Cathemerina

greges et ipsos claudit armentalium

sollers virorum cura, ne vagum pecus

contingat ore rorulenta gramina,

potum strepentis neve fontis hauriat;

vacuis querellae personant praesepibus.

mollitus his et talibus brevem Deus

iram refrenat temperans oraculum

prosper sinistrum; prona nam clementia

haud difficulter supplicem mortalium

solvit reatum fitquc fautrix flentium.

sed cur vetustae gentis exemplum loquor,

pridem caducis cum gravatus artubus

Iesus dicato corde ieiunaverit,

praenuncupatus ore qui prophetico

Emmanuel est, sive nobiscum Deus?

qui corpus istud molle naturaliter,

captumque laxo sub voluptatum iugo,

virtutis arta lege fecit liberum,

emancipator servientis plasmatis,

regnantis ante victor et cupidinis.

inhospitali namque secretus loco

quinis diebus octies labentibus

nullam ciborum vindicavit gratiam,

firmans salubri scilicet ieiunio

vas adpetendis inbecillum. gaudiis.

miratus hostis posse limum tabidum

tantum laboris sustinere ac perpeti

explorat arte sciscitator callida

deusne membris sit receptus terreis,

sed increpata fraude post tergum ruit.

hoc nos sequamur quisque nunc pro viribus,

quod consecrati tu magister dogmatis

tuis dedisti, Christe, sectatoribus,

ut, cum vorandi vicerit libidinem,

late triumphet imperator spiritus.

hoc est quod atri livor hostis invidet,

mundi polique quod gubernator probat,

altaris aram quod facit placabilem,

quod dormientis excitat cordis fidem,

quod limat aegram pectoris rubiginem.

perfusa non sic amne flamma extinguitur,

nec sic calente sole tabcscunt nives,

ut turbidarum scabra culparum seges

vanescit almo trita sub ieiunio,

si blanda semper misceatur largitas.

est quippe et illud grande virtutis genus,

operire nudos, indigentes pascere,

opem benignam ferre supplicantibus,

unam paremquc sortis humanae vicem

inter potentes atque egenos ducere.

satis beatus quisque dextram porrigit

laudis rapacem, prodigam pecuniae,

cuius sinistra dulce factum nesciat:

illum perennes protinus conplent opes,

ditatque fructus faenerantem centiplex.

Christe, servorum regimen tuorum,

mollibus qui nos moderans habenis

leniter frenas, facilique saeptos

lege coerces,

ipse cum portans onus inpeditum

corporis duros tuleris labores,

maior exemplis famulos remisso

dogmate palpas.

nona summissum rotat hora solem,

partibus vixdum tribus evolutis,

quarta devexo superest in axe

portio lucis,

nos brevis voti dape vindicata

solvimus festum, fruimurque mensis

adfatim plenis, quibus inbuatur

prona voluptas.

tantus aeterni favor est Magistri,

doctor indulgens ita nos amico

lactat hortatu, levis obsequella ut

muleeat artus,

addit et ne quis velit invenusto

sordidus cultu lacerare frontem,

sed decus vultus capitisque pexum

comat honorem.

terge ieiunans ait ‘omne corpus,

neve subducto faciem rubore

lutcus tinguat color aut notetur

pallor in ore.’

rectius laeto tegimus pudore

quidquid ad cultum Patris exhibemus;

cernit occultum Deus et latentem

munere donat,

ille ovem morbo residem gregique

perditam sano, male dissipantem

vellus adfixis vepribus per hirtae

devia silvae

inpiger pastor revocat lupisque

gestat exclusis umeros gravatus,

inde purgatam revehens aprico

reddit ovili,

reddit et pratis viridique eampo,

vibrat inpexis ubi nulla lappis

spina, nec germen sudibus perarmat

earduus horrens,

sed frequens palmis nemus, et reflexa