Adelphi

Fieri aliter non potest.

Deliras.

Sine te exorem, mi pater.

Insanis: aufer.

Age da veniam filio.

Satin sanus es? ego

Novus maritus anno demum quinto et sexagesimo

Fiam, atque anum decrepitam ducam? Idne estis auctores mihi?

Fac: promisi ego illis.

Promisti autem? de te largitor, puer.

Age; quid si quid te maius oret?

Quasi non hoc sit maximum.

Da veniam.

Ne gravere.

Fac promitte.

Non omittis?

Non, nisi te exorem.

Vis est haec quidem.

Age prolixe, Micio.

Etsi hoc mihi pravum, ineptum, absurdum, atque alienum a vita mea

Videtur, si vos tantopere istuc vultis, fiat.

Bene facis:

Merito te amo. Verum—

Quid?

Ego dicam, hoc quum fit quod volo.

Quid nunc quod restat? Hegio his est cognatus proximus,

Affinis nobis, pauper: bene nos aliquid facere illi decet.

Quid facere?

Agelli est hic sub urbe paulum, quod locitas foras:

Huic demus qui fruatur.

Paulum id autem?

Si multum est, tamen

Faciendum est: pro patre huic est; bonus est; noster est; recte datur.

Postremo nunc meum illud verbum facio quod tu, Micio,

Bene et sapienter dixti dudum: Vitium commune omnium est,

Quod nimium ad rem in senecta attenti sumus. Hanc maculam nos decet

Effugere: dictum est vere, et re ipsa fieri oportet Micio.

Quid istic? dabitur quandoquidem hic vult.

Mi pater.

Nunc tu mihi es germanus pariter corpore et animo.

Gaudeo.

Suo sibi gladio hunc iugulo.

Factum est quod iussisti, Demea.

Frugi homo es. Ego edepol hodie mea quidem sententia

Iudico Syrum fieri esse aequum liberum.

Istunc liberum?

Quodnam ob factum?

Multa.

O noster Demea, edepol vir bonus es.

Ego istos vobis usque a pueris curavi ambos sedulo;

Docui, monui, bene praecepi semper quae potui omnia.

Res apparet. Et quidem porro haec; obsonare cuni fide,

Scortum adducere, apparare de die convivium;

Non mediocris hominis haec sunt officia.

O lepidum caput!

Postremo, hodie in psaltria hac emenda hic adiutor fuit,

Hic curavit: prodesse aequum est: alii meliores erunt:

Denique hic vult fieri.

Vin tu hoc fieri?

Cupio.

Si quidem

Tu vis, Syre, eho accede huc ad me: liber esto.

Bene facis.

Omnibus gratiam habeo, et seorsum tibi praeterea, Demea.

Gaudeo.

Et ego.

Credo: utinam hoc perpetuum fiat gaudium,

Phrygiam ut uxorem meam una mecum videam liberam.

Optimam quidem mulierem.

Et quidem tuo nepoti, huius filio,

Hodie primam mammam dedit haec.

Hercle vero serio,

Si quidem primam dedit, haud dubium quin emitti aequum siet.

Ob eam rem?

Ob eam. Postremo a me argentum quanti est sumito.

Di tibi, Demea, omnes semper omnia optata offerant.

Syre, processisti hodie pulchre.

Si quidem porro, Micio,

Tu tuum officium facies, atque huic aliquid paulum prae manu

Dederis unde utatur; reddet tibi cito.

Istoc vilius.

Frugi homo est.

Reddam hercle; da modo.

Age pater.

Post consulam.

Faciet.

O vir optime.

O mi pater festivissime.

Quid istuc? quae res tam repente mores mutavit tuos?

Quod prolubium? quae istaec subita est largitas?

Dicam tibi;

Ut id ostenderem quod te isti facilem et festivum putant,

Id non fieri ex vera vita, neque adeo ex aequo et bono:

Sed ex assentando, indulgendo, et largiendo, Micio.

Nunc adeo si ob eam rem vobis vita mea invisa est, Aeschine,

Quia non iusta iniusta prorsus omnia omnino obsequor,

Missa facio: effundite, emite, facite, quod vobis libet:

Sed si id vultis potius, quae vos propter adolescentiam

Minus videtis, magis impense cupitis, consulitis parum,

Haec reprehendere et corrigere me, et obsecundare in loco;