Epigrammata

Nec labra pingui delibuta cerato,

Nec congelati gutta proderit nasi.

Et aestuantem basiant et algentem,

Et nuptiale basium reservantem.

Non te cucullis adseret caput tectum,

Lectica nec te tuta pelle veloque,

Nec vindicabit sella saepius clusa:

Rimas per omnis basiator intrabit.

Non consulatus ipse, non tribunatus

Senive fasces, nec superba clamosi

Lictoris abiget virga basiatorem:

Sedeas in alto tu licet tribunali

Et e curuli iura gentibus reddas,

Ascendet illa basiator atque illa.

Febricitantem basiabit et flentem,

Dabit oscitanti basium natantique,

Dabit et cacanti. Remedium mali solum est,

Facias amicum basiare quem nolis.

De cathedra quotiens surgis—iam saepe notavi—

Pedicant miserae, Lesbia, te tunicae.

Quas cum conata es dextra, conata sinistra

Vellere, cum lacrimis eximis et gemitu:

Sic constringuntur gemina Symplegade culi

Et nimias intrant cyaneasque natis.

Emendare cupis vitium deforme? docebo:

Lesbia, nec surgas censeo, nec sedeas.

Habere amicam nolo, Flacce, subtilem,

Cuius lacertos anuli mei cingant,

Quae clune nudo radat et genu pungat,

Cui serra lumbis, cuspis eminet culo.

Sed idem amicam nolo mille librarum.

Carnarius sum, pinguiarius non sum.

Thaida tam tenuem potuisti, Flacce, videre?

Tu, puto, quod non est, Flacce, videre potes.

Non est mentitus, qui te mihi dixit habere

Formosam carnem, Lydia, non faciem.

Est ita, si taceas et si tam muta recumbas,

Quam silet in cera vultus et in tabula.

Sed quotiens loqueris, carnem quoque, Lydia, perdis,

Et sua plus nulli, quam tibi, lingua nocet.

Audiat aedilis ne te videatque caveto:

Portentum est, quotiens coepit imago loqui.

Tanta tibi est animi probitas orisque, Safroni,

Ut mirer fieri te potuisse patrem.

Uxor, vade foras, aut moribus utere nostris:

Non sum ego nec Curius nec Numa nec Tatius.

Me iucunda iuvant tractae per pocula noctes:

Tu properas pota surgere tristis aqua.

Tu tenebris gaudes: me ludere teste lucerna

Et iuvat admissa rumpere luce latus.

Fascia te tunicaeque obscuraque pallia celant:

At mihi nulla satis nuda puella iacet.

Basia me capiunt blandas imitata columbas:

Tu mihi das, aviae qualia mane soles.

Nec motu dignaris opus nec voce iuvare

Nec digitis, tamquam tura merumque pares:

Masturbabantur Phrygii post ostia servi,

Hectoreo quotiens sederat uxor equo,

Et quamvis Ithaco stertente pudica solebat

Illic Penelope semper habere manum.

Pedicare negas: dabat hoc Cornelia Graccho,

Iulia Pompeio, Porcia, Brute, tibi;

Dulcia Dardanio nondum miscente ministro

Pocula Iuno fuit pro Ganymede Iovi.

Si te delectat gravitas, Lucretia toto

Sis licet usque die: Lai+da nocte volo.

Mittebas libram, quadrantem, Garrice, mittis.

Saltem semissem, Garrice, solve mihi.

Vibi Maxime, si vacas havere,

Hoc tantum lege: namque et occupatus

Et non es nimium laboriosus.

Transis hos quoque quattuor? sapisti.

Explicitum nobis usque ad sua cornua librum

Et quasi perlectum, Septiciane, refers.

Omnia legisti. Credo, scio, gaudeo, verum est.

Perlegi libros sic ego quinque tuos.

Quamvis tam longo possis satur esse libello,

Lector, adhuc a me disticha pauca petis.

Sed Lupus usuram puerique diaria poscunt.

Lector, solve. Taces dissimulasque? Vale.

Valerius Martialis Prisco suo S.

Scio me patrocinium debere contumacissimae trienni

desidiae; quo absolvenda non esset inter illas quoque

urbicas occupationes, quibus facilius consequimur, ut

molesti potius, quam ut officiosi esse videamur; nedum

in hac provinciali solitudine, ubi nisi etiam intemperan-

ter studemus, et sine solacio et sine excusatione se-

cessimus. Accipe ergo rationem. In qua hoc maximum

et primum est, quod civitatis aures, quibus adsueveram,

quaero et videor mihi in alieno foro litigare; si quid

est enim, quod in libellis meis placeat, dictavit auditor:

illam iudiciorum subtilitatem, illud materiarum inge-

nium, bibliothecas, theatra, convictus, in quibus studere

se voluptates non sentiunt, ad summam omnium illa,

quae delicati reliquimus, desideramus quasi destituti.

Accedit his municipalium robigo dentium et iudici loco

livor, et unus aut alter mali, in pusillo loco multi;

adversus quod difficile est habere cotidie bonum sto-

machum: ne mireris igitur abiecta ab indignante quae

a gestiente fieri solebant. Ne quid tamen et advenienti