Epistulae imperatorum pontificum aliorum

si dixerit lnos synodum Chalcedonensem et epistolas papae Leonis et recipimus et tenemus\', uos mox gratias agite et pectus eius osculamini clementiae dicentes \'modo cognouimus deum nobis esse propitium, quando praestare talia festinatis, quia ista est fides catholica, ista est, quam praedicauerunt apostoli, sine qua nullus esse potest orthodoxus, ista, <quain> debet sacerdotum generalitas tenere et praedicando seruare\'.

si dixerit \'orthodoxi sunt episcopi, de constitutis patrum non recedunt\', respondes \'ergo si constituta patrum seruantur et in nullo corrumpitur, quod in sancto Calcedonensi concilio firmatum est, quae causa est tantum inter ecclesias partium istarum esse discordiae uel quae causa facit in uno Orientis episcopos

non sentire?\' si dixerit \'quieti erant episcopi, nulla inter ipsos discordia uersabatur: decessor sancti papae animos eorum missis litteris excitauit et ad confusionem sollicitando perduxit\', respondendum \'litteras, quas sanctae memoriae papa Symmachus destinauit, prae manibus habemus: si extra haec, quae pietas uestra dixit, hoc est "Calcedonense concilium sequor, epistolas papae Leonis admitto", aliud quicquam continent nisi exhortationem, ut ista seruentur, uerum est, quia per ipsum est generata confusio; at si hoc continetur in litteris, quod et pater uester sperat et pietas uestra consentit, quid ille fecit, quod in eum uideatur esse culpa-

bile?\' his adicite preces et lacrimas rogantes \'domine imperator, considerate deum, ponite ante oculos uestros futurum eius iudicium! sancti patres, qui ista constituerunt, beati apostoli Petri fidem secuti sunt, per quam aedificata est ecclesia Christi\'.

si dixerit imperator lquod me uultis per secutionem facere, habeo; ecce mihi communicate, qui synodum Calcedonensem recipio et epistolas papae Leonis amplector; nunc communicate mihi!\', respondendum est \'quo ordine pietas uestra communicari sibi desiderat? nec nos praedicantem ista pietatem uestram uitamus, quod scimus deum timere, et gaudemus, quia gratum uobis est patrum constituta seruare. fiducialiter ergo rogamus, ut per uos in unitatem reuertatur ecclesia, sciant omues episcopi uoluntatem uestram et quia synodum Calcedonensem et epistolas papae Leonis seruatis uel sedis apostolicae constituta\'.

si dixerit, quo ordine facienda sint haec, se debere cognoscere, iterum preces adhibete cum humilitate dicentes \'pater uester scripsit episcopis generaliter: iungite his litteris sacras uestras significantes hoc uos uindicare, quod et sedes apostolica praedicat, et tunc, qui sunt orthodoxi, de unitate sedis apostolicae minime separantur et, qui his sunt contrarii, cognoscuntur. quibus ordinatis paratus est pater uester, si opus fuerit, suam accommodare praesentiam et, quicquid expedit, seruatis patrum constitutis pro integritate ecclesiae non negare\'.

si dixerit imperator lbene ista; suscipite iterum nostrae ciuitatis episcopum!\', iterum preces adiungite humiliter dicentes \'domine imperator, pacem uenimus cum dei adiutorio uobis adnitentibus et praestantibus facere et intentionem sopire in ciuitate uestra. de duabus est personis intentio: ista causa proprium cursum habet. generalitas episcoporum primitus ordinetur, fiat una communio catholica, et sequenti loco de istis uel si qui sunt alii extra ecclesias suas tunc diligentius potest causa cognosci\'.

si dixerit imperator *de Macedonio dicitis, intellego subtilitatem uestram: haereticus est; nulla ratione reuocari potest\', respondes \'nos, domne imperator, nullum personaliter uindicamus, et si pietas uestra considerat, magis pro anima uestra et opinione loquimur, ut sit discussio et, si haereticus est, iudicio cognoscatur et non sub opinione orthodoxi iniuste dicatur oppressus\'. si dixerit imperator \'quid uultis, modo dicite!

