Elegiae

ante ferit quoniam, tuti quam cernimus hostem,

nec quisquam ex illo vulnere sanus abit.

in me tela manent, manet et puerilis imago:

sed certe pennas perdidit ille suas;

evolat heu nostro quoniam de pectore nusquam,

assiduusque meo sanguine bella gerit.

quid tibi iucundum est siccis habitare medullis?

si pudor est, alio traice tela una!

intactos isto satius temptare veneno:

non ego, sed tenuis vapulat umbra mea.

quam si perdideris, quis erit qui talia cantet,

(haec mea Musa levis gloria magna tua est),

qui caput et digitos et lumina nigra puellae,

non tot Achaemeniis armantur etrusca sagittis

spicula quot nostro pectore fixit Amor.

hic me tam gracilis vetuit contemnere Musas,

iussit et Ascraeum sic habitare nemus,

non ut Pieriae quercus mea verba sequantur,

aut possim Ismaria ducere valle feras,

sed magis ut nostro stupefiat Cynthia versu:

tunc ego sim Inachio notior arte Lino.

non ego sum formae tantum mirator honestae,

nec si qua illustris femina iactat avos:

me iuvet in gremio doctae legisse puellae,

auribus et puris scripta probasse mea.

haec ubi contigerint, populi confusa valeto

fabula: nam domina iudice tutus ero.

quae si forte bonas ad pacem verterit auris,

possum inimicitias tunc ego ferre Iovis.

quandocumque igitur nostros mors claudet ocellos,

accipe quae serves funeris acta mei.

nec mea tunc longa spatietur imagine pompa

nec tuba sit fati vana querela mei;

nec mihi tunc fulcro sternatur lectus eburno,

nec sit in Attalico mors mea nixa toro.

desit odoriferis ordo mihi lancibus, adsint

plebei parvae funeris exsequiae.

sat mea sat magna est, si tres sint pompa libelli,

quos ego Persephonae maxima dona feram.

tu vero nudum pectus lacerata sequeris,

nec fueris nomen lassa vocare meum,

osculaque in gelidis pones suprema labellis,

cum dabitur Syrio munere plenus onyx.

deinde, ubi suppositus cinerem me fecerit ardor

accipiat Manis parvula testa meos,

et sit in exiguo laurus super addita busto,

quae tegat exstincti funeris umbra locum,

et duo sint versus: QVI NVNC IACET HORRIDA PVLVIS,

VNIVS HIC QVONDAM SERVVS AMORIS ERAT.

nec minus haec nostri notescet fama sepulcri,

quam fuerant Pthii busta cruenta viri.

tu quoque si quando venies ad fata, memento,

hoc iter ad lapides cana veni memores.

interea cave sis nos aspernata sepultos:

non nihil ad verum conscia terra sapit.

atque utinam primis animam me ponere cunis

iussisset quaevis de Tribus una Soror!

nam quo tam dubiae servetur spiritus horae?

Nestoris est visus post tria saecla cinis:

cui si longaevae minuisset fata senectae

Gallicus Iliacis miles in aggeribus,

non ille Antilochi vidisset corpus humari,

diceret aut 'O mors, cur mihi sera venis?'

tu tamen amisso non numquam flebis amico:

fas est praeteritos semper amare viros.

testis, qui niveum quondam percussit Adonem

venantem Idalio vertice durus aper,

illis formosum iacuisse paludibus; illuc

diceris effusa tu, Venus, isse coma.

sed frustra mutos revocabis, Cynthia, Manis:

non ita Dardanio gavisus Atrida triumpho est,

cum caderent magnae Laomedontis opes;

nec sic errore exacto laetatus Vlixes,

cum tetigit carae litora Dulichiae;

nec sic Electra, salvum cum aspexit Oresten,

cuius falsa tenens fleverat ossa soror;

nec sic incolumem Minois Thesea vidit,

Daedalium lino cum duce rexit iter;

quanta ego praeterita collegi gaudia nocte:

immortalis ero, si altera talis erit.

at dum demissis supplex cervicibus ibam,

dicebar sicco vilior esse lacu.

nec mihi iam fastus opponere quaerit iniquos,

nec mihi ploranti lenta sedere potest.

atque utinam non tam sero mihi nota fuisset

condicio! cineri nunc medicina datur.

alltc pedes caecis lucebat semita nobis:

scilicet insano nemo in amore videt.

hoc sensi prodesse magis: contemnite, amantes!

sic hodie veniet, si qua negavit heri.

pulsabant alii frustra dominamque vocabant:

mecum habuit positum lenta puella caput.

haec mihi devictis potior victoria Parthis,

haec spolia, haec reges, haec mihi currus erunt.

magna ego dona tua figam, Cytherea, columna,

taleque sub nostro nomine carmen erit:

HAS PONO ANTE TVAS TIBI, DIVA, PROPERTIVS AEDIS

EXVVIAS, TOTA NOCTE RECEPTVS AMANS.

nunc a te, mea lux, veniet mea litore navis

servato, an mediis sidat onusta vadis.