; plaustraque sine jumentis tn viis statuebant, ut muri loco essent, et cetera parabant, prout quidque rebus praesentibus utile fore videbatur.
2.3.4.1
Postquam autem res pro facultate paratae erant, tempore, quo nox adhuc erat, et ipso diluculi adventu observato, ex aedibus in ipsos invaserunt, ne in luce cum illis confiden-tioribus congrederentur, atque ita pari conditione secum essent, sed per tenebras magis perterrefacti, sua peritia, quam urbis locorum habebant, inferiores essent. Atque statim eos invaserunt, et ad manus celeriter venerunt
2.4.1.1
nii vero ubi cognoverunt se opinione deceptos, inter se ipsos conglobabantur, et hostium impressionem, qua irruebant, propulsabant.
2.4.2.1
Ac bis terve eos repulerunt; postea, quum magno strepitu et ipsi irruerent, et mulieres atque servi simul ex aedibus clamores et ululatus ederent, eosque lapidibus et tegulis peterent, simul etiam quum illi nocte magna pluvia ingruisset, territi sunt, et dantes terga per urbem fugere coeperunt, quum quidem plurimi ignari essent viarum per tenebras et lutum, qua servari possent (nam sub ipsum mensis finem haec accidebant), et bene gnaros hostes haberent insequentes, ne effugerent. Quamobrem peribant multi.
2.4.3.1
Quidam autem Plataeensium portas, qua intraranl, et quae solae apertae erant, jaculi spiculo pessuli loco usus, et in vectis seram injecto clausit; ita ut ne hac quidem exitus pateret.
2.4.4.1
Quum autem illos hostis persequeretur per urbem, quidam ex iis muros conscenderunt, et se foras dejecerunt, ac plerique interierunt; alii vero per portas desertas, quum mulier quaedam securim ipsis dedisset, clam effraclo vecte exiverunt non multi (cito enim rescitum est), alii vero alibi per urbem passim trucidabantur.
2.4.5.1
Maxima tamen pars, et qui praecipue conglobati erant, irruperunt in magnum aedificium, quod erat muro contiguum, cujus in propinquo fores erant apertae, existimantes has hujus aedificii fores esse portas, et ex adverso exitum, qui extra ferret.
2.4.6.1
Plataeenses vero, postquam eos conclusos viderunt, deliberare coeperunt , utrum eos, ita ut erant, incenso illo aedificio, concremarent , an aliud aliquod poenae genus in illos statuerent.
2.4.7.1
Tandem vero et hi et ceteri Thebani, qui supererant, per urbem vagantes, sese et arma Plataeensibus dediderunt , ut quicquid illis visum fuerit, de se statuerent.
2.4.8.1
Qui igitur Plataeae erant, hunc rerum exitum habuerant.
2.5.1.1
Ceteri vero Thebani, quos in ipsa adhuc nocte cum omnibus copiis adesse oportuerat, siquid forte minus succederet illis, qui urbem intrarant, cum iis in ipso itinere nuntius de rebus gestis allatus esset, auxilio veniebant.
2.5.2.1
Abest autem Platea a Thebis septuaginta stadia, et aqua, quae illa nocte deciderat, eiTecit, ut iter tardius conficerent. Asopus enim fluvius multus fluxerat, nec facile transiri poterat.
2.5.3.1
Quare per pluviam iter facientes, fluvioque vix trajecto, sero venerunt, quum illorum milites partim jam es- sent interfecti, partim vivi detinerentur.
2.5.4.1
Postquam vero Thebani intellexerunt id, quod acciderat, Plataeensibus, qui erant extra urbem, insidias struebant. Nam et homines in agris erant, ut supellex, quippe quod hoc malum inopinatum pacis tempore contigisset. Volebant enim, si quem cepissent, eum sibi eorum loco esse, qui in urbe erant, si qui forte vivi capti essent.
2.5.5.1
Atque hi quidem haec in animo habebant. Plataeenses vero, cum illi adhuc consultarent, suspicati aliquid hujusmodi eventurum, sollicitiquc de civibus, qui foris erant, caduceatorem ad Thebanos emiserunt, dicentes, neque fas iis fuisse facere ea, quae facta erant, qui stante foedere suam urbem occupare conati essent; et quae foris erant, dicebant ne affligerent. Alioqui dicebant, fore, ut et ipsi illorum milites interficerent, quos vivos haberent ; si vero ex suo agro recederent, hos illis redderent.