de synodo Calcedonensi dicetis et de epistolis papae Leonis? ecce qui est ciuitatis episcopus, ad ista consentit\', respondendum est \'si ista custodit, in examinatione causae eum iuuare plus poterunt; et quia seruo uestro Uitaliano magistro militum talem dedistis licentiam, ut [si] speraret a beatissimo papa, ut pro talibus causis, apud eum discussionem causae, his personis, quibus de loco potest esse intentio, integra uniuersa seruentur\'.

si imperator dixerit \'sine episcopo habet esse ciuitas mea? hoc uobis placet, ut ubi ego maneo, episcopus uon sit?\' respondendum \'praediximus duarum personarum intentionem esse in ista ciuitate. quod ad canones pertinet, iam ante suggessimus: canones soluere in religionem committere est. multa sunt remedia, multa inuenta, per quae pietas uestra sine communione esse non possit et integra iudiciorum forma seruetur\'.

si dixerit \'quae sunt ista remedia?\' respondes (non a nobis nouiter inchoata: suspensa causa de aliis episcopis persona, quae consentit confessioni pietatis uestrae et constitutis sedis apostolicae; interim usque ad euentum cognitionis locum Constantinopolitani teneat sacerdotis\'.

Si cum dei adiutorio episcopi uoluerint se adcommodare sedi apostolicae, habetis textum libelli ex scrinio ecclesiae editum, iuxta quem debeant profiteri. si tamen contra alios episcopos catholicis datae fuerint petitiones, magnopere contra illos, qui sine uerecundia Calcedonensem synodum anathematizant et epistolas non recipiunt sancti papae Leonis, petitiones suscipite, causam tamen sedis apostolicae reseruate iudicio, ut et spem de audientia detis et tamen nobis debita reseruetur auctoritas.

si tamen imperator serenissimus totum se promiserit esse facturum, tantum ut nostram praesentiam commodemus, modis omnibus prius sacra ipsius per episcopos uel epistolam nostram uno de uestris perferente per prouincias una cum personis: quas imperator deputauerit, destinate, ut sic eum seruare Calcedonense concilium et epistolas sancti papae Leonis omnibus innotescat. quibus ita procedentibus ad nos in Christi signo, ut aduentum procuremus, scripta dirigite.

praeterea est consuetudo per episcopum Constantinopolitanum omnes imperatori episcopos praesentari. si hoc illorum callidus tractatus inuenerit uolentum formam legationis agnoscere, ut cum Timotheo, qui uidetur modo Constantinopolitanam ecclesiam gubernare, imperatorem uideatis, sic facite, ut si ante agnoueritis, quam ad imperatorem ingrediamini. ista disponi per aliquos, necdum praesentati mandetis \'talia nobis dedit praecepta pater pietatis uestrae, ut sine aliquo episcoporum uestram clementiam uideamus\'.

ergo agite, donec se ab hac consuetudine ipse remouerit. quod si omnino noluerit aut si captiose contigerit, ut ante imperatorem inopinati Timotheum uideatis, ita suggerite \'praecipiat pietas uestra nobis dare secretum, ut causas, pro quibus missi sumus, <<exponamus>>. si dixerit (dicite ecce ante ipsum!

\', respondetis \'non iniuriam facimus sed, quod ad causam pertinet, intimamus; etiam et ipsius continet legatio nostra personam, et suggestionibus nostris praesens esse non potest\'. et nulla ratione eo praesente aliquid allegetis sed egresso ordinem delegationis exerite.

