Elegiae

hic unus dolor est ex omnibus acer amanti,

speranti subito si qua venire negat.

quanta illum toto versant suspiria lecto,

cum recipi, quae non venerit, ipsa vetat?

et rursus puerum quaerendo audita fatigat,

quem, quae scire timet, quaerere fata iubet.

cui fugienda fuit indocti semita vulgi,

ipsa petita lacu nunc mihi dulcis aqua est.

ingenuus quisquam alterius dat munera servo,

ut promissa suae verba ferat dominae?

et quaerit totiens 'Quaenam nunc porticus illam

integit?' et 'Campo quomovet illa pedes?'

deinde, ubi pertuleris, quos dicit fama labores

Herculis, ut scribat 'Muneris ecquid habes?'

cernere uti possis vultum custodis amari,

captus et immunda saepe latere casa?

quam care semel in toto nox vertitur anno!

a pereant, si quos ianua clausa iuvat!

contra, reiecto quae libera vadit amictu,

custodum et nullo saepta timore, placet?

cui saepe immundo Sacra conteritur Via socco,

nec sinit esse moram, si quis adire velit;

differet haec numquam, nec poscet garrula, quod

astrictus ploret saepe dedisse pater,

nec dicet ' Timeo, propera iam surgere, quaeso:

infelix, hodie vir mihi rure venit.'

et quas Euphrates et quas mihi misit Orontes,

me iuerint: nolim furta pudica tori;

libertas quoniam nulli iam restat amanti:

nullus liber erit, si quis amare volet.

'tu loqueris, cum sis iam noto fabula libro

et tua sit toto Cynthia lecta foro?'

cui non his verbis aspergat tempora sudor?

aut pudor ingenuus, aut reticendus amor

quod si tam facilis spiraret Cynthia nobis,

non ego nequitiae dicerer esse caput,

nec sic per totam infamis traducerer urbem,

urerer et quamvis, nomine verba darem.

quare ne tibi sit mirum me quaerere vilis:

parcius infamant: num tibi causa levis?

et modo pavonis caudae flabella superbae

et manibus dura frigus habere pila,

et cupit iratum talos me poscere eburnos,

quaeque nitent Sacra vilia dona Via.

a peream, si me ista movent dispendia, sed me

fallaci dominae iam pudet esse iocum!

HOC erat in primis quod me gaudere iubebas?

tam te formosam non pudet esse levem?

una aut altera nox nondum est in amore peracta,

et dicor lecto iam gravis esse tuo.

me modo laudabas et carmina nostra legebas:

ille tuus pennas tam cito vertit amor?

contendat mecum ingenio, contendat et arte,

in primis una discat amare domo:

si libitum tibi erit, Lernaeas pugnet ad hydras

et tibi ab Hesperio mala dracone ferat,

taetra venena libens et naufragus ebibat undas,

et numquam pro te deneget esse miser:

(quos utinam in nobis, vita, experiare labores!)

iam tibi de timidis iste protervus erit,

qui nunc se in tumidum iactando venit honorem:

discidium vobis proximus annus erit.

at me non aetas mutabit tota Sibyllae,

non labor Alcidae, non niger ille dies.

tu mea compones et dices 'Ossa, Properti,

haec tua sunt? eheu tu mihi certus eras,

certus eras eheu, quamvis nec sanguine avito

nobilis et quamvis non ita dives eras.'

nil ego non patiar, numquam me iniuria mutat:

ferre ego formosam nullum onus esse puto.

credo ego non paucos ista periisse figura,

credo ego sed multos non habuisse fidem.

parvo dilexit spatio Minoida Theseus,

Phyllida Demophoon, hospes uterque malus.

iam tibi Iasonia nota est Medea carina

et modo servato sola relicta viro.

dura est quae multis simulatum fingit amorem,

et se plus uni si qua parare potest.

noli nobilibus, noli conferre beatis:

vix venit, extremo qui legat ossa die.

hi tibi nos erimus: sed tu potius precor ut me

demissis plangas pectora nuda comis.

unica nata meo pulcherrima cura dolori,

excludit quoniam sors mea 'saepe veni,'

ista meis fiet notissima forma libellis,

Calve, tua venia, pace, Catulle, tua.

miles depositis annosus secubat armis,

grandaevique negant ducere aratra boves,

putris et in vacua requiescit navis harena,

et vetus in templo bellica parma vacat:

at me ab amore tuo deducet nulla senectus,

sive ego Tithonus sive ego Nestor ero.

nonne fuit satius duro servire tyranno

et gemere in tauro, saeve Perille, tuo?

Gorgonis et satius fuit obdurescere vultu,

Caucasias etiam si pateremur avis.

sed tamen obsistam. teritur robigine mucro

ferreus et parvo saepe liquore silex:

at nullo dominae teritur sub crimine amor, qui

restat et immerita sustinet aure minas.