De Vita Sancti Martini

ad sanctum rediere preces. clamore fideli

poscitur atque iterant crebrae pia nomina uoces.

ipse erus accensae rutilantia lumina cerae,

unguine felici blandam fundentia lucem,

praetrepida uelox rapit ad penetralia dextra,

atque inter medias statuens flagrantia flammas

ignis praesidiis urguentem reppulit ignem.

haesit turbo furens. uastator protinus hostis

terga dedit rabiemque ignis scintilla fugauit.

non ita, si totos iecissent nubila nimbos,

desuper infusae possent prodesse procellae,

aut si certantes rapuissent flumina coetus,

quilibet haec quirent exhausto flumine fontes

tam celeri praestare bono, quam uera potestas.

ignis praetrepidans refugit sua pabula ceras

altoresque fauos concors natura pauescit.

uirtute interimit flammam, quam lumine nutrit,

nectare perspicuo redolens pinguido liquoris.

Haec paucis ausus propere percurrere uerbis

signaui indoctus populo relegenda fideli.

firmauere humilem tam grandia gaudia uocem.

quae quereris descripta parum, mirabere gesta.

sufficit ut carmen temnens praeconia laudes,

nil morti licuisse, palam cum uita probetur.

perpetuo urbs Turonum Martino antistite gaudet.