Ut sancta synodus Calcedonensis et epistolae sancti papae Leonis seruentur. atque clementissimus imperator consentiens debet pietatis suae sacra generalia ad uniuersos episcopos destinare, in quibus significet supra dicta se et credere et uindicare; consentientes etiam episcopi in ecclesia praesente plebe Christiana haec praedicare debent: amplecti se sanctam synodum Calcedonensem et epistolas sanctissimi papae Leonis, quas scripsit conta haereticos Nestorium et Eutychen, Dioscorum, sed et contra sequaces eorum Timotheum Ellurum, Petrum uel contra eos, qui in ipsa causa tenentur obnoxii, simul etiam et Acacium, qui quondam Constantinopolitanae ecclesiae fuit episcopus, sed et Petrum et Antiochenum anathematizantes cum sociis eorum. haec manu propria praesentibus electis uiris uenerabilibus scribentes faciunt secundum textum libelli, quem per notarios nostros edidimus.

In exilium deportatos pro causa ecclesiastica ad audientiam sedis apostolicae reuocandos, ut iudicium et uera examinatio de his haberi possit, ita ut causa eorum inquisitioni integra reseruetur. si qui uero sedi apostolicae communicantes catholicam fidem praedicantes atque sequentes fugati sunt uel in exilio detinentur, hos iustum est ante omnia reuocari.

Praeterea quae legatis inter reliqua iniuDximus: ut si contigerit libellos porrigi aduersus eos episcopos, qui persecuti sunt catholicos, de his iudicium sedi apostolicae seruetur, ut circa eos uenerandorum patrum possint constituta seruari, per quae aedificatio generalitati proueniat.

Prima salus est rectae fidei regulam custodire et a constitutis patrum nullatenus deuiare. et quia non potest domini nostri Iesu Christi praetermitti sententia dicentis: tu es Petrus et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam, haec, quae dicta sunt, rerum probantur effectibus, quia in sede apostolica immaculata est semper catholica seruata religio.

de hac ergo spe et fide separari minime capientes et patrum sequentes in omnibus constituta anathematizamus omnes haereses, praecipue Nestorium haereticum, qui quondam Constantinopolitanae fuit urbis episcopus, damnatum in concilio Epheseno a Caelestino papa urbis Romae et a sancto Cyrillo Alexandrinae ciuitatis antistite; una cum isto anathematizantes Eutychen et Dioscorum Alexandrinum in sancta synodo, quam sequimur et amplectimur, Calcedonensi damnatos;

his Timotheum adicientes panicidam Ellurum cognomento et discipulum quoque ipsius atque sequacem <in omnibus Petrum Alexandrinum; itemque condemnamus atque anathematizamus Acacium Constantinupolitanum quondam episcopum ab apostolica sede damnatum eorum complicem atque sequacem> uel qui in eorum communionis societate permanserint: quia quorum se communioni <quis> miscuit, ipsorum similem meruit in damnatione sententiam; Petrum nihilominus Antiochenum damnantes cum sequacibus suis et omnium supra scriptorum.

quapropter suscipimus et probamus epistolas beati Leonis papae uniuersas, quas de Christiana religione conscripsit. unde, sicut praediximus, sequentes in omnibus apostolicam sedem et praedicantes eius omnia constituta, spero, ut in una communione uobiscum, quam sedes apostolica praedicat, esse merear, in qua est integra et uerax Christianae religionis soliditas: promittentes etiam sequestratos a communione ecclesiae catholicae, id est non consentientes sedi apostolicae, eorum nomina inter sacra non recitanda esse mysteria.

hanc autem professionem meam manu propria subscripsi et tibi Hormisdae sancto et uenerabili papae urbis Romae obtuli die XV. Kalendarum Aprilium Agapito u. c. cons.

DOMINO MEO CUNCTA SANCTISSIMO AC BEATISSIMO PATRI PATRUM COMMINISTRO AC PRINCIPI EPISCOPORUM HORMISDAE IOHANNES IN DOMINO SALUTEM.

