De consolatione philosophiae
- 1.IV.7
nec ruptis quotiens vagus caminis
- 1.IV.8
torquet fumificos Vesaevus ignes
- 1.IV.9
aut celsas soliti ferire turres
- 1.IV.10
ardentis via fulminis movebit.
- 1.IV.11
Quid tantum miseri saevos tyrannos
- 1.IV.12
mirantur sine viribus furentes?
- 1.IV.13
Nec speres aliquid nec extimescas,
- 1.IV.14
exarmaveris impotentis iram;
- 1.IV.15
at quisquis trepidus pavet vel optat,
- 1.IV.16
quod non sit stabilis suique iuris,
- 1.IV.17
abiecit clipeum locoque motus
- 1.IV.18
nectit, qua valeat trahi, catenam.
- 1.4.1.1
Sentisne, inquit, haec atque animo illabuntur tuo an ὄνος λύϱας? Quid fles, quid lacrimis manas? ἔξαύδα, μὴ ϰεῦϑε νόῳ. Si operam medicantis exspectas, oportet
- 1.4.2.1
vulnus detegas. — Tum egit collecto in vires animo: Anne adhuc eget ammonitione nec per se satis eminet fortunae in nos exagitantis asperitas? Nihilne te ipsa loci facies
- 1.4.3.1
movet? Haecine est bibliotheca, quam certissimam tibi sedem nostris in laribus ipsa delegeras, in qua mecum
- 1.4.4.1
saepe residens de humanarum divinarumque rerum scientia disserebas? Talis habitus talisque vultus erat, cum tecum naturae secreta rimarer, cum mihi siderum vias radio describeres, cum mores nostros totiusque vitae rationem ad caelestis ordinis exempla formares?
- 1.4.5.1
Haecine praemia referimus tibi obsequentes? Atqui tu hanc sententiam Platonis ore sanxisti beatas fore res publicas, si eas vel studiosi -
- 1.4.6.1
sapientiae regerent vel earum rectores studere sapientiae contigisset. Tu eiusdem viri ore hanc sapientibus capessendae rei publicae necessariam causam esse monuisti.,
- 1.4.7.1
ne improbis flagitiosisque civibus urbium relicta gubernacula pestem bonis ac perniciem ferrent. Hanc igitur auctoritatem
- 1.4.8.1
secutus, quod a te inter secreta otia didiceram, transferre in actum publicae amministrationis optavi. Tu mihi et, qui te sapientium mentibus inseruit, deus conscii nullum me ad
- 1.4.9.1
magistratum nisi commune bonorum omnium studium detulisse. Inde cum improbis graves inexorabilesque discordiae et, quod conscientiae libertas habet, pro tuendo iure spreta potentiorum semper offensio.
- 1.4.10.1
Quotiens ego Conigastum in imbecilli cuiusque fortunas impetum facientem obvius excepi, quotiens Trigguillam regiae praepositum domus ab incepta, perpetrata iam prorsus iniuria deieci, quotiens miseros, quos infinitis calumniis impunita barbarorum semper avaritia vexabat, obiecta periculis auctoritate protexi! Numquam me ab iure ad iniuriam quicquam detraxit.
- 1.4.11.1
Provincialium fortunas tum privatis rapinis, tum publicis vectigalibus pessumdari non aliter quam qui patiebantur indolui.
- 1.4.12.1
Cum acerbae famis tempore gravis atque inexplicabilis indicta coemptio profligatura inopia Campaniam provinciam videretur, certamen adversum praefectum praetorii communis commodi ratione suscepi, rege cognoscente contendi et, ne coemptio exigeretur, evici.
- 1.4.13.1
Paulinum consularem virum, cuius opes Palatinae canes iam spe atque ambitione devorassent, ab ipsis hiantium faucibus traxi.
- 1.4.14.1
Ne Albinum consularem virum praeiudicatae accusationis poena corriperet, odiis me r... - - Cypriani delatoris opposui.
- 1.4.15.1
Satisne in me magnas videor exacerbasse discordias? Sed esse apud ceteros tutior debui, qui mihi amore iustitiae nihil apud aulicos, quo magis essem tutior, reservavi. Quibus autem deferentibus perculsi sumus?
- 1.4.16.1
Quorum Basilius olim regio ministerio depulsus in delationem nostri nominis alieni aeris necessitate compulsus
- 1.4.16.2
est. Opilionem vero atque Gaudentium vero atque Gaudentium cum ob innumeras - £ 1 h.
