Hercules Oetaeus

mortale fuerat, ignis evictus tulit:

paterna caelo, pars data est flammis tua.

proinde planctus pone, quos nato paret

genetrix inerti; luctus in turpes eat:

virtus in astra tendit, in mortem timor.

praesens ab astris, mater, Alcides cano:

poenas, cruentus iam tibi Eurystheus dabit;

curru superbum vecta transcendes caput.

me iam decet subire caelestem plagam:

inferna vici rursus Alcides loca.

Mane parumper, cessit, ex oculis, abit,

in astra fertur, fallor an voltus putat

vidisse natum? misera mens incredula est.

es numen et te mundus aeternum tenet,

credo triumphis, regna Thebarum petam

novumque templis additum numen canam.

Numquam Stygias fertur ad umbras

inclita virtus: vivunt fortes

nec Lethaeos saeva per amnes

vos fata trahent, sed cum summas

exiget horas consumpta dies,

iter ad superos gloria pandet.

sed tu, domitor magne ferarum

orbisque simul pacator, ades;

nunc quoque nostras respice terras,

et si qua novo belua voltu

quatiet populos terrore gravi,

tu fulminibus frange trisulcis:

fortius ipso genitore tuo

fulmina mitte.