Hercules

odit verus amor nec patitur moras:

munus dum properat cernere, perdidit.

Quae vinci potuit regia carmine.

haec vinci poterit regia viribus.

O lucis almae rector et caeli decus,

qui alterna curru spatia flammifero ambiens

inlustre latis exeris terris caput,

da, Phoebe, veniam, si quid inlicitum tui

videre vultus: iussus in lucem extuli

arcana mundi, tuque, caelestum arbiter

parensque, visus fulmine opposito tege;

et tu, secundo maria qui sceptro regis,

imas pete undas, quisquis ex alto aspicit

terrena, facie pollui metuens nova,

aciem reflectat oraque in caelum erigat

portenta fugiens: hoc nefas cernant duo,

qui advexit et quae iussit, in poenas meas

atque in labores non satis terrae patent

Iunonis odio: vidi inaccessa omnibus,

ignota Phoebo quaeque deterior polus

obscura diro spatia concessit Iovi;

et, si placerent tertiae sortis loca,

regnare potui: noctis aeternae chaos

et nocte quiddam gravius et tristes deos

et fata vidi, morte contempta redi.

quid restat aliud? vidi et ostendi inferos.

da si quid ultra est, iam diu pateris manus

cessare nostras, Iuno; quae vinci iubes?

Sed templa quare miles infestus tenet

limenque, sacrum terror armorum obsidet?

Vtrumne visus vota decipiunt meos.

an ille domitor orbis et Graium decus

tristi silentem nubilo liquit domum?

estne ille natus? membra laetitia stupent.

o nate. certa at sera Thebarum salus,

teneone in auras editum an vana fruor

deceptus umbra? tune es? agnosco toros

umerosque et alto nobilem trunco manum.

Vnde iste, genitor, squalor et lugubribus

amicta coniunx? unde tam foedo obsiti

paedore nati? quae domum clades gravat?

Socer est peremptus, regna possedit Lycus,

natos parentem coniugem leto petit.

Ingrata tellus, nemo ad Herculeae domus

auxilia venit? vidit hoc tantum nefas

defensus orbis? cur diem questu tero?

mactetur hostia, hanc ferat virtus notam

fiatque summus hostis Alcidae Lycus.

ad hauriendum sanguinem inimicum feror:

Theseu, resiste, ne qua vis subita ingruat.

me bella poscunt, differ amplexus, parens,

coniunxque differ, nuntiet Diti Lycus

me iam redisse.

Flebilem ex oculis fuga,

regina, vultum, tuque nato sospite

lacrimas cadentes reprime: si novi Herculem,

Lycus Creonti debitas poenas dabit,

lentum est dabit: dat; hoc quoque est lentum: dedit.

Votum secundet qui potest nostrum deus

rebusque lassis adsit. O magni comes

magnanime nati. pande virtutum ordinem,

quam longa maestos ducat ad manes via,

ut vincla tulerit dura Tartareus canis.

Memorare cogis acta securae quoque

horrenda menti. vix adhuc certa est fides

vitalis aurae, torpet acies luminum

hebetesque visus vix diem insuetum ferunt.

Pervince, Theseu, quicquid alto in pectore

remanet pavoris neve te fructu optimo

frauda laborum: quae fuit durum pati,

meminisse dulce est fare casus horridos.

Fas omne mundi teque dominantem precor

regno capaci teque quam amotam inrita

quaesivit Enna mater, ut iura abdita

et operta terris liceat impune eloqui.

Spartana tellus nobile attollit iugum,

densis ubi aequor Taenarus silvis premit;

hic ora solvit Ditis invisi domus

hiatque rupes alta et immenso specu

ingens vorago faucibus vastis patet

latumque pandit omnibus populis iter.

non caeca tenebris incipit. primo via;

tenuis relictae lucis a tergo nitor

fulgorque dubius solis afflicti cadit

et ludit aciem:- nocte sic mixta solet

praebere lumen primus aut serus dies.

hinc ampla vacuis spatia laxantur locis,

in quae omne mersum penetrat humanum genus.

nec ire labor est; ipsa deducit via:

ut saepe puppes aestus invitas rapit,

sic pronus aer urguet atque avidum chaos,

gradumque retro flectere haut umquam sinunt

umbrae tenaces. intus immensi sinus

placido quieta labitur Lethe vado

demitque curas, neve remeandi amplius

pateat facultas, flexibus multis gravem

involvit amnem: qualis incertis vagus

Maeander undis ludit et cedit sibi

instatque dubius litus an fontem petat.

palus inertis foeda Cocyti iacet;