2.5.6.1
Thebani quidem liaec dicunt, et illos etiam Jusjurandum addidisse perhibent. Plataeenses vero negant, se slatim pollicitos esse, ut captivos redderent, sed colloquio prius habito si quam compositionem inter se facere potuissent, et jusjurandum addidisse negant.
2.5.7.1
Recesserunt igitur Thebani ex illorum finibus, nulla injuria facta, Plataeenses vero, simul atque ex agris omnia in urbem comportarunt, confe-stim captivos interfecerunt. Erant autem numero centum et octoginta, qui capti erant, et ex illis unus erat Eurymachus, cum quo proditores egerant.
2.6.1.1
His autem peractis, Athenas nuntium mittebant, et militum a se caesorum cadavera Thebanis per inducias reddiderunt; et res urbanas, pro praesenti rerum statu, arbitratu suo constituerunt.
2.6.2.1
Rerum autem a Plataeensibus gestarum nuntii statim ad Athenienses venerant, et Boeotos, quotquot erant in Attica, protinus comprehenderant; et praeconem Plataeam cum mandatis miserant, ut ipsis denuntiaret, nequid novi statuerent in Thebanos, quos habebant, antequam et ipsi aliquid de illis statuissent;
2.6.3.1
nondum enim illis nuntiatum erat, eos jam esse mortuos. Nam simul ac Thebani Plataeam sunt ingressi, primus nuntius exierat; secundus vero, illis modo victis et captis; et eorum nihil intellexerant, quae postea contigerunt. Sic igitur Athenienses, rerum istarum prorsus ignari, mittebant. Sed praeco quum Plataeam pervenisset, viros illos comperit interfectos.
2.6.4.1
Postea autem Athenienses cum exercitu Plataeam profecti et frumentum importarunt et praesidium in urbe reliquerunt, et hominum inutilissimos cum foeminis ac pueris exportarunt.
2.7.1.1
Hoc autem facinore Plataeis patrato et foederibus aperte ruptis, Athenienses se parabant ad gerendum bellum; parabant se autem Lacedaemonii quoque eorumque socii et utrique legationes ad Regem et ad alios barbaros erant missuri, si quod auxilium alicunde se sibi adjuncturos sperabant; et societatem coibant cum civitatibus, quae erant extra ipsorum imperium.
2.7.2.1
Et Lacedaemonii quidem, praeter illas, quas ibi in sua ditione habebant, ex Italia et Sicilia iis, qui ipsorum partes sequebantur, imperarunt naves faccre pro ci- vitatium magnitudine, ita ut universarum numerus et summa esset quingentarum navium, et certam pecuniae summam parare; cetera quiescentes, et Athenienses, si unica navi venirent, recipientes, donec haec essent parata.
2.7.3.1
Athenienses vero quum pristinos socios recensebant, tum etiam accuratius in loca circa Peloponnesum legatos mittebant, in Corcyram, et Cephalleniam, et Acarnaniam, et Zacynthum , quia videbant, si haec loca sibi essent amica, se tutius circa Peloponnesi fines bellum esse gesturos.
2.8.1.1
Utrique autem nihil parvum animis versabant, sed totis viribus in hoc bellum incumbebant, idque non injuria. Omnes enim mortales rerum initia ardentius capessere solent ; tunc vero etiam magna juventutis copia, quae in Peloponneso , magna item, quae Athenis erat, propter rerum imperitiam non invita bellum suscipiebat, et reliqua Graecia tota animis erat erecta, quum primae civitates concurrerent.
2.8.2.1
Multa quoque oracula ferebantur, multa vates canebant, tam in iis civitatibus, quae bellum erant gesturae, quam in aliis.
2.8.3.1
Praeterea Delus etiam paulo ante haeo tremuit, quae nunquam antea post Graecorum memoriam mola fuerat. Haec autem et dicebantur et videbantur esse rerum futurarum prodigia. Et, si qua alia hujusmodi signa forte contigissent, omnia conquirebantur.
