Carmina

o caecis mens digna animis et numina digna!

auersis seruire deo Venus et nemus illis

sint deus; ebrietas demens, amor inpius illos

sanctificent; abscisa colant miserumque pudorem

erroris foedi matris mysteria dicant.

digna fides illis, quibus almo in lumine ueri

legibus et castis et magno nomine Christi

nulla fides et nullus amor, ideoque nec ullum

indignae pretium uitae est in sanguine Christi.

sit deus his uenter uel cetera gaudia carnis,

quis deus ipse deus non est, quibus in cruce Christi

gloria nulla subest, quia non dignatur adire

degeneres animos uirtus crucis. inde beatus

Felix, ut reliqui diuerso martyres orbe

Nolanis medicus fuit, estque perennis ope ista,

nec modo Nolanis sed et omnibus, a quibus idem

inploratus erit, dabit isto iure salutem,

si crucis alma fides in pectore supplicis adsit.

ista fides genus humanum curatque piatque;

haec ubi defuerit medicina, morabitur illic

omne mali regnum, nec in illo desinet umquam

Cypris adulteriis, furiis regnare Lyaeus,

in quo defuerit Christi pudor et crucis ardor.

ignis enim diuinus inest, ubi uis crucis intus

ardescente fide cruciat male conscia corda

uiuificatque animam uitiis in carne peremptis.

hostibus his obtrita diu corruptaque tantis

pestibus ingentem poscebat Nola medellam,

atque ideo pensante deo discrimen opemque

Felicem accepit medicum, qui uinceret omnem

quamlibet antiquam miserorum in cordibus atris

perniciem et meriti uirtute potentior altis

uulneribus ductum super ulcera putria callum

scinderet, ut saniem suffusa labe coactam

exprimeret sinibus ruptis ac deinde lacunam

uulneris expleret plana cute ducta cicatrix.

ergo ubi Nolanis Felix ut stella tenebris

fulsit ab ore dei ueniens uerbumque medendi

ore gerens, tamquam uenturo sole serenus

in matutino laetum iubar exserit ortu

Phosphorus occiduisque nouus praefulget in astris

nuntius instantis cessura nocte diei:

sic iam euangelio totum radiante per orbem.

et propiante deo cunctis mox iudice terris

aduentus uexilla sui praetendit ubique

perque suos Christus sua signa coruscat amicos.

ex quibus hac uoluit sibi praelucere sub ora? \'\'

Felicem, ut nostras isto decerperet umbras

sidere et antiquos ista quoque pelleret urbe

daemonas, ut pulsis hominum de corde colonis

talibus intraret puras deus incola mentes,

et uice mutata nobis pietate solutis

nostra prius nostros premerent modo uincla leones

frustra in oues Christi uincta feritate frementes.

et manet haec nobis etiam nunc gratia, quae nos

peccatis prece sanctorum exorante resoluit

atque isdem sanctis ultoribus adligat illos

discruciatque hostes, qui nos uincire solebant.

hi modo ut inlato deprensi lumine fures

atque in uincla dati, nunc ignea flagra piorum,

ut meruere, ferunt, aut iam infernis male trusi

carceribus trepidant, uicinum instare fatentes

iudicium domini solis sibi triste suisque

omnibus, in Satanae partem quos scaeua uoluntas

uerterit et Satanae sociauerit aemula uita,

istic nequitiae socios homines, ibi poenae.

ecce dies accepta deo, modo uera salutis

lux micat, omnia iam nobis bene uersa uidemus;

diffugere doli, cecidit Bel, interit error,

quique colebantur totis quasi numina templis

daemones, hi per templa dei torquentur inermes,

et qui diuinos audebant sumere honores,

hi modo ab humana plectuntur lege subacti.

namque isti, quos nunc celebri Felicis in aula

torqueri clamare rapi per capta uidemus

corpora, corporibus uincti retinentur in ipsis,

in quae se trusere ipsi, poenamque uolentes

humanam inuenere suam. nunc ergo reorum

personae exululant poenis, qui numine falso

di fuerant, et qui mentito numine uiuos

ante dei cultum sibi nil caeleste uidentes

dediderant homines, hi nunc, ubi lumine Christi

uera fides patuit, non possunt ferre sepultos.

sed magis ut pateat quia nunc hi, qui cruciantur

daemones ante fores aut ante sepulchra piorum,

idem sint illi, quibus olim serua litabat

gens hominum et sacros demens libabat honores,

ipsa docet uocum species; nam saepius illa

uoce gemunt, solitum ut noscas clamore furorem.

sic plerumque uelut resoluto laxius ore

dente fremunt, spumant labris horrentque capillis,

utque manu prensante comam excutiuntur in altum

et pede pendentes stant crinibus; interea illic

sacrorum memores ueterum, quibus exta solebant

lambere caesarum pecudum aut libamine pasci

lasciuosque choros hederatis ducere pompis,

nunc etiam sua testantes sacra illa fuisse,

in quibus insanos dabat ebria turba tumultus,

euhoe, Bacchi sonum, fractis imitantur anheli

uocibus et lento iactant sua colla rotatu.