Amores

Sceptra tamen sumpsi, curaque tragoedia nostra

Crevit, et huic operi quamlibet aptus eram.

Risit Amor pallamque meam pictosque cothurnos

Sceptraque privata tam cito sumpta manu.

Hinc quoque me dominae numen deduxit iniquae,

Deque cothurnato vate triumphat Amor.

Quod licet, aut artes teneri profitemur Amoris —

Ei mihi, praeceptis urgeor ipse meis! —

Aut, quod Penelopes verbis reddatur Ulixi,

Scribimus et lacrimas, Phylli relicta, tuas,

Quod Paris et Macareus et quod male gratus Iason

Hippolytique parens Hippolytusque legant,

Quodque tenens strictum Dido miserabilis ensem

Dicat et Aoniae Lesbis amata lyrae.

Quam cito de toto rediit meus orbe Sabinus

Scriptaque diversis rettulit ille locis!

Candida Penelope signum cognovit Ulixis;

Legit ab Hippolyto scripta noverca suo.

Iam pius Aeneas miserae rescripsit Elissae,

Quodque legat Phyllis, si modo vivit, adest.

Tristis ad Hypsipylen ab Iasone littera venit;

Det votam Phoebo Lesbis amata lyram.

Nec tibi, qua tutum vati, Macer, arma canenti

Aureus in medio Marte tacetur Amor.

Et Paris est illic et adultera, nobile crimen,

Et comes extincto Laodamia viro.

Si bene te novi, non bella libentius istis

Dicis, et a vestris in mea castra venis.

Si tibi non opus est servata, stulte, puella,

At mihi fac serves, quo magis ipse velim!

Quod licet, ingratum est; quod non licet acrius urit.

Ferreus est, siquis, quod sinit alter, amat

Speremus pariter, pariter metuamus amantes,

Et faciat voto rara repulsa locum.

Quo mihi fortunam, quae numquam fallere curet?

Nil ego, quod nullo tempore laedat, amo!

Viderat hoc in me vitium versuta Corinna,

Quaque capi possem, callida norat opem.

A, quotiens sani capitis mentita dolores

Cunctantem tardo iussit abire pede!

A, quotiens finxit culpam, quantumque licebat

Insonti, speciem praebuit esse nocens!

Sic ubi vexarat tepidosque refoverat ignis,

Rursus erat votis comis et apta meis.

Quas mihi blanditias, quam dulcia verba parabat

Oscula, di magni, qualia quotque dabat!

Tu quoque, quae nostros rapuisti nuper ocellos,

Saepe time simulans, saepe rogata nega;

Et sine me ante tuos proiectum in limine postis

Longa pruinosa frigora nocte pati.

Sic mihi durat amor longosque adolescit in annos;

Hoc iuvat; haec animi sunt alimenta mei.

Pinguis amor nimiumque patens in taedia nobis

Vertitur et, stomacho dulcis ut esca, nocet.

Si numquam Danaen habuisset aenea turris,

Non esset Danae de Iove facta parens;

Dum servat Iuno mutatam cornibus Io,

Facta est, quam fuerat, gratior illa Iovi.

Quod licet et facile est quisquis cupit, arbore frondis

Carpat et e magno flumine potet aquam.

Siqua volet regnare diu, deludat amantem.

Ei mihi, ne monitis torquear ipse meis!

Quidlibet eveniat, nocet indulgentia nobis —

Quod sequitur, fugio; quod fugit, ipse sequor.

At tu, formosae nimium secure puellae,

Incipe iam prima claudere nocte forem.

Incipe, quis totiens furtim tua limina pulset,

Quaerere, quid latrent nocte silente canes,

Quas ferat et referat sollers ancilla tabellas,

Cur totiens vacuo secubet ipsa toro.

Mordeat ista tuas aliquando cura medullas,

Daque locum nostris materiamque dolis.

Ille potest vacuo furari litore harenas,

Uxorem stulti siquis amare potest.

Iamque ego praemoneo: nisi tu servare puellam

Incipis, incipiet desinere esse mea!

Multa diuque tuli; speravi saepe futurum,

Cum bene servasses, ut bene verba darem.

Lentus es et pateris nulli patienda marito;

At mihi concessi finis amoris erit!

Scilicet infelix numquam prohibebor adire?

Nox mihi sub nullo vindice semper erit?

Nil metuam? per nulla traham suspiria somnos?

Nil facies, cur te iure perisse velim?

Quid mihi cum facili, quid cum lenone marito?

Corrumpit vitio gaudia nostra suo.

Quin alium, quem tanta iuvat patientia, quaeris?

Me tibi rivalem si iuvat esse, veta!

Stat vetus et multos incaedua silva per annos;

Credibile est illi numen inesse loco.

Fons sacer in medio speluncaque pumice pendens,

Et latere ex omni dulce queruntur aves.

Hic ego dum spatior tectus nemoralibus umbris —

Quod mea, quaerebam, Musa moveret opus —

Venit odoratos Elegia nexa capillos,

Et, puto, pes illi longior alter erat.

Forma decens, vestis tenuissima, vultus amantis,

Et pedibus vitium causa decoris erat.

Venit et ingenti violenta Tragoedia passu:

Fronte comae torva, palla iacebat humi;