2.8.4.1
Hominum autem benivolentia longe major ad Lacedaemonios inclinabat, praecipue quod illi Graeciam a se in libertatem vindicari praedicarant. Et pro se quisque et privati et civitates omni ope nitebantur, si quo modo illos aut verbis aut factis adjuvare possent; et in eo singuli moram rebus gerendis allatam arbitrabantur, si ipsi rebus non interessent.
2.8.5.1
Ea erat indignatio, qua plerique in Athenienses ferebantur, alii quod eorum imperio se liberari cupiebant, alii quod metuebant, ne illorum Imperio parere cogerentur.
2.9.1.1
Hoc igitur apparatu atque his animis ad bellum· utrique concitati ferebantur; civitates autem utrisque ha: sociae erant, quum bellum gerere coeperunt.
2.9.2.1
Lacedaemoniorum fuere socii omnes Peloponnesii, qui sunt intra Isthmum, praeter Argivos, et Achaeos; (his enim amicitia cum utrisque intercedebat; primo autem soli ex Achaeis Pellenenses in bello gerendo aderant, deinde postea et ceteri omnes); extra Peloponnesum autem Megarenses, Pho censes, Locri, Boeoti, Ampraciotae, Leucadii, Anactorii.
2.9.3.1
Ex his Corinthii, Megarenses, Sicyonii, Pellenenses, Elei, Ampraciotae, Leucadii praebebant classem; equitatum Boeoti, Phocenses, Locri; ceterae vero civitates peditatum praebebant. Atque hi quidem erant Lacedaemoniorum socii.
2.9.4.1
Atheniensium vero Chii, Lesbii, Plataeenses, Messenii, qui Naupactum incolebant, Acarnanum plerique, Corcyraei, Zacynthii, et aliae civitates, quae inter tot nationes erant’ vectigales: Caria, quae ad mare est sita, Dorienses Caribus finitimi, Ionia, Hellespontus, Thraciae urbes, et insularum quotquot intra Peleponnesum et Cietam ad solem orientem vergunt, et ceterae omnes Cyclades exceptis Melo et Thera.
2.9.5.1
Ex his naves praebebant Chii, Lesbii, Corcyraei; ceteri, vero peditatum et pecunias.
2.9.6.1
Atque hi erant utrorumque socii et apparatus ad bellum.
2.10.1.1
Lacedaemonii vero post res Plataeis gestas continuo nuntiis missis circa Peloponnesum et agrum socialem, qui extra erat, imperabant civitatibus, ut pararent exercitum, et ree necessarias; quemadmodum parare deceret ad expeditionem faciendam extra fines suos, quippe ut irruptionem in Atticam facturi.
2.10.2.1
Ubi autem res quibusque paratae essent ad praestitutam diem, coibant ex singulis civitatibus duae partes ad Isthmum.
2.10.3.1
Ac postquam omnis exercitus in unum locum coactus erat, Archidamus Lacedaemoniorum rex, hujus expeditionis dux, convocatis omnium civitatium praetoribus, et qui summa dignitate praediti erant, quosve maxime conveniebat adesse, in hunc modum est locutus.
2.11.1.1
« Viri Peloponnesii et socii, majores quoque nostri multas expeditiones tum in ipsa Peloponneso, tum extra fecerunt, et de nobis ipsis qui aetate sunt provectiore, rerum bellicarum non sunt imperiti; verunlamen nunqdam cum apparatu, qui esset hoc major, sumus egressi, sed et adversus polentissimam civitatem nunc proficiscimur, et nos ipsi cum maximo et robustissimo exercitu bellum illi inferimus.
2.11.2.1
iEquum igitur est, ut nos neque majoribus deteriores praebeamus neque ipsorum nostrum opinione inferiores. Nam universa Graecia hoc motu mentes exspectatione erectas habet et animum advertit, et nobis benivola sperat propter odium, quo Athenienses persequitur, nos ex animi sententia rem gesturos.
2.11.3.1
Quamvis igitur alicui videamur vel maximo cum exercitu contra hostes proficisci, et certissima spes sit, eos nobiscum manus conserere non ausuros, non tamen ideo oportet nos negligentius instructos prodire, sed et uniuscujusque civitatis tam ducem quam militem exspectare semper pro se quemque ut in aliquod periculum veniat.
2.11.4.1
Nam incerti sunt bellorum casus, et parvis momentis res magnae vertuntur et per animi impetum victoriae occasiones praebentur; et saepe minor manus, quae timeret, majorem fortius propulsavit, quod propter contemptum esset imparata.