Cura mihi extitit semper nihil amplius quaerere nisi agere propria et familiarem conuersationem sollicitudinis anxietati mandare. sed quia dei iudicia abyssus multa est, sicut et uestram cognosco docere beatitudinem, patre nostro quondam atque archiepiscopo Alcisone a pastorum principe Christo ad supernas mansiones euocato ea ratione, qua ipse cognoscit qui est possibilium dominus, in me sancta synodus bonorum actuum ac clerus pastoris transtulit sortem.

ego autem cuncta referens deo, qui balbutientium linguas liberas facit, decenter ad uestras orationes concurro, ut iuxta consuetudinem apostolicae sedis uestrae cunctarum ecclesiarum curam et Nicopolitanorum habere dignemini secundum antiquam spiritalem dispositionem uestram.

petenti etenim mihi dari responsum ad apertionem oris, sicuti docuit beatus apostolus atque ipse etiam dominus praecepit, mecum petite horum datorem et cum quaerente pariter quaerite et pulsantem spiritali manu uestra suscipite. hoc enim uobis facientibus potero, sanctissime, et accipere et inuenire et adaperiente Christo recte per uerbum ueritatis incedere.

quoniam uero quidam dissimulantes nobiscum credere atque sectari sanctas synodos, quae Nicaeae Constantinopoli atque Ephesi congregatae sunt, in quibus principes extiterunt sanctissimi <beatae> memoriae episcopi Caelestinus apostolicae sedis uestrae et Cyrillus Alexandrinae, insuper etiam quae Calcedone aduersus Eutychem impium congregata est, quae omnes praedictas ueritatis atque orthoaoxiae in se ratione firmauit: tamen audent nos impugnare tamquam uinculum concordiae sine ratione uitantes.

uotum autem mihi est uestram sequi doctrinam, sicut inter sanctos praecessor meus Alcison extiterat, et anathematizo Dioscorum ac Timotheum appellatione Ellurum et Petrum horum successorem et Petri communione cum his permixtum Acacium et Petrum, qui Antiochenam perturbauit ecclesiam, sequens in omnibus synodicas ac proprie apostolicas epistolas scriptas a uero praesule Romanae ecclesiae Leone. rogo autem:

plenius atque perfectius, quae seruari oportet, commonete et, quibus abstinere debeam, uestris custodibus litteris intimate, ut etsi fortassis adhuc inexercitatus ordini deputor lectionum seu dixi sine egi apostolicis doctrinis uestris incongruum, uestris imbutus sermonibus possim haereticorum obsistere machinis. hoc enim facientes, sanctissimi, firmiores nostrae sanctae synodi inuenietis episcopos et bonorum actuum clerum ac populum confirmabitis tamquam familiarem uobis reddentes sanctam Nicopolitanorum ecclesiam.

uenerabilem uero diaconum Rufinum ad tam necessariam causam directum pacifice, sicut uos decet, rogati suscipite et fiduciam tribuentes celerem eius recursum ad nos praestare dignemini portantem spiritalia atque apostolica constituta, cuncta sanctissime.

omnem in Christo fraternitatem uestrae beatitudinis ego et qui mecum sunt plurimum salutamus in domino.

HORMISDA IOHANNI EPISCOPO NICOPOLITANO. PER RUFINUM DIACONUM. Gauisi sumus in domino ualde, frater karissime, acceptis litteris tuis, in quibus te profiteris sacerdotium dei gratia suscepisse. haec est fides certa, haec spes sine ambiguitate secura, qua creditur totius boni causa in superna dispensatione consistere.

cuius rei scientiam habens, frater karissime, beneficiorum, quae a deo nostro consecutus es, religioso animo gratiam confiteris, licet hoc quoque de eodem clementiae fonte descendit, ut se auctori suo humana submittat humilitas: ait enim: super quem requiescit spiritus meus nisi super humilem et quietum et trementem sermones meos?

in his ergo, in quibus huiusmodi probans, clarius elucescet aliis etiam uirtutis huius futurum exemplum, quando ad hoc etiam deo instituente perductus es, ut et in te catholicorum glorietur ecclesia.

