Epigrammata

Hos fastus animosque dat Sabello

Farris semodius fabaeque fresae,

Et turis piperisque tres selibrae,

Et Lucanica ventre cum Falisco,

Et nigri Syra defruti lagona,

Et ficus Libyca gelata testa

Cum bulbis cocleisque caseoque.

Piceno quoque venit a cliente

Parcae cistula non capax olivae,

Et crasso figuli polita caelo

Septenaria synthesis Sagunti,

Hispanae luteum rotae toreuma,

Et lato variata mappa clavo.

Saturnalia fructuosiora

Annis non habuit decem Sabellus.

Encaustus Phaethon tabula tibi pictus in hac est.

Quid tibi vis, dipyrum qui Phaethonta facis?

Percidi gaudes, percisus, Papyle, ploras.

Cur, quae vis fieri, Papyle, facta doles?

Paenitet obscenae pruriginis? an magis illud

Fles, quod percidi, Papyle, desieris?

Nescit, crede mihi, quid sint epigrammata, Flacce,

Qui tantum lusus ista iocosque vocat.

Ille magis ludit, qui scribit prandia saevi

Tereos, aut cenam, crude Thyesta, tuam,

Aut puero liquidas aptantem Daedalon alas,

Pascentem Siculas aut Polyphemon ovis.

A nostris procul est omnis vesica libellis,

Musa nec insano syrmate nostra tumet.

'Illa tamen laudant omnes, mirantur, adorant.'

Confiteor: laudant illa, sed ista legunt.

Quid me, Thai, senem subinde dicis?

Nemo est, Thai, senex ad irrumandum.

Cum tibi non essent sex milia, Caeciliane,

Ingenti late vectus es hexaphoro:

Postquam bis decies tribuit dea caeca sinumque

Ruperunt nummi, factus es, ecce, pedes.

Quid tibi pro meritis et tantis laudibus optem?

Di reddant sellam, Caeciliane, tibi.

Gestari iunctis nisi desinis, Hedyle, capris,

Qui modo ficus eras, iam caprificus eris.

Hunc, quem saepe vides intra penetralia nostrae

Pallados et templi limina, Cosme, novi

Cum baculo peraque senem, cui cana putrisque

Stat coma et in pectus sordida barba cadit,

Cerea quem nudi tegit uxor abolla grabati,

Cui dat latratos obvia turba cibos,

Esse putas Cynicum deceptus imagine ficta:

Non est hic Cynicus, Cosme: quid ergo? Canis.

O cui Tarpeias licuit contingere quercus

Et meritas prima cingere fronde comas,

Si sapis, utaris totis, Colline, diebus

Extremumque tibi semper adesse putes.

Lanificas nulli tres exorare puellas

Contigit: observant quem statuere diem.

Divitior Crispo, Thrasea constantior ipso

Lautior et nitido sis Meliore licet:

Nil adicit penso Lachesis fusosque sororum

Explicat et semper de tribus una negat.

Luci, gloria temporum tuorum,

Qui Caium veterem Tagumque nostrum

Arpis cedere non sinis disertis:

Argivas generatus inter urbes

Thebas carmine cantet aut Mycenas,

Aut claram Rhodon aut libidinosae

Ledaeas Lacedaemonos palaestras:

Nos Celtis genitos et ex Hiberis

Nostrae nomina duriora terrae

Grato non pudeat referre versu:

Saevo Bilbilin optimam metallo,

Quae vincit Chalybasque Noricosque,

Et ferro Plateam suo sonantem,

Quam fluctu tenui, sed inquieto

Armorum Salo temperator ambit,

Tutelamque chorosque Rixamarum,

Et convivia festa Carduarum,

Et textis Peterin rosis rubentem,

Atque antiqua patrum theatra Rigas,

Et certos iaculo levi Silaos,

Turgontique lacus Turasiaeque,

Et parvae vada pura Tvetonissae,

Et sanctum Buradonis ilicetum,

Per quod vel piger ambulat viator,

Et quae fortibus excolit iuvencis

Curvae Manlius arva Vativescae.

Haec tam rustica, delicate lector,

Rides nomina? rideas licebit,

Haec tam rustica malo, quam Butuntos.

Munera quod senibus viduisque ingentia mittis,

Vis te munificum, Gargiliane, vocem?

Sordidius nihil est, nihil est te spurcius uno,

Qui potes insidias dona vocare tuas:

Sic avidis fallax indulget piscibus hamus,

Callida sic stultas decipit esca feras.

Quid sit largiri, quid sit donare, docebo,

Si nescis: dona, Gargiliane, mihi.

Dum nos blanda tenent lascivi stagna Lucrini

Et quae pumiceis fontibus antra calent,

Tu colis Argei regnum, Faustine, coloni,

Quo te bis decimus ducit ab urbe lapis.