De Vita Sancti Martini

instabiles sursum nimium tollentia colles,

dum redeunt, crebris soluuntur fracta ruinis

innumerosque procul reddunt conlapsa fragores.

uela cadunt, resonant tremulo stridore rudentes.

nunc latet abscisso uicina ad nubila monte,

nutat in excelso rursum male pendula dorso,

ancipitem casum metuens in utroque profundo:

ast alii quatiunt latera obsistentia fluctus

et fracti elisa tabularum crate resultant,

inplentes laceram tam crebra aspergine puppem.

excutit auulsum ponti uiolentia clauum

reiecto rectore procul. formido pauentum

corda quatit, tremulo conuellens uiscera motu

pallentesque rigans non sola aspergine malas.

confusi gemitus, lacrimosae et murmura uocis,

ruptaque singultu adsiduo suspiria flentum

plangunt consimilem uicina morte querellam.

interea extremo quidam terrore coactus,

sed necdum instructus uerae ratione fidei,

caeleste auxilium tali clamore poposcit:

\'ignorate mihi, merito sed cognite sancti

quem ueneror famuli, per quem tua gloria fulget,

Martini miserere deus, depelle periclum, .

eripe nos. nam cuncta tibi procliuia sanctus,

ut memini, antistes crebra uirtute probauit.\'

nec mora constrato ceciderunt aequora fluctu

et iacuit planus placidarum campus aquarum,

leniter et laceram moderato flamine puppem

optata inpellens zefyrus statione locauit.

sic meritum famuli per cuncta elementa probauit

et sancti titulos Christus distendit amici,

glorificans clarum super inuia caerula nomen.

Nec mirum est tam multa deo fautore probandam

Martini potuisse fidem, si quando beatis

peruigil excubiis tota uirtute precandi

ad dominum praesens felicia uota tulisset,-

si tantum ignari penitus longeque remoti

gratia per solum meruit clarescere nomen.

quamquam ad praecipuam contendens pagina laudem

obstupefacta pedem retrahat uerbisque pauescat

uilibus ad tantam uirtutum ascendere molem,

quis non unum hominem sanctus, sed protinus omnem

suffragio medicante domum sanasse probatur:

testis adest clarae celsus uice praefecturae

gratifico adsignans haec dona Lycontius ore,

cuius multiplici late grassata ruina

obruerat luis una domum. tabentia passim

corpora seminecum partes reiecta per omnes

stipabant fessis horrentia limina membris.

tristis ubique dolor, crebra et suspiria, fletus

adsidui et toto penitus de pectoris antro

extorti gemitus, conuellens ilia flatus

et iugis uomitus, cutis arida, flamma medullis

insita succendens stomachum, grauis unda uaporis.

illa ad uicinum pallebant maesta cadauer

corpora seminecum, cognata et funera tali

maestior exemplo morientum turba pauebat.

ast alii exanimes saltim contingere caros

officio miseri nimium trepidante timebant,

ne dispersa graues sererent contagia morbos.

hos metus obsequio subtraxerat, at dolor illis

uiscera multiplici praestruxerat anxia luctu.

at qui postremis tumulassent membra sepulchris,

dilati ad similem non longo tempore mortem

portabant pariles ad limina tristia morbos.

nil medicae ualuere manus, nil gramina, sucis

saepe suis magnas languentum operata medellas.

tali igitur dominus confusus clade suorum

diffisusque suis precibus placare laborat

suffragio sancti dominum meritoque patroni,

adlegans querulam Martino interprete cladem.

qui, quamquam durae, iam laeso iudice, causae

pernimium sentiret onus, tamen anxia clemens

sollicito adfectu poscentis uota recepit.

nec prius absistit iugi cruciata labore

proterere exhaustis arentia membra medullis

et prono duram tellurem elidere nisu,

adsueta adiectis duplicans ieiunia poenis

nec tenui saltim concludens lumina somno,

exesam stimulans saetoso uellere carnem,

quam dominus tanti studio permotus amici

finita tandem penitus mitesceret ira,

reddens optatae felicia dona salutis,

gratantem et dominum conplectens turba suorum

exciperet totis contestans gaudia uotis

narrantem clari titulos et gesta patroni.

qui post depulsam Martino orante ruinam,

munera sic merito festinans reddere sancto,

argenti centum praedicti ad limina libras

detulit, oblatis conpensans praemia donis,

ut medici meritum merces uel parua probaret,

munifici et studiis gratantis uota paterent.

quae sanctus cari officio gauisus amici

praemia deuoti adfectum testantia cordis

nec tenuit, dum tradentis dispendia cautus

cogitat, ut fructum fidei praemissa referrent

munera, nec rursum proprios recepit in usus,

ne mentem sancti uotum macularet habendi,

sed commissa deo caelo conclusit in alto,,

ut modo captiuos duris laxantia poenis,