nam sicut diuinis testimoniis eruditus et iuxta apostolum sacrarum litterarum institutione formatus hoc auspicium tuae ordinationis edidisti, ut aduersum deuiantes cum sedis apostolicae sententiis conuenires. neque enim remunerari aliter tantorum beneficiorum poteras largitorem, nisi aduersus inimicos eius euidentem zelum apostolicae confessionis ostenderes.

notum est enim eos extra religiosa septa consistere, qui et ipsi profitentur conscientiam fidei, fiduciam * * atque ideo et infructuosa est apud eos quamuis cum religiosis congrua sanctae communionis aequalitas, quia procul dubio qui ea, quam meruit, libertate non utitur, subiectum se iniquitatibus confitetur. quid gloriemur his, quas non sequimur, disciplinis? falso appellat magistrum, qui se institutionibus eius non probat esse discipulum.

sed quia nobis nunc omnia in confessione similia et libertatis propriae resumpsistis affectum, paternae rursus hereditatis cupientes esse consortes amplectimini gratiam traditionis antiquae et in illius inconuulsi fundamenti stabilitate persistere, non cum temporibus corda mutantes (inconstantis enim mutabilitas ista solet esse propositi atque ideo bene fundatis oportet inhaerere, quando huiusmodi studia clementia scit fouere diuina), ut fidei uestrae firmitas uobis de aliorum salute fructificet et feruore uestri studii aliorum quoque animus ad resumptionem bonorum suorum possit accendi, quatenus et de uobis quoque sanctus apostolus dixisse credatur: aemulatio uestra prouocauit plurimos.

ergo Nestorii et Eutychetis impietatibus iuxta synodalia constituta damnatis sectatores quoque eorum similiter exsecrantes cum exultatione dicamus: \'exite de medio et separamini et inmundum ne tetigeritis\' dicit dominus. quemadmodum enim quis malarum inuentionum de<te>stabitur principes, si non declinat sequaces, aut quemadmodum odit originem, qui non exsecratur et subolem? in discipulis praedicatur fama docentium, et donec male iactorum seminum radix per succedentes culta floruerit, tamdiu auctorum memoria non peribit.

addatur perditis Eutychetis et Acacius disciplinis sub communione Petri omnium quoque damnatorum mixtus errori; quod uestra dilectio litteris suis, dura fidem suam asserit, euidenter expressit.

ad instructionem uestrae fidei pleniorem, quo ordine ad communionem nostram suscipi deceat reuertentes, indiculum subteradiecimus sperantes in deum bonorum omnium largitorem, quod laudabili circa fidem uestrae dilectionis instantia non solum hoc eorum, qui uobis uicinitate iunguntur, saluti prosit sed eorum quoque, ad quos fidei uestrae et religiosae uoluntatis uelox fama peruenerit.

Rufinum siquidem diaconum, qui nobis litteras uestras obtulit, in Christi caritate suscepimus; quem apostolorum orationibus commendantes cum pace remisimus, hortantes, litteras a nobis tam ad caritatem tuam quam ad synodum directas populo relegatis. quod et nos pro fidei uestrae commendatione fecisse cognosce. Data XVII. Kal. Decembr. Petro cons.

DOMINO NOSTRO. CUNCTA SANCTISSIMO AC BEATISSIMO PATRI PATRUM COMMINISTRO AC PRINCIPI EPISCOPORUM HORMISDAE SVNODUS UETERIS EPIRI IOHANNES MATTHAEUS CONSTANTINTS CHRISTODORUS HILARIUS PHILIPPUS IULIANUS ET CHRVSIPPUS. Si dignis prooemiis uti temptemus, necesse est multis fletibus horum depromptiones efficere.

plurimi namque ex nobis in regnante fuere Constantinopoli, cum uestri sanctissimi uicarii Ennodius et Fortunatus episcopi, Uenantius presbyter, Uitalis diaconus, Hilarus notarius degerent, pietatis agona susceptum tenentes. nobiscum autem fuit et inter sanctos factus pater atque archiepiscopus noster Alcison, qui cum omni praesumptione supplicibus utens libellis apud uestram beatitudinem dignus effectus est apostolicae sedi uestrae communicare nobiscum.

