Carmina

nulla nos aetas tibi, (nulla) labes

orbis aut alter neque mors reuellet;

corporis uita moriente uita

uiuet amoris.

dum graues istos habitamus artus, .

mente te semper memori colemus;

tu, petes, simus simul in perenni

tempore tecum.

namque te celsum meritis in altum

culmen inponet pretiosa uirtus

inque uiuentum super urbe magnis

turribus addet.

nos locis quantum meritis dirempti

eminus celsis humiles patronis

te procul sacris socium cateruis

suspiciemus.

quis die nobis dabit hoc in illa,

ut tui stemus lateris sub umbra

et tuae nobis requietis aura

temperet ignem?

tunc, precor, nostri nimium memento

et patris sancti gremio recumbens

roscido nobis digito furentem

discute flammam.

nunc abi felix, tamen et recedens

semper huc ad nos animo recurre;

esto nobiscum, licet ad paternam

ueneris urbem.

non enim unius populi magistrum,

sed nec unius dedit esse ciuem

te deus terrae; patria ecce nostra

te sibi sumit.

nunc tuos aequa pietate utrisque

diuide affectus et amore nobis,

ciuibus uultu, gemina morare

cinis in ora.

forsan et maior patria haec habenda,.

non manufactis ubi contineris

pectorum tectis hominesque uiuam

incolis urbem.

sicut antistes, ita dignus almi

hospes es Christi, quia Christianis

mentibus consors habitas erile

accola templum.

iam uale nobis et in omne nostri

diligens aeuum bonus usque finem

duc bonum cursum positamque iustis

sume coronam.

XVIII.

Lex mihi iure pio posita hunc celebrare quotannis

eloquio famulante diem, sollemne reposcit

munus ab ore meo, Felicem dicere uersu,

laetitiamque meam modulari carmine uoto

et magnum cari meritum cantare patroni,

quod per iter durum, qua fert uia peruia paucis,

alta per arta petens superas penetrauit ad arces.

concordate meis, precor, et conplaudite, fratres,

carminibus castoque animos effundite luxu.

gaudia sancta decent et carmina casta fideles;

nam cui fas hominum, cui Christus amorque timorque est, ..

non gaudere hodie et uacuum procedere uoti,

qua quis possit ope ingenii linguaeque reique,

caelicolas Christo quando adgaudere ministros

ipsa etiam festo produnt elementa colore?

cernite laetitiam mundi in splendore diei

elucere sacris insignibus; omnia laetus

candor habet, siccus cineris a nubibus imber

ponitur et niueo tellus uelatur amictu,

quae niue tecta, solum niue siluas culmina colles

compta senis sancti canos testatur honores;

angelicaque docent et luce et pace potiri

Felicem placida clarum in regione piorum, *

lactea qua tacito labuntur uellera caelo.

Christe deus Felicis, ades, da nunc mihi uerbum,

sermo deus, da perspicuam, sapientia, mentem.

non opis humanae facundia dicere laudes

posse tuas; tua namque tui sunt gloria sancti.

cedo, alii pretiosa ferant donaria meque

. officii sumptu superent, qui pulchra tegendis

uela ferant foribus, seu puro splendida lino

sine coloratis textum fucata figuris.

hi leues titulos lento poliant argento

sanctaque praefixis obducant limina lamnis.

ast alii pictis accendant lumina ceris

multiforesque cauis lychnos laquearibus aptent,

ut uibrent tremulas funalia pendula flammas.

martyris hi tumulum studeant perfundere nardo,

ut medicata pio referant unguenta sepulchro.

cedo equidem et uacuo multis potioribus auro,

quis grauis aere sinus releuatur egente repleto,

qui locuplete manu promptaria ditia laxant

et uariis animam sponsantes dotibus adstant,

mente pares, ope diuersi; nec segnius illi

fercula opima cibis, ceras aulaea lucernas,

larga quidem sed muta dicant: ego munere linguae,

nullus opum, famulor de me mea debita soluens

meque ipsum pro me, uilis licet hostia, pendo..

nec metuam sperni, quoniam non uilia Christo

pauperis obsequii libamina, qui duo laetus

aera, piae censum uiduae, laudata recepit.