- 1.4.17.1
-multiplicesque fraudes ire In exsilium regia censura decrevisset cumque illi-parere nolentes sacrarum sese aedium defensione tuerentur compertumque id regi foret, edixit,
- 1.4.18.1
uti, ni intra praescriptum diem Ravenna urbe decederent, notas insigniti frontibus pellerentur. Quid huic severitati posse astrui videtur?
- 1.4.19.1
Atquin eo die deferentibus eisdem nominis nostri delatio suscepta est. Quid igitur, nostraene artes ita meruerunt an illos accusatores iustos fecit praemissa damnatio? Itane nihil fortunam puduit si minus accusatae innocentiae, at accusantium vilitas? |
- 1.4.20.1
At cuius criminis arguimur summam quaeres? Senatum dicimur salvum esse voluisse.
- 1.4.21.1
Modum desideras?
- 1.4.22.1
Delatorem, ne documenta deferret, quibus senatum maiestatis reum faceret, impedisse criminamur. Quid i igitur, o magistra, censes? Infitiabimur crimen, ne tibi pudor simus?
- 1.4.23.1
At volui nec umquam velle desistam. Fate-, bimur? Sed impediendi delatoris opera cessavit. An optasse illius ordinis salutem nefas vocabo?
- 1.4.24.1
Ille quidem suis de me decretis, uti hoc nefas esset, effecerat. Sed sibi semper mentiens imprudentia rerum merita non potest immutare
- 1.4.25.1
nec mihi Socratico decreto fas esse arbitror vel occuluissej veritatem vet «oncessisse mendacium. Verum id quoquo modo sit, tuo sapientiumque iudicio aestimandum relinquo.
- 1.4.26.1
Cuius rei seriem atque veritatem, ne latere posteros queat, stilo etiam memoriaeque mandavi. Nam de compositis falso litteris, quibus libertatem arguor sperasse Romanam, quid attinet dicere? Quarum fraus aperta patuisset, si nobis
- 1.4.27.1
ipsorum confessione delatorum, quod in omnibus negotus maximas vires habet, uti licuisset. Nam Quae sperari reliqua libertas potest? Atque utinam posset ulla! Respondissem Canii verbo, qui cum a Gaio Caesare Germanici filio conscius contra se factae coniurationis fuisse diceretur: \'Si ego\', inquit, \'scissem, tu nescisses\'.
- 1.4.28.1
Qua in re non ita sensus nostros maeror hebetavit, ut impios scelerata contra virtutem querar molitos, sed, quae speraverint, effecisse vehementer ammiror.
- 1.4.29.1
Nam deteriora velle nostri fuerit fortasse defectus, posse contra innocentiam, quae sceleratus quisque conceperit, inspectante deo monstri simile est.
- 1.4.30.1
Unde haud iniuria tuorum quidam familiarium quaesivit: \'Si quidem deus\', inquit, \'est, unde mala? bona vero unde, si non est?\'
- 1.4.31.1
Sed fas fuerit nefarios homines, qui bonorum omnium totiusque senatus sanguinem petunt, nos etiam, quos propugnare bonis senatuique viderant, perditum ire voluisse. Sed num idem de patribus quoque merebamur?
- 1.4.32.1
Meministi, ut opinor, quoniam me dicturum quid facturumve praesens semper ipsa dirigebas, meministi, inquam, Veronae cum rex avidus exitii communis maiestatis crimen in Albinum delatae ad cunctum senatus ordinem transferre moliretur, universi innocentiam senatus quanta mei periculi securitate defenderim.
- 1.4.33.1
Scis me haec et vera proferre et in nulla umquam mei laude iactasse; minuit enim quodam modo se probantis conscientiae secretum, quotiens ostentando quis factum recipit famae pretium.
- 1.4.34.1
Sed innocentiam nostram quis exceperit eventus, vides; pro verae virtutis praemiis falsi sceleris poenas subimus.
- 1.4.35.1
Eccuius umquam facinoris manifesta confessio ita iudices habuit in severitate concordes, ut non aliquos vel ipse ingenii error humani vel fortunae condicio cunctis mortalibus incerta summitteret.
- 1.4.36.1
Si inflammare sacras aedes voluisse, si sacerdotes impio iugulare gladio, si bonis omnibus necem struxisse diceremur, praesentem tamen sententia, confessum tamen convictumve punisset; nunc quingentis fere passuum milibus procul muti atque indefensi ob studium propensius in senatum morti proscriptionique damnamur.s o meritos de simili crimine neminem posse convinci!
- 1.4.37.1
Cuius dignitatem reatus ipsi etiam qui detulere viderunt; quam uti alicuius sceleris ammixtione fusca-
- 1.4.38.1
rent, ob ambitum dignitatis sacrilegio me conscientiam polluisse mentiti sunt. Atqui et tu insita nobis omnem rerum mortalium cupidinem de nostri animi sede pellebas et sub tuis oculis sacrilegio locum esse fas non erat.
