Epigrammata

Nascentis Circe quam videt ora patris.

Haec, Auguste, tamen, quae vertice sidera pulsat,

Par domus est caelo, sed minor est domino.

Quod Caietano reddis, Polycharme, tabellas,

Milia te centum num tribuisse putas?

'Debuit haec' inquis. Tibi habe, Polycharme, tabellas

Et Caietano milia crede duo.

Qui praestat pietate pertinaci

Sensuro bona liberalitatis,

Captet forsitan aut vicem reposcat:

At si quis dare nomini relicto

Post manes tumulumque perseverat,

Quaerit quid, nisi parcius dolere?

Refert sis bonus, an velis videri.

Praestas hoc, Melior, sciente fama,

Qui sollemnibus anxius sepulti

Nomen non sinis interire Blaesi,

Et de munifica profusus arca

Ad natalicium diem colendum

Scribarum memori piaeque turbae

Quod donas, facis ipse Blaesianum.

Hoc longum tibi, vita dum manebit,

Hoc et post cineres erit tributum.

Qui Palatinae caperet convivia mensae

Ambrosiasque dapes, non erat ante locus:

Hic haurire decet sacrum, Germanice, nectar

Et Ganymedea pocula mixta manu.

Esse velis, oro, serus conviva Tonantis:

At tu si properas, Iuppiter, ipse veni.

Non horti neque palmitis beati,

Sed rari nemoris, Priape, custos,

Ex quo natus es et potes renasci,

Furaces, moneo, manus repellas

Et silvam domini focis reserves:

Si defecerit haec, et ipse lignum es.

'Tristis Athenagoras non misit munera nobis,

Quae medio brumae mittere mense solet.'

An sit Athenagoras tristis, Faustine, videbo:

Me certe tristem fecit Athenagoras.

Si te sportula maior ad beatos

Non corruperit, ut solet, licebit

De nostro, Matho, centies laveris.

Effert uxores Fabius, Chrestilla maritos,

Funereamque toris quassat uterque facem.

Victores committe, Venus: quos iste manebit

Exitus, una duos ut Libitina ferat.

Titulle, moneo, vive: semper hoc serum est;

Sub paedagogo coeperis licet, serum est.

At tu, miser Titulle, nec senex vivis,

Sed omne limen conteris salutator

Et mane sudas urbis osculis udus,

Foroque triplici sparsus ante equos omnis

Aedemque Martis et colosson Augusti

Curris per omnes tertiasque quintasque.

Rape, congere, aufer, posside: relinquendum est.

Superba densis arca palleat nummis,

Centum explicentur paginae Kalendarum,

Iurabit heres, te nihil reliquisse,

Supraque pluteum te iacente vel saxum,

Fartus papyro dum tibi torus crescit,

Flentes superbus basiabit eunuchos;

Tuoque tristis filius, velis nolis,

Cum concubino nocte dormiet prima.

Priscus ab Aetnaeis mihi, Flacce, Terentius oris

Redditur: hanc lucem lactea gemma notet;

Defluat et lento splendescat turbida lino

Amphora centeno consule facta minor.

Continget nox quando meis tam candida mensis?

Tam iusto dabitur quando calere mero?

Cum te, Flacce, mihi reddet Cythereia Cypros,

Luxuriae fiet tam bona causa meae.

Quanta tua est probitas, tanta est infantia formae,

Ceste puer, puero castior Hippolyto!

Te secum Diana velit doceatque natare,

Te Cybele totum mallet habere Phryga;

Tu Ganymedeo poteras succedere lecto,

Sed durus domino basia sola dares.

Felix, quae tenerum vexabit sponsa maritum

Et quae te faciet prima puella virum!

Pars maxillarum tonsa est tibi, pars tibi rasa est,

Pars vulsa est. Unum quis putat esse caput?

Nescit, cui dederit Tyriam Crispinus abollam,

Dum mutat cultus induiturque togam.

Quisquis habes, umeris sua munera redde, precamur:

Non hoc Crispinus te, sed abolla rogat.

Non quicumque capit saturatas murice vestes,

Nec nisi deliciis convenit iste color.

Si te praeda iuvat foedique insania lucri,

Qua possis melius fallere, sume togam.

Quanta Gigantei memoratur mensa triumphi

Quantaque nox superis omnibus illa fuit,

Qua bonus accubuit genitor cum plebe deorum

Et licuit Faunis poscere vina Iovem:

Tanta tuas celebrant, Caesar, convivia laurus;

Exhilarant ipsos gaudia nostra deos.

Vescitur omnis eques tecum populusque patresque,

Et capit ambrosias cum duce Roma dapes.

Grandia pollicitus quanto maiora dedisti!

Promissa est nobis sportula, recta data est.

Quis labor in phiala? docti Myos, anne Myronos?