Epistulae

Praeteriive tuas de tot caelestibus aras,

Ave mea spreta est vestra parente parens?

Nil ego peccavi, nisi quod periuria legi

Inque parum fausto carmine docta fui.

Tu quoque pro nobis, si non mentiris amorem,

Tura feras; prosint, quae nocuere, manus!

Cur, qui succenses quod adhuc tibi pacta puella

Non tua sit, fieri ne tua possit, agis?

Omnia de viva tibi sunt speranda; quid aufert

Saeva mihi vitam, spem tibi diva mei?

Nec tu credideris illum, cui destinor uxor,

Aegra superposita membra fovere manu.

Adsidet ille quidem, quantum permittitur, ipse

Sed meminit nostrum virginis esse torum.

Iam quoque nescio quid de me sensisse videtur;

Nam lacrimae causa saepe latente cadunt,

Et minus audacter blanditur et oscula rara

Applicat et timido me vocat ore suam.

Nec miror sensisse, notis cum prodar apertis;

In dextrum versor, cum venit ille, latus,

Nec loquor, et tecto simulatur lumine somnus,

Captantem tactus reicioque manum.

Ingemit et tacito suspirat pectore, meque

Offensam, quamvis non mereatur, habet.

Ei mihi, quod gaudes, et te iuvat ista voluntas!

Ei mihi, quod sensus sum tibi fassa meos!

At mihi siqua foret, tu nostra iustius ira,

Qui mihi tendebas retia, dignus eras.

Scribis, ut invalidum liceat tibi visere corpus.

Es procul a nobis, et tamen inde noces.

Mirabar quare tibi nomen Acontius esset;

Quod faciat longe vulnus, acumen habes.

Certe ego convalui nondum de vulnere tali,

Ut iaculo scriptis eminus icta tuis.

Quid tamen huc venias? sane miserabile corpus,

Ingenii videas magna tropaea tui!

Concidimus macie; color est sine sanguine, qualem

In pomo refero mente fuisse tuo,

Candida nec mixto sublucent ora rubore.

Forma novi talis marmoris esse solet;

Argenti color est inter convivia talis,

Quod tactum gelidae frigore pallet aquae.

Si me nunc videas, visam prius esse negabis,

'Arte nec est,' dices, 'ista petita mea,'

Promissique fidem, ne sim tibi iuncta, remittes,

Et cupies illud non meminisse deam.

Forsitan et facies iurem ut contraria rursus,

Quaeque legam mittes altera verba mihi.

Sed tamen adsideas utinam, quod et ipse rogabas,

Et videas sponsae languida membra tuae!

Durius ut ferro iam sit tibi pectus, Aconti,

Tu veniam nostris vocibus ipse petas.

Ne tamen ignores ope qua revalescere possim,

Quaeritur a Delphis fata canente deo.

Is quoque nescio quam, nunc ut vaga fama susurrat,

Neclectam queritur teste sorore fidem.

Hoc deus, hoc vates, hoc edita carmina dicunt —

A! desunt voto numina nulla tuo!

Unde tibi favor hic? nisi si nova forte reperta est

Quae capiat magnos littera lecta deos.

Teque tenente deos numen sequor ipsa deorum,

Doque libens victas in tua vota manus;

Fassaque sum matri deceptae foedera linguae

Lumina fixa tenens plena pudoris humo.

Cetera cura tua est; plus hoc quoque virgine factum,

Non timuit tecum quod mea charta loqui.

Iam satis invalidos calamo lassavimus artus,

Et manus officium longius aegra negat.

Quid, nisi, quod cupio me iam coniungere tecum,

Restat, ut adscribat littera nostra: Vale?