Cathemerina

vocibus capax fruendis ac susurris pervius.

omnis aegritudo cedit, languor omnis pellitur,

lingua fatur, quam veterna vinxerant silentia,

gestat et suum per urbem laetus aeger lectulum.

quin et ipsum, ne salutis inferi expertes forent,

Tartarum benignus intrat; fracta cedit ianua,

vectibus cadit revulsis cardo dissolubilis. 1

illa prompta ad inruentes, ad revertentes tenax,

obice extrorsum recluso 2 porta reddit mortuos,

lege versa, et limen atrum iam recalcandum patet.

sed Deus dum luce fulva mortis antra inluminat,

dum stupentibus tenebris candidum praestat diem,

tristia squalentis aethrae palluerunt sidera.

sol refugit et lugubri sordidus ferrugine

igneum reliquit axem seque maerens abdidit;

fertur horruisse mundus noctis aeternae chaos.

solve vocem, mens sonora, solve linguam mobilem,

dic tropaeum passionis, dic triumphalem crucem,

pange vexillum notatis quod refulget frontibus.

O novum caede stupenda vulneris miraculum!

hinc cruoris fluxit unda, lympha parte ex altera;

lympha nempe dat lavacrum, tum corona ex sanguine est.

vidit anguis inmolatam corporis sacri hostiam,

vidit, et fellis perusti mox venenum perdidit,

saucius dolore multo, colla fractus sibila. 1

quid tibi, profane serpens, profuit rebus novis

plasma primum perculisse versipelli hortamine? 2

diluit culpam recepto forma mortalis Deo.

ad brevem se mortis usum dux salutis dedidit,

mortuos olim sepultos ut redire insuesceret,

dissolutis pristinorum vinculis peccaminum.

tunc patres sanctique multi conditorem praevium

iam revertentem secuti tertio demum die

carnis indumenta sumunt, eque bustis prodeunt.

cernercs coire membra de favillis aridis,

frigidum venis resumptis pidverem tepescere,

ossa, nervos, et medullas glutino cutis tegi.

post, ut occasum resolvit vitae et hominem reddidit,

arduum tribunal alti victor ascendit Patris,

inclytam caelo reportans passionis gloriam.

macte iudex mortuorum, macte rex viventium,

dexter in parentis arce qui cluis virtutibus,

omnium venturus inde iustus ultor criminum.

te senes et te iuventus, parvulorum te chorus,

turba matrum virginumque, simplices puellulae,

voce concordes pudicis perstrepant concentibus.

fluminum lapsus et undae, litorum crepidines,

imber, aestus, nix, pruina, silva et aura, nox, dies

omnibus te concelebrent saeculorum saeculis.

Deus, ignee fons animarum,

duo qui socians elementa,

vivum simul ac moribundum,

hominem, Pater, effigiasti,

tua sunt, tua, rector, utraque,

tibi copula iungitur horum,

tibi dum vegetata cohaerent

et spiritus et caro servit.

rescissa 1 sed ista seorsum

solvunt hominem perimuntque;

humus excipit arida corpus,

animae rapit aura liquorem;

quia cuncta creata necesse est

labefacta senescere tandem,

conpactaque dissociari,

et dissona texta retexi.

hanc tu, Deus optime, mortem

famulis abolere paratus,

iter inviolabile monstras,

quo perdita membra resurgant,

ut, dum generosa caducis,

ceu carcere clausa, ligantur,

pars illa potentior extet,

quae germen ab aethere traxit.

si ferrea forte voluntas

luteum sapit et grave captat,

animus quoque pondere victus

sequitur sua membra deorsum.

at si generis memor ignis

contagia pigra recuset,

vehit hospita viscera secum,

pariterque reportat ad astra.

nam quod requiescere corpus

vacuum sine mente videmus,

spatium breve restat, ut alti

repetat collegia sensus.

venient cito saecula, cum iam

socius calor ossa revisat

animataque sanguine vivo

habitacula pristina gestet.

quae pigra cadavera pridem

tumulis putrefacta iacebant,

volucres rapientur in auras,

animas comitata priores.

hinc maxima cura sepulcris

inpenditur, hinc resolutos

honor ultimus accipit artus

et funeris ambitus ornat,

candore nitentia claro

praetendere lintea mos est,

aspersaque myrrha Sabaeo