2.11.5.1
Oportet autem in hostili agro milites animis quidem semper esse confidentes, sed ad rem gerendam se cum metu parare; sic enim et ad invadendos hosteft animis erunt paratissimi, et adversus hostium conatus tutissimi.
2.11.6.1
Nos vero adversus civitatem proficiscimur, quae non est adeo infirma ad bellum propulsandum, sed quae rebus omnibus est optime instructa; quare omnino credendum est, illos pugnam nobiscum esse commissuros, licet jam sese non moverint, quum nondum adsumus, at quum in agro suo nos videbunt praedam agentes et res suas perdentes.
2.11.7.1
Omnes enim, qui in conspectu suo repentinam aliquam et insolitam rerum suarum cladem cernunt, ira invadit: et qui ratione minimum utuntur, animi impetu plerumque rem aggrediuntur.
2.11.8.1
Athenienses autem omnium maxime hoc facturos, verisimile est, qui censent, se dignos esse*, qui aliis imperent, et armis infestis aliorum agros vastent potius, quam suum cernant.
2.11.9.1
Quum igitur tantae civitati bellum inferamus, et maximam famam tam nostris majoribus, quam nobis ipsis allaturi simus in utramque partem pro rerum eventu, sequimini quocunque vos aliquis duxerit, hoc praeter cetera agentes, ut ordinem conservetis tutique sitis, et imperata alacriter excipientes ; pulcherrimum enim hoc est et tutissimum, si in magna multitudine omnes tamen eamdeni disciplinam servantes cernantur. »
2.12.1.1
Haec locutus, dimisso concilio Archidamusprimum Melesippum Diacriti filium, virum Spartanum , Athenas misit, si forte Athenienses de sua pertinacia remitterent, quum se in itinere jam viderent.
2.12.2.1
Illi vero nec in urbem , nec publice eum admiserunt; Periclis enim sententia jam ante obtinuerat, ut neque caduceatorem neque legatum Lacedaemoniorum admitterent, si exercitum eduxissent. Uhim igitur remiserunt, antequam audirent, et illo ipso die finibus excedere iusserunt, et in posterum, in sua prius regressi, si quid vellent, legatos mitterent; addiderunt etiam Melesippo, qui eum deducerent, ne cum quoquam colloqueretur.
2.12.3.1
Ille vero, quum ad fines pervenisset, et jamjam discessurus esset, hoc tantum locutus abiit: hic dies ingentium malorum Graecis erit initium.
2.12.4.1
Quum autem ad castra redisset, et Archidamus cognovisset, Athenienses nondum quicquam remissuros, ita demum motis castris cum exercitu in ipsorum agrum est profectus.
2.12.5.1
Boeoti vero suam quidem militum partem et equites Peloponnesiis dederant, ut illos ad bellum sequerentur; cum reliquis vero ad Plataeam profecti, agrum vastare coeperunt.
2.13.1.1
Dum autem Peloponnesiorum copiae in Isthmum adhuc coguntur et in ipso itinere sunt, antequam in Atticam irrumperent, Pericles,Xanthippi filius, Atheniensium dux decimus ipse, ut cognovit, irruptionem lactum iri, suspicatus fore, ut Archidamus, qui ipsius erat hospes, aut ipse privatim sibi gratificans suos agros praeteriret et non vastaret, aut etiam Lacedaemoniorum jussu, ad invidiam sibi conflandam, hoc fieret, quemadmodum etiam piacula tolli ante jusserant ipsius causa, praedixit Atheniensibus in concione, sibi hospitem esse Archidamum, non fore tamen id malo reipuhlic«e; se vero agros villasque suas, si non, ut ceterorum, ab hostibus vastarentur, velle rei-publicae esse; neve eo nomine se in ullam suspicionem vocarent.
2.13.2.1
Quod autem ad res praesentes attinebat, eadem, quae et ante suadebat, ut se ad bellum pararent, et omnem supellectilem ex agris in urbem comportarent, neque ad proelium egrederentur, sed urbem ingressi tuerentur; et classem, qua pollebant, instruerent, et sociorum res manu tenerent, docens potentiam ipsorum sitam esse in vectigalibus , quae a sociis pendebantur, et plerasque belli partes consilio et pecuniarum copia obtineri.