sed quia repente, qui cunctorum retinet potestatem, hunc ad se euocauit, nos inrefrenabili fletu retenti peruenimus tamen ad patriam nullo modo errorem propter dei gratiam sustinentes sed ubique uestra decreta sectantes.

flentibus autem nobis atque lamentantibus cum his, qui nobiscum relicti sunt in paroecia comministri, quis possit de orthodoxis recte Christi oues transigere, qui consolatur humiles, consolatus est etiam nos per uestras orationes, demonstrans metropolitanae ciuitati in cunctis sanctissimum Iohannem, qui a pueritia in ecclesia sine culpa nutritus, immo laudabiliter in ea degens, ita ut neque eum in hac quisquam moribus antecellat, zelo autem circa orthodoxiam iuxta apostolicas ammonitiones uestras nulli omnino cedente.

hunc ergo dei prouidentia ordinauimus praesulem Nicopolitanorum sanctissimae ecclesiae et rogamus, ut iuxta antiquam consuetudinem hunc quoque complectamini paternis uisceribus uestris nobisque atque ipsi dei gratia efficiamini arma inexpugnabilia commonitionibus uestris atque doctrinis et precantibus nobis inclinetis aurem et pietatem concordiae reperiatis iuxta inspiratam uobis diuinitus apostolicam prouidentiam, ut in pace, quae est ei amabilis, cunctae sanctissimae ecclesiae coaptatae inmarcescibilem uobis coronam nectentes in omni pietate atque humilitate comprehendantur in Christo.

uenerabilem uero diaconum Rufinum propter hanc tam necessariam causam directum libenter rogati conspicite et ad nos sub uelocitate remittite portantem doctrinas uestras apostolicas.

ET ALIA MANU: Incolomem me ora, sanctissime pater patrum. ego Iohannes episcopus Euroeas retuli. Incolomem me ora in domino, sanctissime ac beatissime pater patrum. ego Matthaeus episcopus Butroiti retuli. <Ego> Constantinus episcopus Hadrianopoleos retuli. Incolomem me in domino ora, sanctissime ac beatissime pater patrum. ego Christodorus episcopus Anciasmu retuli. Ego Hilarius episcopus Fotices retuli. Ego Philippus episcopus Phoenices retuli. Ego Iulianus episcopus Dodones retuli. Ego Chrysippus episcopus Cercyres retuli.

Benedictus deus ecclesiae suae membra consocians ! benedictus deus, qui maligno instigante diuisos sub eadem, qua olim fuerunt, facit soliditate coniunctos! etsi enim diu perdicis modo uociferauit inimicus et eos, quos non genuit, sicut asseruit propheta, collegit, tamen ab his sine ambiguitate desolabitur; neque enim oues dominicae sequuntur alienum aut alterius uocem pastoris exaudiunt.

unde nec uos ad salutis iter redisse miramur, cum tarditatem magis in hac redintegratione culpemus. debemus, karissimi fratres, domesticis uti < in) hac, quam quaerimus, stabilitate documentis.

siquidem tunc Timotheus Cersonensis, grauis cum disceret, grauior cum doceiet (nam Dioscori sectator et idem Petri nihilominus institutor), aduersum beatae recordationis Proterium saeuitiam suae temeritatis exeruit et totius finem crudelitatis excessit religiosi uiri caedem inter ipsa operatus altaria uix faucibus suis ab illo pio cruore suspensis;

tunc excitata uniuersalis ecclesia in odium parricidae auctorem facinoris tanti non solum communione uerum etiam ipsa quoque Christiani * * omnium mentes noua quadam admiratione stupuerunt tantae praesumptionis audaciam; tunc beatus Eugenius paroeciae uestrae obtinens principatum cum subiecta sibi sancta synodo zelum quendam, quali Finees se deo commendauit, ostendit. cuius rei memoriam non solum non potest tempus abscondere uerum etiam de die in diem magna apud orthodoxos fama multiplicat. horum studia sic probata neglegere et sententias non amare id est in ipsa domini nostri confessione delinquere.

