Elegiae

haec videam rapidas in vanum ferre procellas:

quae tibi terra, velim, quae tibi fiat aqua.

non semper placidus periuros ridet amantis

Iuppiter et surda neglegit aure preces.

vidistis toto sonitus percurrere caelo,

fulminaque aetheria desiluisse domo:

non haec Pleiades faciunt neque aquosus Orion,

nec sic de nihilo fulminis ira cadit;

periuras tunc ille solet punire puellas,

deceptus quoniam flevit et ipse deus.

quare ne tibi sit tanti Sidonia vestis,

ut timeas, quotiens nubilus Auster erit.

mentiri noctem, promissis ducere amantem,

hoc erit infectas sanguine habere manus!

horum ego sum vates, quotiens desertus amaras

explevi noctes, fractus utroque toro.

vel tu Tantalea moveare ad flumina sorte,

ut liquor arenti fallat ab ore sitim;

vel tu Sisyphios licet admirere labores,

difficile ut toto monte volutet onus;

durius in terris nihil est quod vivat amante,

nec, modo si sapias, quod minus esse velis.

quem modo felicem invidia admirante ferebant,

nunc decimo admittor vix ego quoque die.

nunc iacere e duro corpus iuvat, impia, saxo,

sumere et in nostras trita venena manus;

nec licet in triviis sicca requiescere luna,

aut per rimosas mittere verba fores.

quod quamvis ita sit, dominam mutare cavebo:

tum flebit, cum in me senserit esse fidem.

assiduae multis odium peperere querelae:

frangitur in tacito femina saepe viro.

si quid vidisti, semper vidisse negato!

aut si quid doluit forte, dolere nega!

quid mea si canis aetas candesceret annis,

et faceret scissas languida ruga genas?

at non Tithoni spernens Aurora senectam

desertum Eoa passa iacere domo est:

illum saepe suis decedens fovit in ulnis

quam prius adiunctos sedula lavit equos;

illum ad vicinos cum amplexa quiesceret Indos,

maturos iterum est questa redire dies;

illa deos currum conscendens dixit iniquos,

invitum et terris praestitit officium.

cui maiora senis Tithoni gaudia vivi,

quam gravis amisso Memnone luctus erat.

cum sene non puduit talem dormire puellam

et canae totiens oscula ferre comae.

at tu etiam iuvenem odisti me, perfida, cum sis

ipsa anus haud longa curva futura die.

quin ego deminuo curam, quod saepe Cupido

huic malus esse solet, cui bonus ante fuit.

nunc etiam infectos demens imitare Britannos,

ludis et externo tincta nitore caput?

ut natura dedit, sic omnis recta figura est:

turpis Romano Belgicus ore color.

illi sub terris fiant mala multa puellae,

quae mentita suas vertit inepta comas!

deme: mihi certe poteris formosa videri,

mi formosa sat es, si modo saepe venis.

an si caeruleo quaedam sua tempora fuco

tinxerit, idcirco caerula forma bona est?

cum tibi nec frater nec sit tibi filius ullus,

frater ego et tibi sim filius unus ego.

ipse tuus semper tibi sit custodia lectus,

nec nimis ornata fronte sedere velis.

credam ego narranti, noli committere, famae:

et terram mmor transilit et maria.

ETSI me invito discedis, Cynthia, Roma,

laetor quod sine me devia rura coles.

nullus erit castis iuvenis corruptor in agris,

qui te blanditiis non sinat esse probam;

nulla neque ante tuas orietur rixa fenestras,

nec tibi clamatae somnus amarus erit.

sola eris et solos spectabis, Cynthia, montis

et pecus et finis pauperis agricolae.

illic te nulli poterunt corrumpere ludi,

fanaque peccatis plurima causa tuis.

illic assidue tauros spectabis arantis,

et vitem docta ponere falce comas;

atque ibi rara feres inculto tura sacello,

haedus ubi agrestis corruet ante focos;

protinus et nuda choreas imitabere sura;

omnia ab externo sint modo tuta viro.

ipse ego venabor: iam nunc me sacra Dianae

suscipere et Veneris ponere vota iuvat.

incipiam captare feras et reddere pinu

cornua et audaces ipse monere canis;

non tamen ut vastos ausim temptare leones

aut celer agrestis comminus ire sues.

haec igitur mihi sit lepores audacia mollis

excipere et structo figere avem calamo,

qua formosa suo Clitumnus flumina luco

integit, et niveos abluit unda boves.

tu quotiens aliquid conabere, vita, memento

venturum paucis me tibi Luciferis.

hic me nec solae poterunt avertere silvae,

nec vaga muscosis flumina fusa iugis,

quin ego in assidua mutem tua nomina lingua:

absenti nemo non nocuisse velit.