2.13.3.1
Eosque confidere jubebat, tum quod propemodum sexcenta talenta quotannis a sociis pro tributo reipublicae penderentur, praeter alios proventus; tum etiam, quod vel tunc sex millia talentorum argenti signati in arce adhuc essent (nam maxima summa fuerant decem millia talentorum, trecentis minus, unde pars in arcis propylaea et alia aedificia et in Potidaeatn erae insumpta),
2.13.4.1
praeterea iero auri et argenti non signati quum in privatis, tum in publicis donariis, et sacra vasa, quotquot vel pompis vel certaminibus serviebant, et Medica spolia, et si quid aliud hujusmodi erat, non minoris [erant], quam quingentorifcn talentorum.
2.13.5.1
Praeterea addebat etiam ex aliis templis non exiguas pecunias, qnibos eos usuros esse, et, si harum omnium usu omnino prohiberentur, aureis etiam ornamentis, quibus ipsius deae simulacrum circumdatum erat; confirmabat autem illud simulacrum babere auri purissimi pondus quadraginta talentorum, totumque eximi posse. Et, si salutis causa usi fuissent, dicebat oportere non minus auri pondus restituere.
2.13.6.1
Pecuniis igitur hoc modo eos confidere jubebat; praeterea militum gravis armaturae esse tredecim millia praeter illos, qui in praesidiis et in propugnaculis erant sexdecim millia.
2.13.7.1
Tot enim initio excubabant, ubi hostes irruptionem facerent, ex senioribus et junioribus, et inquilinorum qnotquot erant gravis armaturae. Nam et Phalerici muri longitudo erat triginta et quinque stadiorum usque ad urbis ambitum, et ipsius ambitus ea pars, quae custodiebatur, erat trium et quadraginta stadiorum; erat autem etiam aliqua ejus pars, quae nullis custodiis servabatur, inter longum murum et Phalericum media. Longi vero muri ad Piraeeum usque quadraginta stadiorum longitudinem habebant, quorum exterior pars custodiebatur; et ipsius Piraeei una cum Munychia universus ambitus erat sexagmta stadiorum; pars autem, quae custodiebatur, hujus erat dimidium.
2.13.8.1
Equites vero demonstrabat esse mille et ducentos cum equestribus sagittariis, praeterea mille et sexcentos sagittarios, et trecentas expeditas triremes.
2.13.9.1
Haec enim et non pauciora horum singula Atheniensibus suppetebant, quum Peloponnesii primum irruptionem erant facturi, et bellum suscipiebant. Alia quoque recensebat, quemadmodum consueverat Pericles , ut cives bello superiores fore demonstraret.
2.14.1.1
Athenienses vero, his auditis, ejus sententiae accedebant et comportabant in urbem ex agris liberos et conjuges et reliquam supellectilem, qua domi utebantur, vel etiam ipsa aedificiorum destructorum tigna absportan-tes; pecora quoque et jumenta in Euboeam et circumjacentes insulas transmittebant.
2.14.2.1
Haec autem migratio ipsis permolesta accidebat, propterea quod plerique in agris semper degere consueverant
2.15.1.1
Haec autem consuetudo vel a pervetustis usque temporibus praeter ceteros apud Athenienses invaluerat. Nam sub Cecrope primisque ad Theseum usque regibus Attica semper oppidatim incolebatur, curias et magistratus habens; et, quoties nihil timebant, ad regem non conveniebant, de republica consultaturi, sed pro se quique suam rempublicam administrabant, et consultabant; quinetiam bellum gesserunt eorum nonnulli, ut Eleusinii Cum Eumolpo adversus Erechtheum.
2.15.2.1
Theseus vero, postquam regnare coepit, quum esset vir non solum prudens, sed etiam potens, tum aliis in rebus hanc terram excoluit, tum etiam ceterorum oppidorum curias et magistratus sustulit, et una curia unoque consilio constituto in eam civitatem, quae nunc est, omnes coegit, et singulos, res suas, ut ante, possidentes , uti compulit hac una civitate, quam, quum omnes in eam jam contributi essent, Theseus magnis opibus auctam posteris tradidit. Et ab illo tempore Athenienses nunc etiam diem festum nomine Synoecia in deae honorem publice agunt.
