Epistulae

Compressos utinam Symplegades elisissent,

Nostraque adhaererent ossibus ossa tuis;

Aut nos Scylla rapax canibus mersisset edendos —

Debuit ingratis Scylla nocere viris;

Quaeque vomit totidem fluctus totidemque resorbet,

Nos quoque Trinacriae supposuisset aquae!

Sospes ad Haemonias victorque reverteris urbes;

Ponitur ad patrios aurea lana deos.

Quid referam Peliae natas pietate nocentes

Caesaque virginea membra paterna manu?

Ut culpent alii, tibi me laudare necesse est,

Pro quo sum totiens esse coacta nocens.

Ausus es — o, iusto desunt sua verba dolori! —

Ausus es 'Aesonia,' dicere, 'cede domo!'

Iussa domo cessi natis comitata duobus

Et, qui me sequitur semper, amore tui.

Ut subito nostras Hymen cantatus ad aures

Venit, et accenso lampades igne micant,

Tibiaque effundit socialia carmina vobis,

At mihi funerea flebiliora tuba,

Pertimui, nec adhuc tantum scelus esse putabam;

Sed tamen in toto pectore frigus erat.

Turba ruunt et 'Hymen,' clamant, 'Hymenaee!' frequenter —

Quo propior vox haec, hoc mihi peius erat.

Diversi flebant servi lacrimasque tegebant —

Quis vellet tanti nuntius esse mali?

Me quoque, quidquid erat, potius nescire iuvabat;

Sed tamquam scirem, mens mea tristis erat,

Cum minor e pueris (casu studione videndi

Constitit ad geminae limina prima foris)

'Huc modo, mater, adi! pompam pater,' inquit, 'Iason

Ducit et adiunctos aureus urget equos!'

Protinus abscissa planxi mea pectora veste,

Tuta nec a digitis ora fuere meis.

Ire animus mediae suadebat in agmina turbae

Sertaque conpositis demere rapta comis;

Vix me continui, quin dilaniata capillos

Clamarem 'meus est!' iniceremque manus.

Laese pater, gaude! Colchi gaudete relicti!

Inferias umbrae fratris habete mei;

Deseror amissis regno patriaque domoque

Coniuge, qui nobis omnia solus erat!

Serpentis igitur potui taurosque furentes;

Unum non potui perdomuisse virum,

Quaeque feros pepuli doctis medicatibus ignes,

Non valeo flammas effugere ipsa meas.

Ipsi me cantus herbaeque artesque relinquunt;

Nil dea, nil Hecates sacra potentis agunt.

Non mihi grata dies; noctes vigilantur amarae,

Et tener a misero pectore somnus abest.

Quae me non possum, potui sopire draconem;

Utilior cuivis quam mihi cura mea est.

Quos ego servavi, paelex amplectitur artus,

Et nostri fructus illa laboris habet.

Forsitan et, stultae dum te iactare maritae

Quaeris et iniustis auribus apta loqui,

In faciem moresque meos nova crimina fingas.

Rideat et vitiis laeta sit illa meis!

Rideat et Tyrio iaceat sublimis in ostro —

Flebit et ardores vincet adusta meos!

Dum ferrum flammaeque aderunt sucusque veneni,

Hostis Medeae nullus inultus erit!

Quodsi forte preces praecordia ferrea tangunt,

Nunc animis audi verba minora meis!

Tam tibi sum supplex, quam tu mihi saepe fuisti,

Nec moror ante tuos procubuisse pedes.

Si tibi sum vilis, communis respice natos;

Saeviet in partus dira noverca meos.

Et nimium similes tibi sunt, et imagine tangor,

Et quotiens video, lumina nostra madent.

Per superos oro, per avitae lumina flammae,

Per meritum et natos, pignora nostra, duos —

Redde torum, pro quo tot res insana reliqui;

Adde fidem dictis auxiliumque refer!

Non ego te inploro contra taurosque virosque,

Utque tua serpens victa quiescat ope;

Te peto, quem merui, quem nobis ipse dedisti,

Cum quo sum pariter facta parente parens.

Dos ubi sit, quaeris? campo numeravimus illo,

Qui tibi laturo vellus arandus erat.

Aureus ille aries villo spectabilis alto

Dos mea, quam, dicam si tibi 'redde!,' neges.

Dos mea tu sospes; dos est mea Graia iuventus!

I nunc, Sisyphias, inprobe, confer opes!

Quod vivis, quod habes nuptam socerumque potentis,

Hoc ipsum, ingratus quod potes esse, meum est.

Quos equidem actutum — sed quid praedicere poenam

Attinet? ingentis parturit ira minas.

Quo feret ira, sequar! facti fortasse pigebit —

Et piget infido consuluisse viro.

Viderit ista deus, qui nunc mea pectora versat!

Nescio quid certe mens mea maius agit!

Mittit et optat amans, quo mittitur, ire salutem

Haemonis Haemonio Laodamia viro.

Aulide te fama est vento retinente morari.

At me cum fugeres, hic ubi ventus erat?

Tum freta debuerant vestris obsistere remis;

Illud erat saevis utile tempus aquis.

Oscula plura viro mandataque plura dedissem;

Et sunt quae volui dicere multa tibi.