- 1.4.39.1
Instillabus enim auribus cogitationibusque cotidie meis Pythagoricum illud ἕπου θεῷ. Nec conveniebat vilissimorum me spirituum praesidia captare, quem tu in hanc excellentiam componebas, ut consimilem deo faceres.
- 1.4.40.1
Praeterea penetral innocens domus, honestissimorum coetus amicorum. socer etiam sanctus et aeque ac tu ipsa reverendus ab omni nos huius criminis suspicione defendunt. Sed — o nefas!
- 1.4.41.1
illi vero de te tanti criminis fidem capiunt atque hoc ipso videbimur affines fuisse maleficio, quod tuis imbuti disciplinis, tuis instituti moribus sumus.
- 1.4.42.1
Ita non est satis nihil mihi tuam profuisse reverentiam, nisi ultro tu mea potius offensione lacereris.
- 1.4.43.1
At vero hic etiam nostris malis cumulus accedit, quod existimatio plurimorum non rerum merita, sed fortunae spectat eventum eaque tantum iudicat esse provisa, quae felicitas commendaverit; quo fit, ut existimatio bona prima omnium deserat infelices.
- 1.4.44.1
Qui nunc populi rumores, quam dissonae multiplicesque sententiae, piget reminisci; hoc tantum dixerim ultimam esse adversae fortunae sarcinam, quod, dum miseris aliquod crimen affingitur, quae perferunt, meruisse creduntur.
- 1.4.45.1
Et ego quidem bonis omnibus pulsus, dignitatibus exutus, existimatione foedatus ob beneficium supplicium tuli.
- 1.4.46.1
Videre autem videor nefarias sceleratorum officinas gaudio laetitiaque fluitantes, perditissimum quemque novis delationum fraudibus imminentem, iacere bonos nostri discriminis terrore prostratos, flagitiosum quemque ad audendum quidem facinus impunitate, ad efficiendum vero praemiis incitari, insontes autem non modo securitate, verum ipsa etiam defensione privatos. Itaque libet exclamare:
- 1.V.1
O stelliferi conditor orbis,
- 1.V.2
qui perpetuo nixus solio
- 1.V.3
rapido caelum turbine versas
- 1.V.4
legemque pati sidera cogis,
- 1.V.5
ut nunc pleno lucida cornu
- 1.V.6
totis fratris obvia flammis
- 1.V.7
condat stellas luna minores,
- 1.V.8
nunc obscuro pallida cornu
- 1.V.9
Phoebo propior lumina perdat
- 1.V.10
et, qui primae tempore noctis
- 1.V.11
agit algentes Hesperos ortus,
- 1.V.12
solitas iterum mutet habenas
- 1.V.13
Phoebi pallens Lucifer ortu.
- 1.V.14
Tu frondifluae frigore brumae
- 1.V.15
stringis lucem breviore mora,
- 1.V.16
tu, cum fervida venerit aestas,
- 1.V.17
agiles nocti dividis horas.
- 1.V.18
Tua vis varium temperat annum,
- 1.V.19
ut, quas Boreae spiritus aufert,
- 1.V.20
revehat mites Zephyrus frondes,
- 1.V.21
quaeque Arcturus semina vidit,
- 1.V.22
Sirius altas urat segetes;
- 1.V.23
nihil antiqua lege solutum
- 1.V.24
linquit propriae stationis opus.
- 1.V.25
Omnia certo fine gubernans
- 1.V.26
hominum solos respuis actus
- 1.V.27
merito rector cohibere modo.
- 1.V.28
Nam cur tantas lubrica versat
- 1.V.29
Fortuna vices? Premit insontes
- 1.V.30
debita sceleri noxia poena,
- 1.V.31
at perversi resident celso
- 1.V.32
mores solio sanctaque calcant
- 1.V.33
iniusta vice colla nocentes.
- 1.V.34
Latet obscuris condita virtus
- 1.V.35
clara tenebris iustusque tulit
- 1.V.36
crimen iniqui.
- 1.V.37
Nil periuria, nil nocet ipsis
- 1.V.38
fraus mendaci compta colore.
- 1.V.39
Sed cum libuit viribus uti,
- 1.V.40
quos innumeri metuunt populi,
- 1.V.41
summos gaudet subdere reges.
← Previous · Next → — showing 101–200 of 1,760
Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum. CTS URN stoa0058.stoa001.opp-lat3. Via the Perseus Digital Library / Open Greek and Latin TEI corpora. Licence: Available under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License. Source.