2.15.3.1
Antea enim illa, quae nunc est arx, erat urbs, et ea pars, quae sub ipsa ad austrum maxime spectat.
2.15.4.1
Hujus autem rei manifestum argumentum hoc est; in ipsa enim arce sunt aliorum quoque deorum delubra, et quae sunt extra, ad hanc urbis partem magis sita suut, Jovis Olympii, et Apollinis Pythii et Telluris, et Bacchi in Limnis, in cujus honorem vetustiora Bacchanalia celebrantur duodecimo die mensis Anthesterionis, quemadmodum nunc quoque apud Iones, ab Atheniensibus oriundos mos est. Sunt autem etiam alia vetusta templa hic aedificata.
2.15.5.1
Fonte etiam, qui nunc quidem , postquam a tyrannis sic structus est, Novemfistulae appellatur, olim vero, quum ipsius venae et scaturigines exstarent, Calirrhoe nominatus est, hoc et illi, quod arci vicinus esset, ad maxima quaeque utebantur, et nunc etiam ab antiquo moribus est receptum, ut ante nuptias, et in aliis rebus sacris hac aqua utantur.
2.15.6.1
Et nunc etiam propter antiquam hanc habitationem ipsa quoque urbis arx ab Atheniensibus urbs appellatur.
2.16.1.1
Athenienses igitur et'ante diu in agris suo jure ac liberi vivebant, et postquam in unam urbem contributi sunt, ob illum in agris agendi morem plerique tam priorum quam posteriorum ad hoc usque bellum cum tota familia in agris fuerant, et habitarant, eamque ob causam non facile migrabant, praesertim quum nuper demum post bellum Medicum suam supellectilem recepissent;
2.16.2.1
sed graviter et iniquo animo ferebant, quod et penates deseruissent et sacra, quae plane ipsis a pristino statu suae civitatis patria erant, et quod vitae genus essent mutaturi, et nihil aliud quam relinquerent suam quisque patriam.
2.17.1.1
Postquam autem in urbem advenerunt, exiguo quidem eorum numero domus fuerunt, et locus apud aliquos amicos vel necessarios, quo se reciperent, plerique vero deserta urbis loca habitarunt et templa et omnia heroum sacella, praeter arcem et Eleusinium, et si quid aliud bene clausum erat, et locus, qui Pelasgicum appellatur quod sub arcem est, et in quo ne habitaretur, dirae exsecrationes prohibebant et quoddam etiam oraculi Pythici carmen in extrema sui parte his verbis vetabat, « egisse Pelasgicon otia praestat, » tamen ob praesentem necessitatem habitatum est.
2.17.2.1
Et oraculum illud mihi videtur cecidisse contra, quam exspectabant; non enim propter impiam habitationem calamitates reipublicac videntur accidisse, sed propter bellum ipsa inhabitandi necessitas, quod quum oraculum non nominatim indicasset, praevidebat tamen, locum illum haud fauste aliquando habitatum iri.
2.17.3.1
Mulli etiam in ipsis murorum turribus domicilia sibi pararunt, et prout quisque ubique poterat; nec enim urbs omnes, qui eo convenerant , capere potuit, sed postea et longos muros incoluerunt, eos inter se partiti, et maximam Piraeei partem.
2.17.4.1
Simul etiam res ad bellum necessarias parare coepe! runt, et sociorum auxilia cogentes, et instruentes centum navium classem, quae Peloponnesum invaderet.
2.17.5.1
Atque hi quidem in hoc apparatu erant occupati.
2.18.1.1
Exercitus vero Peloponnesiorum procedens tetigit Atticam primum ad CEnoen, qua erant irrupturi. Et ut considebant, ad oppugnandos sese parabant muros machinis, et alio modo.
2.18.2.1
Nam CEnoe, quae est in Atticae et Bmotiae finibus, muris erat cincta, et Athenienses hoc propugnaculo utebantur, quoties bellum incidisset. Hujus igitur et oppugnationem parabant et alioqui circum ipsam tempus triverunt.
2.18.3.1
Et invidiam haud minimam Archidamus sibi conilavit ex hac re, quod videbatur et in movendo bello mollis esse et Atheniensium studiosus, qui ad bellum alacriter gerendum non adhortaretur; ac postquam copiae in unum coactae sunt, commoratio, qua ad Isthmum erat usus et in reliquo itinere faciendo tarditas in suspicionem adduxit eum, maxime vero ad CEnoen cunctatio.
