Epigrammata

Hamus et in mullum mittitur atque lupum.

Caecuba saccentur quaeque annus coxit Opimi,

Condantur parco fusca Falerna vitro.

Omnes Tongilium medici iussere lavari:

O stulti, febrem creditis esse? Gula est.

'Ride si sapis, o puella, ride'

Paelignus, puto, dixerat poeta.

Sed non dixerat omnibus puellis.

Verum ut dixerit omnibus puellis,

Non dixit tibi: tu puella non es,

Et tres sunt tibi, Maximina, dentes,

Sed plane piceique buxeique.

Quare si speculo mihique credis,

Debes non aliter timere risum,

Quam ventum Spanius manumque Priscus,

Quam cretata timet Fabulla nimbum,

Cerussata timet Sabella solem.

Voltus indue tu magis severos,

Quam coniunx Priami nurusque maior.

Mimos ridiculi Philistionis

Et convivia nequiora vita

Et quidquid lepida procacitate

Laxat perspicuo labella risu.

Te maestae decet adsidere matri

Lugentive virum piumve fratrem,

Et tantum tragicis vacare Musis.

At tu iudicium secuta nostrum

Plora, si sapis, o puella, plora.

Zoile, quid solium subluto podice perdis?

Spurcius ut fiat, Zoile, merge caput.

Κοινὰ φίλων haec sunt, haec sunt tua, Candide, κοινά.

Quae tu magnilocus nocte dieque sonas:

Te Lacedaemonio velat toga lota Galaeso

Vel quam seposito de grege Parma dedit:

At me, quae passa est furias et cornua tauri,

Noluerit dici quam pila prima suam.

Misit Agenoreas Cadmi tibi terra lacernas:

Non vendes nummis coccina nostra tribus.

Tu Libycos Indis suspendis dentibus orbis:

Fulcitur testa fagina mensa mihi.

Inmodici tibi flava tegunt chrysendeta mulli:

Concolor in nostra, cammare, lance rubes.

Grex tuus Iliaco poterat certare cinaedo:

At mihi succurrit pro Ganymede manus.

Ex opibus tantis veteri fidoque sodali

Das nihil et dicis, Candide, κοινὰ φίλων?

Emi seu puerum togamve pexam

Seu tres, ut puta, quattuorve libras,

Sextus protinus ille fenerator,

Quem nostis veterem meum sodalem,

Ne quid forte petam timet cavetque,

Et secum, sed ut audiam, susurrat:

'Septem milia debeo Secundo,

Phoebo quattuor, undecim Phileto,

Et quadrans mihi nullus est in arca.'

O grande ingenium mei sodalis!

Durum est, Sexte, negare, cum rogaris,

Quanto durius, antequam rogeris!

Quae tibi non stabat praecisa est mentula, Glypte.

Demens, cum ferro quid tibi? Gallus eras.

Florida per varios ut pingitur Hybla colores,

Cum breve Sicaniae ver populantur apes,

Sic tua subpositis conlucent prela lacernis,

Sic micat innumeris arcula synthesibus,

Atque unam vestire tribum tua candida possunt,

Apula non uno quae grege terra tulit.

Tu spectas hiemem succincti lentus amici

—Pro scelus!—et lateris frigora trita times.

Quantum erat, infelix, pannis fraudare duobus—

Quid metuis?—non te, Naevole, sed tineas?

Subdola famosae moneo fuge retia moechae,

Levior o conchis, Galle, Cytheriacis.

Confidis natibus? non est pedico maritus:

Quae faciat duo sunt: irrumat aut futuit.

Coponem laniumque balneumque,

Tonsorem tabulamque calculosque

Et paucos, sed ut eligam, libellos:

Unum non nimium rudem sodalem

Et grandem puerum diuque levem

Et caram puero meo puellam:

Haec praesta mihi, Rufe, vel Butuntis,

Et thermas tibi habe Neronianas.

Uxorem nolo Telesinam ducere: quare?

Moecha est. Sed pueris dat Telesina. Volo.

Quod fellas et aquam potas, nil, Lesbia, peccas.

Qua tibi parte opus est, Lesbia, sumis aquam.

Unus saepe tibi tota denarius arca

Cum sit et hic culo tritior, Hylle, tuo,

Non tamen hunc pistor, non auferet hunc tibi copo,

Sed si quis nimio pene superbus erit.

Infelix venter spectat convivia culi

Et semper miser hic esurit, ille vorat.

Novit loturos Dasius numerare: poposcit

Mammosam Spatalen pro tribus: illa dedit.

Vis fieri liber? mentiris, Maxime, non vis:

Sed fieri si vis, hac ratione potes.

Liber eris, cenare foris si, Maxime, nolis,

Veientana tuam si domat uva sitim,

Si ridere potes miseri chrysendeta Cinnae,

Contentus nostra si potes esse toga,