Epigrammata

Sic te frequentes audiant capillati

Et delicatae diligat chorus mensae,

Nec calculator nec notarius velox

Maiore quisquam circulo coronetur.

Albae leone flammeo calent luces

Tostamque fervens Iulius coquit messem.

Cirrata loris horridis Scythae pellis,

Qua vapulavit Marsyas Celaenaeus,

Ferulaeque tristes, sceptra paedagogorum,

Cessent et Idus dormiant in Octobres:

Aestate pueri si valent, satis discunt.

Marmora parva quidem, sed non cessura, viator,

Mausoli saxis pyramidumque legis.

Bis mea Romano spectata est vita Tarento,

Et nihil extremos perdidit ante rogos:

Quinque dedit pueros, totidem mihi Iuno puellas,

Cluserunt omnes lumina nostra manus.

Contigit et thalami mihi gloria rara fuitque

Una pudicitiae mentula nota meae.

Contigeris regina meos si Polla libellos,

Non tetrica nostros excipe fronte iocos.

Ille tuus vates, Heliconis gloria nostri,

Pieria caneret cum fera bella tuba,

Non tamen erubuit lascivo dicere versu

'Si nec pedicor, Cotta, quid hic facio?'

Cum te municipem Corinthiorum

Iactes, Charmenion, negante nullo,

Cur frater tibi dicor, ex Hiberis

Et Celtis genitus Tagique civis?

An voltu similes videmur esse?

Tu flexa nitidus coma vagaris,

Hispanis ego contumax capillis;

Levis dropace tu cotidiano,

Hirsutis ego cruribus genisque;

Os blaesum tibi debilisque lingua est,

Nobis filia fortius loquetur:

Tam dispar aquilae columba non est,

Nec dorcas rigido fugax leoni.

Quare desine me vocare fratrem,

Ne te, Charmenion, vocem sororem.

Quis, rogo, tam durus, quis tam fuit ille superbus,

Qui iussit fieri te, Theopompe, cocum?

Hanc aliquis faciem nigra violare culina

Sustinet, has uncto polluit igne comas?

Quis potius cyathos aut quis crystalla tenebit?

Qua sapient melius mixta Falerna manu?

Si tam sidereos manet exitus iste ministros,

Iuppiter utatur iam Ganymede coco.

Pyrrhae filia, Nestoris noverca,

Quam vidit Niobe puella canam,

Laertes aviam senex vocavit,

Nutricem Priamus, socrum Thyestes,

Iam cornicibus omnibus superstes,

Hoc tandem sita prurit in sepulchro

Calvo Plutia cum Melanthione.

Cum tibi non Ephesos nec sit Rhodos aut Mitylene,

Sed domus in vico, Laelia, patricio,

Deque coloratis numquam lita mater Etruscis,

Durus Aricina de regione pater;

Κύριέ μου, μέλι μου, ψυχή μου congeris usque,

—Pro pudor!—Hersiliae civis et Egeriae.

Lectulus has voces, nec lectulus audiat omnis,

Sed quem lascivo stravit amica viro.

Scire cupis quo casta modo matrona loquaris?

Numquid, cum crisas, blandior esse potes?

Tu licet ediscas totam referasque Corinthon,

Non tamen omnino, Laelia, Lais eris.

Custodes das, Polla, viro, non accipis ipsa.

Hoc est uxorem ducere, Polla, virum.

Quod mihi vix unus toto liber exeat anno,

Desidiae tibi sum, docte Potite, reus.

Iustius at quanto mirere, quod exeat unus,

Labantur toti cum mihi saepe dies.

Non resalutantis video nocturnus amicos,

Gratulor et multis, nemo, Potite, mihi.

Nunc ad luciferam signat mea gemma Dianam,

Nunc me prima sibi, nunc sibi quinta rapit.

Nunc consul praetorve tenet reducesque choreae,

Auditur toto saepe poeta die.

Sed nec causidico possis inpune negare,

Nec si te rhetor grammaticusve rogent.

Balnea post decumam lasso centumque petuntur

Quadrantes. Fiet quando, Potite, liber?

Quisquis laeta tuis et sera parentibus optas

Fata, brevem titulum marmoris huius ama.

Condidit hac caras tellure Rabirius umbras;

Nulli sorte iacent candidiore senes:

Bis sex lustra tori nox mitis et ultima clusit,

Arserunt uno funera bina rogo.

Hos tamen ut primis raptos sibi quaerit in annis.

Inprobius nihil his fletibus esse potest.

Frustra, Blanditiae, venitis ad me

Attritis miserabiles labellis:

Dicturus dominum deumque non sum.

Iam non est locus hac in urbe vobis;

Ad Parthos procul ite pilleatos

Et turpes humilesque supplicesque

Pictorum sola basiate regum.

Non est hic dominus, sed imperator,

Sed iustissimus omnium senator,