et nobis quidem nunc post professionem ac litteras uestras omnia fidei dogmata deo suos coniungente similia: orandum est, ut in ea uoluntas uestra, qua nostros animos releuauit, confessione permaneat. sed opus est citra respectum timoris insectari eorum rabiem, qui fidei aduersa nituntur; quanto enim infidelium error exaestuat, tanto magis se, si resistat, securitas nostra commendat. neque enim haec sunt per patientiam neglegenda, quando malum hoc uitio prauae consuetudinis animatum apud plures sub quodam colore legis inoleuit, dum aut praua studia in unum congruunt aut recta se subtrahunt.

nam ut eam quae imminet rem loquamur, Eutyches ut nefandae haeresis inuentor excluditur etiam ab his, a quibus eius dogmata diliguntur, apud eos ipsos ita exosus atque fugiendus, ut nominis quoque ipsius oderint mentionem; sed peruersi religiosarum institutionum ministri, quem sicut uerum detestantur haereticum, hunc alia uia tamquam uerum amplexantur orthodoxum. siquidem in sancta Chalcedonensi synodo Dioscorus eadem sentiens pari ratione damnatus est et, cum una persecuta sit utrumque sententia, horum alterum si quis sequatur aut diligat, dicat aliquis, -quemadmodum se a sententia, quae designatos damnauit, -excipiat, cum eos, quos transgressionis aut impietatis conectit aequalitas, sine dubio unum quoque uinculum damnationis adstringat.

Timotheus et Petrus horum sequaces homines mente corrupti et pestis quaedam nominis detestanda catholici: quorum communionem in Petro amplexus Acacius similiter quoque meruit subire sententias. qui tantum malum quasi paruo aestimans et propositum numquam ad meliora conuertens ne ab illis quidem se, quae in Antiochia detestamur, abstinuit, ibi quoque transgressori Petro commu( nio )ne conexus, in Apamenam nihilominus hostiliter uersatus ecclesiam, Tyriam quoque non ea qua decuit integritate disponens.

propter quae, dilectissimi fratres, ab eorum innodatione soluentes uelut regionem quandam pestiferam relinquentes seruemus apostolicam disciplinam; saluti nostrae omni diligentia et sollicitudine prouidentes ea cura nefandi Nestorii declinemus errores, qua Eutychetis impia inuenta persequimur. maxime enim nunc religiosae fidei dogmata diuerso incursu horum, qui praedicti sunt, incursantur insidiis, scelestis pro ratione temporum sua argumenta nectentibus, si quo modo possint innocentium uiis fraudem suae impietatis inserere, atque ideo sicut docti nummularii et prudenter instructi ab improbandis laudata separantes talenti uobis crediti poteritis multiplicare substantiam.

haec, dilectissimi fratres, scripsimus plenae caritatis impulsu, quia et spem fidei uestrae primum de dei dono, deinde et fratris nostri Iohannis, qui uobis praesidet, professione praesumpsimus, qua nominatim omnes, quos apostolica et generalis catholicorum condemnat ecclesia, execrabiles sibi esse declarauit.

quod uos quoque in litteris uestris oportuit euidenter exprimere nec arbitrari posse sufficere sub tantis praesertim insidiis callidorum, quos uiritim et singulos insecrari conuenit atque damnari, sub quadam generali eos damnatione concludere. diligentem quaerunt uulnera antiqua medicinam nec abundans esse creditur, quicquid pro integritate fidei et stabilitate religionis adhibetur.

. unde libellum cum litteris misimus, cui uos subscriptiones proprias < oportet > inserere, ut fides uestra, quam directa per Rufinum diaconem scripta testantur, apud nos fiat huius quoque repetitionis adiectione manifestior. Data XVII. Kal. Decembr. Petro cons.