2.18.4.1
Atlie · nienses enim hoc temporis spatio res suas in urbem importabant, et Peloponnesii, si celeriter eo ivissent, res omnes adhuc extra urbem deprehendere potuisse videbantur, si non per illius cunctationem stetisset.
2.18.5.1
Tali modo igitur exercitus Archidamo in illa mora succensebat. Ille vero, quum speraret, ut fertur, Athenienses, agro adhuc intacto, aliquid de pertinacia remissuros, ejusque vastationem tergiversanter passuros, inhibebat bellum.
2.19.1.1
Postquam tamen CEnoen adorti, omni oppugnationis genere tentato, expugnare non poterant, et Athenienses nullum caduceatorem mittebant, ita demum castris inde motis circiter octogesimum ferme diem ab iis quae Plataeae Thebanis ingressis acciderant, vigente jam aestate, flo-rentibusque frumentis, in Atticam irruperunt; dux vero erat Archidamus Zeuxidami filius, Lacedaemoniorum rex.
2.19.2.1
Castrisque positis vastabant primum quidem agrum Eleusinium et Thriasium campum, et nonnullos Atheniensium equites ad rivulum, qui Rheti vocantur, in fugam verterunt. Deinde vero procedebant ad dextram habentes iEgaleon montem per Cropiam, donec ad Acharnas pervenerunt, maximum locum Atticae ex iis, qui pagi vocantur. Considentesque ad Iioc oppidum castra fecerunt et diu illic commorati agrum vastabant.
2.20.1.1
Consilio autem tali dicitur Archidamum circum Acharnas cum exercitu ad pugnam committendam instructo mansisse, nec illius irruptionis tempore in planitiem descendisse :
2.20.2.1
sperabat enim Athenienses, qui mulla juventute florebant, et ad bellum, ut nunquam ante, instructi erant, fortasse obviam sibi prodituros, nec agrum vastari passuros.
2.20.3.1
Postquam igitur ad Thriasium campum ipsi non occurrerant, castris ad Acharnas positis tentabat, si contra se prodire auderent.
2.20.4.1
Simul enim hic locus stativis habendis opportunus ipsi videbatur, simul etiam Acharnenses, qui magna civitatis pars erant (fuerunt enim tria militum gravis armaturae millia) non videbantur rerum suarum vastationem neglecturi, sed et ceteros ad proelium committendum impulsuri. Atque etiam si Athenienses inter illam irruptionem non prodirent, jam minore cum metu in posterum se et planitiem vastaturam, et ad ipsam urbem accessurum; Acbarnenses enim suis rebus privatos, non ita promptos tore ad pericula pro aliis subeunda, ideoque discordias in civium animis futuras.
2.20.5.1
Tali igitur consilio Arcbidamus ad Acharnas manebat.
2.21.1.1
Athenienses vero, quamdiu quidem exercitus circum Eleusinem et Thriasium campum subsedit, tamdiu etiam reliquam spem habebant eos non propius progressuros; memoria tenentes Plistoanactem quoque Pausaniae filium, Lacedaemoniorum regem, quum in Atticam irrupisset ad Eleusinem et Thriasium campum cum Peloponnesiorum exercitu, quatuordecim ante hoc bellum annis, non ulterius progressum, rediisse (quamobrem etiam Sparta relegatus est, quod pecuniis inductus revertisse visus erat);
2.21.2.1
postquam vero exercitum circum Acharnas viderunt, sexaginta stadiis ab urbe distantem, rem non amplius ferendam censebant, sed cum in ipsorum conspectu, ut consentaneum est, ager vastaretur, quod nondum viderant juniores quidem, imo nec seniores nisi in bello Medico, res ipsis gravis videbatur, et placebat quum aliis v tum vero praecipue juventuti hosti obviam prodire nec rem negligere. Et quuminconciliabulis essent, inter se graviter altercabantur, alii quidem copias in hostem educendas censentes, alii vero hoc lieri non sinentes.
