Hercules

regnum tuetur, sordidum tabo caput

lambunt colubrae, viperis horrent iubae

longusque torta sibilat cauda draco.

par ira formae: sensit ut motus pedum,

attollit hirtas angue vibrato comas

missumque captat aure subrecta sonum,

sentire et umbras solitus, ut propior stetit

Iove natus, antro sedit incertus canis

leviterque timuit, ecce latratu gravi

loca muta terret; sibilat totos minax

serpens per armos, vocis horrendae fragor

per ora missus terna felices quoque

exterret umbras, solvit a laeva feros

tunc ipse rictus et Cleonaeum caput

opponit ac se tegmine ingenti tegit,

victrice magnum dextera robur gerens.

huc nunc et illuc verbere assiduo rotat,

ingeminat ictus, domitus infregit minas

et cuncta lassus capita summisit canis

antroque toto cessit, extimuit sedens

uterque solio dominus et duci iubet;

me quoque petenti munus Alcidae dedit.

Tum gravia monstri colla permulcens manu

adamante texto vincit; oblitus sui

custos opaci pervigil regni canis

componit aures timidus et patiens trahi

eramque fassus, ore summisso obsequens,

utrumque cauda pulsat anguifera latus.

postquam est ad oras Taenari ventum et nitor

percussit oculos lucis ignotae novus,

resumit animos victus et vastas furens

quassat catenas; paene victorem abstulit

pronumque retro vexit et movit gradu.

tunc et meas respexit Alcides manus;

geminis uterque viribus tractum canem

ira furentem et bella temptantem inrita

intulimus orbi. vidit ut clarum diem

et pura nitidi spatia conspexit poli,

oborta nox est, lumina in terram dedit

compressit oculos et diem invisum expulit

faciemque retro flexit atque omni petit

cervice terram; tum sub Herculeas caput

abscondit umbras, densa sed laeto venit

clamore turba frontibus laurum gerens

magnique meritas Herculis laudes canit.

Natus Eurystheus properante partu

iusserat mundi penetrare fundum:

derat hoc solum numero laborum,

tertiae regem spoliare sortis.

ausus es caecos aditus inire,

ducit ad manes via qua remotos

tristis et nigra metuenda silva,

sed frequens magna comitante turba.

Quantus incedit populus per urbes

ad novi ludos avidus theatri,

quantus Eleum ruit ad Tonantem,

quinta cum sacrum revocavit aestas;

quanta, cum longae redit hora nocti

crescere et somnos cupiens quietos

libra Phoebeos tenet aequa currus,

turba secretam Cererem frequentat

et citi tectis properant relictis

Attici noctem celebrare mystae :

tanta per campos agitur silentes

turba; pars tarda graditur senecta,

tristis et longa satiata vita:

pars adhuc currit melioris aevi:

virgines nondum thalamis iugatae

et comis nondum positis ephebi

matris et nomen modo doctus infans,

his datum solis, minus ut timerent,

igne praelato relevare noctem;

ceteri vadunt per opaca tristes.

qualis est vobis animus, remota

luce cum maestus sibi quisque sensit

obrutum tota caput esse terra?

stat chaos densum tenebraeque turpes

et color noctis malus ac silentis

otium mundi vacuaeque nubes.

Sera nos illo referat senectus:

nemo ad' id sero venit, unde numquam.

cum semel venit, potuit reverti;

quid iuvat durum properare fatum?

omnis haec magnis vaga turba terris

ibit ad manes facietque inerti

vela Cocyto: tibi crescit omne,

et quod occasus videt et quod ortus,

parce Venturis: tibi, mors, paramur.

sis licet segnis, properamus ipsi:

prima quae vitam dedit hora, carpit.

Thebis laeta dies adest.

aras tangite supplices,

pingues caedite victimas;

permixtae maribus nurus

sollemnes agitent choros;

cessent deposito iugo

arvi fertilis incolae.

Pax est Herculea manu

Auroram inter et Hesperum,

et qua sol medium tenens