Carmina

corpore, sacratam Felicis mittit ad aulam,

Felicem fletu, Felicem nomine clamans,

nec desperat opem nec parcit fundere uota.

nox medium iam uecta polum perfuderat orbem

pace soporifera, reticebant omnia terris;

solum illum sua peruigilem spes curaque habebat.

ecce repente suis strepitum pro postibus audit

et pulsas resonare fores, quo territus amens

exclamat, rursum sibi fores adfore credens:

quid uacua incassum crudeles ostia uultis

frangere? iam nullus mihi bos; quid quaeritis ultra?.

praeuenere alii, mea tantum uita superstes,

quae sociis uestris ut praedae cassa remansit.

dixerat haec metuens; sed nullo fine manebat

liminibus sonitus. quo crebrescente nec ulla

respondente sibi pulsantum uoce propinquat

suspensus cunctante gradu et dat postibus aurem

sollicitam et rimis aciem per hiantia claustra,

qua tenebris albus caeli color interlucet,

inserit exploratque diu, nec adhuc sibi credit

quid uideat; nec enim sublustri lumine noctis

pura fides oculis, dubio tamen ipsa per umbras

corpora pulsantum trepidos auferre pauores

spemque boni coepere nouis promittere formis.

non homines pulsare uidet; sed quod uidet esse

uerum, non audet sibi credere. magna profabor,

quamquam parua deo miracula, cui sapit omne

rerum animal sensu, quo iusserit ipse creator

omnigenum pecus. ecce gerens duce numine mentem

par insigne boum non nota per auia nocte

uenerat ad notas nullis rectoribus aedes,

sponte quasi, non sponte tamen, quia numinis actu

ereptos potiore manu praedonibus illos

egerat occultis Felix moderatus habenis.

et postquam adtigerant adsueti culmea tecti

culmina gaudentes reditu expertasque timentes

sat memori terrore manus, quasi pone timerent

instantem sibi raptorem, quatere ostia iunctis

frontibus et tamquam manibus sic cornibus uti,

ut dominum excirent sonitu. sed territus ille

rursus ut hostili circum sua claustra tumultu

tuta etiam timuit; rursus sapientia bruto

adspirat pecori causam sentire morantis

atque intellectum domini reserare timentis.

edere mugitum, de quo formidine pulsa

panderet exclusis aditum securus alumnis.

ille inopina uidens diuini insignia doni

haeret adhuc, trepidumque etiam sua gaudia turbant.

credere non audet, metuit non credere; cernit

comminus et caligare putat; dum respicit ad se,

diffidit tantum sese potuisse mereri;

sed contra reputans a quo sperauerit, audet

credere, cognoscens Felicis gesta patroni.

iamque rubescebant rumpente crepuscula mane

noctis et extremae fuga rarescentibus astris

luce subobscura uel sublucentibus umbris

coeperat ambiguos rerum reserare colores.

tunc demum nota specie sibi bubus apertis,

ut primum coepere oculis clarescere setae,

certior exultat remouens et pessula claustris

ostia laxato stridentia cardine soluit.

dum facit hoc, iuncti simul inrupere iuuenci

et reserantis adhuc molimina praeuenerunt.

dimoto faciles cesserunt obice postes,

oblatumque sibi mox ipso in limine regem

cognoscunt hilares laetum lambuntque uicissim

mulcentem labrisque manus palpantis inudant

atque habitum totum spumosa per oscula foedant,

dum conplectentis domini iuga cara benignum

molliter obnixi blanda uice pectus adulant.

illum dilecti pecoris nec cornua laedunt

et conlata quasi molles ad pectora frontes

admouet, et manibus non aspera lingua uidetur,

quae lambens etiam siluestria pabula radit.

sed tamen haec inter non uano corde fidelis

rusticus officii meminit, neque curat anhelos

\' ante boues stabulis inducere postque laborem

atque famem recreare cibo, quam ducere secum

illuc, unde suos meruit. uenit ergo reductos

ducens nec tacitis celat sua gaudia uotis

et referens densas \'trahit ad sua uerba cateruas

ingrediturque sacras cunctis mirantibus aedes.

quos miser hesterno amissos deflerat, eosdem

praesentes hodie ducit sanctique triumphum

martyris ostentat populis; ducuntur et ipsi

per medios coetus, modo furum praeda, iuuenci,

et modo Felicis spolium; dat euntibus ingens

turba locum et muto celebratur gloria Christi

in pecore. ille autem, qui tanti muneris alto

causa fuit domino, mediis in milibus extans

flensque iterum sed laetitia modo debita sancto

uota refert, non aere graui nec munere surdo,

munere sed uiuo linguae mentisque profusus, .

uoce pia largum testatur pauper amorem

debitor et Christo satis isto pignore soluit,

inmaculata suae cui sufficit hostia laudis:

captiuos en, sancte, tuos tibi plebe sub omni

uictor ago et uictos iterum tibi mando tuendos;

conserua reduces dignatus reddere raptos.

sed tamen in me nunc ipsum, bone, respice, martyr;