Epigrammata

tibi ab urbe et exigenti negarem—cui non refero

gratiam, si tantum ea praesto quae possum—, im-

peravi mihi, quod indulgere consueram, et studui pau-

cissimis diebus, ut familiarissimas mihi aures tuas ex-

ciperem adventoria sua. Tu velim ista, quae tantum apud

te non periclitantur, diligenter aestimare et excutere non

graveris; et, quod tibi difficillimum est, de nugis nostris

iudices nitore seposito, ne Romam, si ita decreveris, non

Hispaniensem librum mittamus, sed Hispanum.

Retia dum cessant latratoresque Molossi

Et non invento silva quiescit apro,

Otia, Prisce, brevi poteris donare libello.

Hora nec aestiva est nec tibi tota perit.

Ad populos mitti qui nuper ab Urbe solebas,

Ibis, io, Romam nunc peregrine liber

Auriferi de gente Tagi tetricique Salonis,

Dat patrios amnes quos mihi terra potens.

Non tamen hospes eris, nec iam potes advena dici,

Cuius habet fratres tot domus alta Remi.

Iure tuo veneranda novi pete limina templi,

Reddita Pierio sunt ubi tecta choro.

Vel si malueris, prima gradiere Subura;

Atria sunt illic consulis alta mei:

Laurigeros habitat facundus Stella penatis,

Clarus Hyanteae Stella sititor aquae;

Fons ibi Castalius vitreo torrente superbit,

Unde novem dominas saepe bibisse ferunt:

Ille dabit populo patribusque equitique legendum,

Nec nimium siccis perleget ipse genis.

Quid titulum poscis? versus duo tresve legantur,

Clamabunt omnes te, liber, esse meum.

Quod Flacco Varioque fuit summoque Maroni

Maecenas, atavis regibus ortus eques,

Gentibus et populis, hoc te mihi, Prisce Terenti,

Fama fuisse loquax chartaque dicet anus

Tu facis ingenium, tu, si quid posse videmur;

Tu das ingenuae ius mihi pigritiae.

Macte animi, quem rarus habes, morumque tuorum,

Quos Numa, quos hilaris possit habere Cato.

Largiri, praestare, breves extendere census,

Et dare quae faciles vix tribuere dei,

Nunc licet et fas est. Sed tu sub principe duro

Temporibusque malis ausus es esse bonus.

Longior undecimi nobis decimique libelli

Artatus labor est et breve rasit opus.

Plura legant vacui, quibus otia tuta dedisti:

Haec lege tu, Caesar; forsan et illa leges.

Quae modo litoreos ibatis carmina Pyrgos,

Ite sacra—iam non pulverulenta—via.

Contigit Ausoniae procerum mitissimus aulae

Nerva: licet toto nunc Helicone frui:

Recta fides, hilaris clementia, cauta potestas

Iam redeunt; longi terga dedere metus.

Hoc populi gentesque tuae, pia Roma, precantur:

Dux tibi sit semper talis, et iste diu.

Toto vertice quot gerit capillos,

Annos si tot habet Ligeia, trima est.

Terrarum dea gentiumque Roma,

Cui par est nihil et nihil secundum,

Traiani modo laeta cum futuros

Tot per saecula conputaret annos,

Et fortem iuvenemque Martiumque

In tanto duce militem videret,

Dixit praeside gloriosa tali:

'Parthorum proceres ducesque Serum,

Thraces, Sauromatae, Getae, Britanni,

Possum ostendere Caesarem; venite.'

Palma regit nostros, mitissime Caesar, Hiberos,

Et placido fruitur pax peregrina iugo.

Ergo agimus laeti tanto pro munere grates:

Misisti mores in loca nostra tuos.

Habet Africanus miliens, tamen captat.

Fortuna multis dat nimis, satis nulli.

Parthenio dic, Musa, tuo nostroque salutem:

Nam quis ab Aonio largius amne bibit?

Cuius Pipleo lyra clarior exit ab antro?

Quem plus Pierio de grege Phoebus amat?

Et si forte—sed hoc vix est sperare—vacabit,

Tradat ut ipse duci carmina nostra, roga,

Quattuor et tantum timidumque brevemque libellum

Commendet verbis 'Hunc tua Roma legit.'

Omnia promittis, cum tota nocte bibisti;

Mane nihil praestas. Pollio, mane bibe.

Genus, Aucte, lucri divites habent iram:

Odisse, quam donare, vilius constat.

Parcius utaris, moneo, rapiente veredo,

Prisce, nec in lepores tam violentus eas.

Saepe satisfecit praedae venator, et acri

Decidit excussus, nec rediturus, equo.

Insidias et campus habet: nec fossa nec agger

Nec sint saxa licet, fallere plana solent.

Non deerit qui tanta tibi spectacula praestet,

Invidia fati sed leviore cadat.

Si te delectant animosa pericula, Tuscis

—Tutior est virtus—insidiemur apris.

Quid te frena iuvant temeraria? saepius illis,

Prisce, datum est equitem rumpere, quam leporem.

Quidquid Parrhasia nitebat aula,

Donatum est oculis deisque nostris.

Miratur Scythicas virentis auri