HORMISDA IOHANNI EPISCOPO NICOPOLITANO. PER PULLIONEM SUBDIACONUM. Litterarum, quas direxisti, series et expositio tuae fidei conueniens sedis apostolicae iudiciis nostros animos releuauit. tot incitati gaudiis contenti non fuimus, nisi per Pullionem subdiaconum ecclesiae Romanae, quid plenius circa uos ageretur, cuperemus agnoscere, magnopere quia in relatione episcoporum sub ordinatione caritatis tuae degentium non uniuersa, quae ad ecclesiastica constituta pertinent, sicut in uestra, leguntur euidenter expressa.

unde et pro nostra sollicitudine et illorum integra nobiscum coniunctione libellum direximus, in quo eos oportet debere subscribere, quia et omnes sacerdotes uestrarum partium, qui ad sedis apostolicae commu<nio>nem reuersi sunt, in eadem professione subscripserunt.

ista caritas, ista communis salutis excitauit ambitio: quod credo et fraternitatem uestram gratanter accipere, quia ubi de animarum salute res geritur, studii tui uel intentionis debes operam commodare, ut antecedendo fructum de tali possis laude percipere.

Pullionem praedictum cum rescriptis caritatis uestrae ad nos iuuante deo sub celeritate remittite, quatenus desideria nostra diu suspensa esse non possint. Data XIII. Kal. Decemb. Petro cons.

Cum dei adiutorio et orationibus sanctorum apostolorum Petri et Pauli ueniens ad Nicopolim sic debes agere, ut postquam episcopus Nicopolitanus acceperit litteras nostras, episcopos, qui sunt in sua paroecia, colligat et faciat subscribere in libellum, quem in epistolis suis habent adnexum.

si tamen dixerit praedictus episcopus esse laboriosum episcopos colligere, dirigat tecum personas per singulos episcopos, ut te praesente subscribant in praedictum libellum.

sic tamen cum dei misericordia facere debes, ut epistolae, quae<a> nobis missae sunt, publice legantur, aut si uideris prae timore hoc episcopos facere nolle, saltem uel clericis suis haec relegant. quae tamen in ipsorum dimitte potestatem et scripta episcoporum et illius episcopi, hoc est Iohannis metropolitani, ad nos cum dei misericordia reporta.

post hoc factum nullas moras te uolumus ibidem facere propter insidias et calliditates inimicorum.

HORMISDA IOHANNI EPISCOPO NICOPOLITAXO CUM SVNODO UT SUPRA. PER IOHANNEM DIACONUM EIUS. Optaremus, dilectissimi fratres, ab omnibus uos molestiarum fluctibus alienos uitam sub tranquillitatis securitate transigere et deo nostro remota mundanarum tempestatum mentis perturbatione * * mouerunt, quia quae fieri nolumus, necesse est, ut facta doleamus.

sed abundat mundus incommodis et temptationibus saeculum istud, in quo peregrinamur, expositum est passim; uelut magnae moles uentorum procellis, ita fidelium mentes diabolicis pulsantur insidiis et, sicut dictum est, qui uolunt pie uiuere in Christo, persecutionem patiuntur.

sed consolatur spes a iusto retributore promissa, quia beatus est, qui non fuerit scandalizatus in domino. non deiciant milites dei impetus fragiles et caduci. qui adsistit strenuis, non delectatur ignauis. facile contemnuntur ista quae transeunt, si illa quae sunt mansura cogitentur. amplectenda est probationis occasio, quia licet sint dura onera laborum, praemia tamen maiora uirtutum.

quemadmodum par erit remunerationi, qui se imparem monstrat examini? non simus segnes ad fortia, si peruenire cupimus ad promissa. quis super hoc expectet uocem hominis, cum cottidie nobis insonet sententia ueritatis: beati, qui persecutionem patiuntur propter iustitiam!