Evangeliorum libri quattuor

Quisque igitur iustae repetit primordia uitae,

Hunc similem sancti flatus reuirescere certum est.\'

Et Iudaeus ad haec: \'Nil horum cernere possum.\'

Talia tum Christus: \'Solymorum magne magister,

Tune etiam mentem uitae de lumine raptam

Demergis praeceps furuis, miserande, tenebris,,

Nec potes obtunso conprendere talia sensu?

Ecce fides nulla est, tantum terrestria dixi!

Quid, si caelestes uires conscendere sermo

Coeperit et superas rerum conprendere formas?

Quis uestrum duram poterit mihi pandere mentem ?

Accipite ergo, nouis quae sit sententia rebus.

Sidereum nullus poterit conscendere caelum,

Ni solus, qui missus caeli uenit ab aula,

Idem hominis natus, caeli qui in sede moratur.

Ut serpens olim regionibus in desertis

Moysei manibus summo sublatus honore est,

Sic hominis natum tolli in sublime necesse est,

Ut, quicumque fidem mentis penetralibus altis

Illius ad nomen statuit, sub turbine saecli

Proculcet pedibus letum et trans sidera surgens

Sublimis capiat donum inuiolabile uitae.

Namque Deus mundum tanto dilexit amore,

Eius ut in terras discenderet unica proles

Credentes Domino uitae iunctura perenni.

Nec Deus hunc natum disquirere iure seuero

Iudicioue truci terras expendere misit,

Mitia sed populis ueniant ut munera uitae.

Namque ubi certa fides fuerit conplexa salutem

Non erit ulla illic anceps agitatio iuris.

Ast ubi dona procul fuerint exclusa medellae,

Iam propria ipsorum mentem damnatio torquet;

Unica nam Domini fuit his incognita proles.

Aduentum lucis miseri fugere superbi

Et magis amplexi caecas tenuere tenebras.

Sic quicumque malis mentem maculauerit actis,

In tenebras pauidus refugit, ne lumine claro

Sordida pollutae pateant contagia mentis.

At quicumque piae tenuit uestigia uitae,

Ad medium properat lucemque nitescere gaudet,

Splendeat ut claris uirtutis gloria factis.\'

Inde Galilaeam repetit seruator Iesus.

Praeteriens sed forte venit Samaritida Sichen.

Illic fundus erat, Iacob de nomine pollens,

Et puteus gelido demersus in abdita fonte.

Sederat hic rapido saluator anhelus in aestu,

Discipulique escas mercantes moenibus urbis

Passim dispersi solum liquere magistrum.

Moenibus egrediens Samaritis femina uenit

Hauritura cauis putei penetralibus undas.

Olli Christus ait: x,Laticis da, femina, potum.\'

Respondens mulier: \'Mirum mihi praecipis, inquit,

Ut tibi Iudaeo mulier Samaritica potum

Dispernens ueterum Samaritum iussa ministrem.\'

Tum seruator ait: \'Domini si munera nosses,

Et quis te sitiens putealia pocula poscat,

Tu potius peteres, uiuam tibi traderet undam.\'

Illa sub haec: \'Puteus gremium sinuatur in altum,

Urceus est nullus nec sunt tibi uincula funis;

Unde igitur poteris undam mihi tradere uiuam?

Num tu maior eris nostri uirtute parentis?

Hunc Iacob etenim puteum cum prole bibebat,

Et proprios huc saepe greges ad pocula duxit.\'

Olli respondit mundi regnator Iesus:

\'Ex ista plene nullus satiabitur unda,

Nam rursus sitiet; sed nostri dona liquoris

Ardorem excludent aeterna in saecla bibendi.

Dulcia prouenient nostri cui pocula fontis,

Largior inde fluet uitalis gratia fluctus.

Sed desiderium nostrae si te capit undae,

Excitus ueniat tecum mox urbe maritus.\'.

Coniugio sese mulier negat esse reuinctam.

Tunc sic prosequitur mentis perspector Iesus:

\'Femina, ueridicis loqueris de coniuge uerbis.

Nam tu conubiis nexa es iam quinque uirorum,

Nunc aliena super thalamorum uincula tollis.\'

Tum mulier: \'Sanctum te certum est esse profetam.

Sed nostri istius uenerandum montis in arce

Praeceptum nobis quondam liquere parentes,

At uos in Solymis orandum dicitis oris.\'

Talia dicenti mox talia reddit Iesus:

\'En aderit tempus, montis cum uertice uestri

Omnibus et Solymis aberit ueneratio longe.

Sed nunc certa salus Iudaeis surget ab oris,

Et nunc instantis cursus iam temporis urget,

Cum ueri sanctum genitorem errore remoto

Cultores iustis armati legibus orent.

Spiritus his ac plena fides erit et pater altus

Talia conquirit cultorum pectora terris.\'

Illa dehinc: \'Scimus, quod Christus nuntius orbi

Aduentu proprio uitalia saecula pandet.\'

Et tum peccantis largus miserator Iesus

Se lumen terris Christum uenisse fatetur.

Et iam discipuli reduces stupuere magistrum,

Quod secreta illis potiretur femina uerbis.

At properans urnam mulier pro fonte reliquit

Et populum totis eduxit moenibus urbis.

Omnia nam memorat, sibimet sermone profetae

Gesserat ipsa prius quaecumque, ex ordine dicta.

Tum propere Christum fusae petiere cateruae.