Carmina

quod prompta uirtute fuit, nec pacis honore

ornatuque caret, quia non congressus obiuit.

facta igitur rata iusta, pium texere sepulchro

funus; at in sanctis diuinitus insita membris

gratia non potuit cum carne morique tegique,

ilico sed positis ex ossibus emicuit lux,

quae medicis opibus meriti dare signa potentis

hactenus ex illo non umquam tempore parcit.

et toto quo mundus erit fulgebit in aeuo

lux eadem, sancti cineris per saecula custos.

martyris haec functi uitam probat, et bona Christi

ad tumulum Felicis agens diffundit in omnes

Felicis late terras mirabile nomen,

1 dignatam et tanto prae cunctis urbibus unam

hospite nobilitat Nolam, quam gratia Christi

Felicis meritis ita dilatauit, ut aucta

ciuibus ecce nouis et moenibus hic etiam urbs sit,

pauper ubi primum tumulus, quem tempore saeuo,

religio quo crimen erat minitante profano,

struxerat anguste gladios trepida inter et ignes

plebs domini, ut seris antiqua minoribus aetas

tradidit. ingentem paruo sub culmine lucem

clauserat et tanti tantum sacer angulus olim

depositi possessor erat, qui lucis opertae

conscius ut quidam fons aedibus extitit amplis

et manet in mediis quasi gemma intersita tectis,

basilicas per quinque sacri spatiosa sepulchri

atria diffundens, quarum fastigia longe

adspectata instar magnae dant uisibus urbis.

quae tamen, ampla licet, uincuntur culmina turbis,

quod crescente fide superundat gratia Christi,

quae populis medico Felicem munere praestat

uiuere. qui perstans etiam post corporis aeuum

praesidet ipse suis sacer ossibus; ossaque sancti

corporis e tumulo, non obsita puluere mortis,

arcano aeternae sed praedita semine uitae,

uiuificum spirant animae uictricis odorem,

quo medicina potens datur exorantibus aegris.

quanta resurgentes uirtus et gloria cinget

coniectare licet, cum gratia tanta sepultos

ambiat, et quanto rediuiua decore micabunt

corpora, in obscuris cum sit lux tanta fauillis!

quid nobis minimis horum praestare coronae

sufficient, quorum et cineres dant commoda uiuis?

cernere saepe iuuat uariis spectacula formis

mira salutantum et sibi quaeque adcommoda uotis

poscentum; uideas etiam de rure colonos

non solum gremio sua pignora ferre paterno,

sed pecora aegra manu saepe introducere secum

et sancto quasi conspicuo mandare licenter,

moxque datam sua confisos ad uota medellam

experto gaudere deo et iam credere sana

et uere plerumque breui sanata sub ipso

limine laeta suis iumenta reducere tectis.

sed quia prolixum et uacuum percurrere cuncta,

quanta gerit Felix miracula numine Christi,

unum de multis opus admirabile promam

innumeris paribus, sed ab uno pende relicta,

quae uirtus eadem gessit distantia causis.

pandite corda, precor, breuis est iniuria uobis,

dum paucis magnum exiguisque opus eloquor orsis.

et memores uiduae primo sermone relatae,

quam deus e pretio mentis, non munere cernens,

antetulit multum mittentibus, omnia dantem,

me quoque ferte leui dicentem magna relatu.

et mea namque illis sunt aemula uerba minutis,

quis pretium pietas et uilibus aurea fecit.

quidam homo re tenuis, plebeius origine, cultu

rusticus, e geminis angustam bubus alebat

pauperiem mercede iugi, nunc subdere plaustris

suetus eos oneri pacta regione uehendo,

nunc operae pretium sub aratra aliena locatis

paupertatis habens reditum; spes anxia resque

tota inopi par illud erat. non carior illi

progenies aut ipse sibi; sed pignora et ipsos

ducebat; neque cura minor saturare iuuencos

quam dulces natos educere, parcior immo

natis quam pecori caro; non gramine uili

illos aut sterili palea, sed tegmine aprico

algidus et de farre sibi natisque negato

esuriens pascebat, egens sibi, diues in illis,

quorum fecundus labor exsaturabat egentem.

hos igitur, tam cara suae solamina uitae,

nocte miser quadam somno grauiore sepultus,

amisit taciti furto praedonis abactos;

exurgensque die reduci de more iugandos

infelix primo in uacuis praesepibus intus

moxque foris frustra notis quaesiuit in agris;

ilico sed fessus cassis erroribus ultro

atque citro, postquam nullis uestigia signis

certa uidet, spebus frustrata indage peremptis,

humanam desperat opem et pietate repletus

adspirante deo depressam in pectore fracto

erigit in caelum mentem; et mox corde refecto

praesumente fide spem notis conpotis haurit

sanctaque Felicis rapido petit atria cursu

ingressusque sacram magnis cum fletibus aulam

sternitur ante fores et postibus oscula figit

et lacrimis rigat omne solum, pro limine sancto

fusus humi, et raptos nocturna fraude iuuencos