Ex Ponto

moribus hoc, coniunx, exigis ipsa tuis.

hoc domui debes, de qua censeris, ut illam

non magis officiis quam probitate colas,

cuncta licet facias, nisi eris laudabilis uxor,

non poterit credi Marcia culta tibi.

nec sumus indigni: nec, si vis vera fateri,

debetur meritis gratia nulla meis.

redditur illa quidem grandi cum faenore nobis,

nec te, si cupiat, laedere rumor habet,

sed tamen hoc factis adiunge prioribus unum,

pro nostris ut sis ambitiosa malis.

ut minus infesta iaceam regione labora,

clauda nec officii pars erit ulla tui.

magna peto, sed non tamen invidiosa roganti:

utque ea non teneas, tuta repulsa tua est.

nec mihi suscense, totiens, si carmine nostro,

quod facis, ut facias, teque imitere, rogo.

fortibus adsuevit tubicen prodesse, suoque

dux bene pugnantis incitat ore viros.

nota tua est probitas testataque tempus in omne;

sit virtus etiam non probitate minor.

non tibi Amazonia est pro me sumenda securis,

aut excisa levi pelta gerenda manu.

numen adorandum est, non ut mihi fiat amicum,

sed sit ut iratum, quam fuit ante, minus.

gratia si nulla est, lacrimae tibi gratia fient.

hac potes aut nulla parte movere deos.

quae tibi ne desint, bene per mala nostra cavetur :

meque viro flendi copia dives adest;

utque meae res sunt, omni, puto, tempore flebis.

has fortuna tibi nostra ministrat opes.

si mea mors redimenda tua, quod abominor, esset,

Admeti coniunx, quam sequereris, erat.

aemula Penelopes fieres, si fraude pudica

instantis velles fallere nupta procos.

si comes extincti Manes sequerere mariti,

esset dux facti Laodamia tui.

Iphias ante oculos tibi erat ponenda volenti

corpus in accensos mittere forte rogos.

morte nihil opus est, nihil Icariotide tela.

Caesaris est coniunx ore precanda tuo,

quae praestat virtute sua, ne prisca vetustas

laude pudicitiae saecula nostra premat:

quae Veneris formam, mores Iunonis habendo

sola est caelesti digna reperta toro.

quid trepidas et adire times? non impia Procne

filiave Aeëtae voce movenda tua est,

nec nurus Aegypti, nec saeva Agamemnonis uxor,

Scyllaque, quae Siculas inguine terret aquas,

Telegonive parens vertendis nata figuris,

nexaque nodosas angue Medusa comas,

femina sed princeps, in qua Fortuna videre

se probat et caecae crimina falsa tulit:

qua nihil in terris ad finem solis ab ortu

clarius excepto Caesare mundus habet,

eligito tempus captatum saepe rogandi,

exeat adversa ne tua navis aqua.

non semper sacras reddunt oracula sortis,

ipsaque non omni tempore fana patent,

cum status urbis erit, qualem nunc auguror esse,

et nullus populi contrahet ora dolor,

cum domus Augusti, Capitoli more colenda,

laeta, quod est et sit, plenaque pacis erit,

tum tibi di faciant adeundi copia fiat,

profectura aliquid tum tua verba putes.

siquid aget maius, differ tua coepta caveque

spem festinando praecipitare meam.

nec rursus iubeo dum sit vacuissima quaeras:

corporis ad curam vix vacat illa sui.

omnia ...........

per rerum turbam tu quoque oportet eas.

cum tibi contigerit vultum Iunonis adire,

fac sis personae, quam tueare, memor.

nec factum defende meum; mala causa silenda est.

nil nisi sollicitae sint tua verba preces,

tum lacrimis demenda mora est, summissaque terra

ad non mortalis brachia tende pedes.

tum pete nil aliud, saevo nisi ab hoste recedam;

hostem Fortunam sit satis esse mihi.

plura quidem subeunt, sed conturbata timore

haec quoque vix poteris voce tremente loqui.

suspicor hoc damno fore non tibi. sentiet illa

te maiestatem pertimuisse suam.

nec, tua si fletu scindentur verba, nocebit:

interdum lacrimae pondera vocis habent,

lux etiam coeptis facito bona talibus adsit

horaque conveniens auspiciumque favens.

sed prius imposito sanctis altaribus igni

tura fer ad magnos vinaque pura deos.

e quibus ante omnis Augustum numen adora

progeniemque piam participemque tori.

sint utinam mites solito tibi more tuasque

non duris lacrimas vultibus aspiciant.

Quam legis a nobis missam tibi. Cotta, salutem,

missa sit ut vere pervenitque, precor.

namque meis sospes multum cruciatibus aufers,

atque sit in nobis pars bona salva facis.

cumque labent aliqui iactataque vela relinquant,

tu lacerae remanes ancora sola rati.

grata tua est igitur pietas, ignoscimus illis,