2.21.3.1
Vates quoque vaticinia omne genus canebant, quae quisque audiebat, ut animo erat affectus. Et Acharnenscs, quod existimarent, non minimam Atheniensium portionem apud se esse, postquam ipsorum ager vastari coepit, ad eruptionem in hostes faciendam maxime urgebant; omnique modo civitas erat concitata, et Pericli irascebantur, nec memores erant ullarum rerum, quas ille prius suaserat, sed ei conviciabantur, quod quum imperator esset, copias in hostem non educeret, omniumque malorum, quae patiebantur, eum auctorem sibi esse existimabant.
2.22.1.1
Pericles vero, quum eos ob praesentem rerum statum graviter indignari, nec optime de rebus sentire videret, quumque persuasum haberet, se de eruptione in hostem non fadeuda recte sentire, eos ad nullam concionem, nullum-que coetum convocabat, ne quid animi impetu potius, quam recto consilio congregati {teccarent; et urbem tuebatur, et quam maxime poterat tranquillam regebaf.
2.22.2.1
Semper tamen equites emittebat, ne antecursores ab exercitu irruentes in agros urbi vicinos, eos maleficiis allicerent; et leve quoddam equestre proelium inter h«cc in Phrygiis fuit uni Atheniensium equitum turmae et Thessalis, qui ei erant ad* juncti, adversus Boeotorum equites, in quo Athenienses et Thessali non erant inferiores, donec adjutis Boeotis gravis armaturae agmine in fugam sunt versi, et perierunt Thessalorum Alheniensiumque non multi; verum tamen illo ipso die nullis ad hoc induciis factis illos susceperunt. Et Peloponnesii postero die tropaeum statuerunt.
2.22.3.1
Hoc autem auxilium Thessali Atheniensibus ex vetusto societatis foedere miserant; et venerunt ad eos Larisaei, Pharsalii, Pararii, Cranonii, Pirasii, Gyrtonii, Pheraei. Ipsis vero praeerant ex Larisa Polymedes et Arislonous, diversae uterque fa- ctionis; ex Pharsalo vero Meno; erant autem ceteris quoque ex singulis civitatibus sui cuique praefecti.
2.23.1.1
Peloponnesii vero, quum Athenienses ad proelium cum ipsis committendum non prodirent, motis castris ab Acharnis nonnullos alios pagos vastabant, qui sunt inter Parnethem et Brilessum montes.
2.23.2.1
Dum autem isti in Attica sunt, Athenienses centum naves, quas instruxerant, et in his mille gravis armaturae milites et quadringentos sa gittarios circa Peloponnesum miserunt. His autem praeerant Carcinus Xenotimi et Proteas Epiclis et Socrates Antigenis filius : atque hi quidem cum hoc apparatu e portu profecti circumvehebantur;
2.23.3.1
Peloponnesii vero tamdiu in Attica morati, quamdiu commeatus ipsis suppeditabat, per Boeotiam reverterunt, non ea qua irruptionem fecerant; et dum Oropum praetereant,regionem nomine Piraicen, quam Oropii Atheniensium imperio subjecti colunt, vastarunt. In Peloponnesum vero regressi, in suae quique urbes discesserunt.
2.24.1.1
Athenienses autem post horum disceesum praesidia terra marique disposuerunt, quemadmodum toto belli tempore custodias agere volebant; et mille talenta ex pecuniis, quae in arce erant, eximere iis placuit, et seponere, nec impendere, sed ex reliquis bellum gerere; quod si quis dixisset, aut decretum fecisset, ut pecuniae isLae suo loco moverentur in alios usus, nisi si hostes classe ad urbem accessissent, et eos propulsare necesse esset, poenam ca pitalem ei proposuerunt
2.24.2.1
Triremes etiam una cum his centum seposuerunt quotannis omnium praes tantissimas, ea-rumque praefectos, quarum nulla ad aliud quicquam, nisi cum his ipsis pecuniis ob idem periculum, si necesse esset, uterentur.
2.25.1.1
Qui autem cum centum navibus circa Peloponnesum erant Athenienses et cum ipsis Corcyraei, qui cum quinquaginta navibus auxilio ipsis venerant, et nonnulli alii in illis regionibus socii, quum alibi damna intulerunt praeternavigantes , tum etiam ad agri Laconici urbem Methonen exscensu facto adorti sunt muros ejus, qui erant infirmi, et intra quos defensores non erant.

Perseus Greek. CTS URN tlg0003.tlg001.1st1K-lat2. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.