Epistulae

Quae legis, ex illo, Theseu, tibi litore mitto

Unde tuam sine me vela tulere ratem,

In quo me somnusque meus male prodidit et tu,

Per facinus somnis insidiate meis.

Tempus erat, vitrea quo primum terra pruina

Spargitur et tectae fronde queruntur aves.

Incertum vigilans ac somno languida movi

Thesea prensuras semisupina manus —

Nullus erat! referoque manus iterumque retempto,

Perque torum moveo bracchia — nullus erat!

Excussere metus somnum; conterrita surgo,

Membraque sunt viduo praecipitata toro.

Protinus adductis sonuerunt pectora palmis,

Utque erat e somno turbida, rupta coma est.

Luna fuit; specto, siquid nisi litora cernam.

Quod videant oculi, nil nisi litus habent.

Nunc huc, nunc illuc, et utroque sine ordine, curro;

Alta puellares tardat harena pedes.

Interea toto clamavi in litore 'Theseu!':

Reddebant nomen concava saxa tuum,

Et quotiens ego te, totiens locus ipse vocabat.

Ipse locus miserae ferre volebat opem.

Mons fuit — apparent frutices in vertice rari;

Hinc scopulus raucis pendet adesus aquis.

Adscendo — vires animus dabat — atque ita late

Aequora prospectu metior alta meo.

Inde ego — nam ventis quoque sum crudelibus usa —

Vidi praecipiti carbasa tenta Noto.

Ut vidi haut dignam quae me vidisse putarem,

Frigidior glacie semianimisque fui.

Nec languere diu patitur dolor; excitor illo,

Excitor et summa Thesea voce voco.

'Quo fugis?' exclamo; 'scelerate revertere Theseu!

Flecte ratem! numerum non habet illa suum!'

Haec ego; quod voci deerat, plangore replebam;

Verbera cum verbis mixta fuere meis.

Si non audires, ut saltem cernere posses,

Iactatae late signa dedere manus;

Candidaque inposui longae velamina virgae —

Scilicet oblitos admonitura mei!

Iamque oculis ereptus eras. tum denique flevi;

Torpuerant molles ante dolore genae.

Quid potius facerent, quam me mea lumina flerent,

Postquam desieram vela videre tua?

Aut ego diffusis erravi sola capillis,

Qualis ab Ogygio concita Baccha deo,

Aut mare prospiciens in saxo frigida sedi,

Quamque lapis sedes, tam lapis ipsa fui.

Saepe torum repeto, qui nos acceperat ambos,

Sed non acceptos exhibiturus erat,

Et tua, quae possum pro te, vestigia tango

Strataque quae membris intepuere tuis.

Incumbo, lacrimisque toro manante profusis,

'Pressimus,' exclamo, 'te duo — redde duos!

Venimus huc ambo; cur non discedimus ambo?

Perfide, pars nostri, lectule, maior ubi est?'

Quid faciam? quo sola ferar? vacat insula cultu.

Non hominum video, non ego facta boum.

Omne latus terrae cingit mare; navita nusquam,

Nulla per ambiguas puppis itura vias.

Finge dari comitesque mihi ventosque ratemque —

Quid sequar? accessus terra paterna negat.

Ut rate felici pacata per aequora labar,

Temperet ut ventos Aeolus — exul ero!

Non ego te, Crete centum digesta per urbes,

Adspiciam, puero cognita terra Iovi,

Ut pater et tellus iusto regnata parenti

Prodita sunt facto, nomina cara, meo.

Cum tibi, ne victor tecto morerere recurvo,

Quae regerent passus, pro duce fila dedi,

Tum mihi dicebas: 'per ego ipsa pericula iuro,

Te fore, dum nostrum vivet uterque, meam.'

Vivimus, et non sum, Theseu, tua — si modo vivit

Femina periuri fraude sepulta viri.

Me quoque, qua fratrem mactasses, inprobe, clava;

Esset, quam dederas, morte soluta fides.

Nunc ego non tantum, quae sum passura, recordor,

Et quaecumque potest ulla relicta pati:

Occurrunt animo pereundi mille figurae,

Morsque minus poenae quam mora mortis habet.

Iam iam venturos aut hac aut suspicor illac,

Qui lanient avido viscera dente, lupos.

Quis scit an et fulvos tellus alat ista leones?

Forsitan et saevas tigridas insula habet.

Et freta dicuntur magnas expellere phocas!

Quis vetat et gladios per latus ire meum?

Tantum ne religer dura captiva catena,

Neve traham serva grandia pensa manu,

Cui pater est Minos, cui mater filia Phoebi,

Quodque magis memini, quae tibi pacta fui!

Si mare, si terras porrectaque litora vidi,

Multa mihi terrae, multa minantur aquae.

Caelum restabat — timeo simulacra deorum!

Destitutor rabidis praeda cibusque feris;

Sive colunt habitantque viri, diffidimus illis —

Externos didici laesa timere viros.

Viveret Androgeos utinam! nec facta luisses

Inpia funeribus, Cecropi terra, tuis;

Nec tua mactasset nodoso stipite, Theseu,

Ardua parte virum dextera, parte bovem;