Casina

Abi hinc sis ergo, pessumarum pessuma.

iamne abiit illaec? dicere hic quidvis licet.

qui amat, tamen hercle, si esurit, nullum esurit.

sed eccúm progreditur cum corona et lampade

meus socius, compar, commaritus vilicus.

Áge tibicen, dum íllam educunt húc novam nuptám foras,

suavi cantu concelebra omnem hanc plateam hymenaeo.

hymen hymenaee o hymen.

Quid agis, mea salus?

Esurio hercle, atque adeo hau salubriter.

At ego amó.

At ego hercle nihili facio. tibi amor pro cibost,

mihi ieiunitate iam dudum intestina murmurant.

Nam quid illaéc nunc tam diu intus remorantur remeligines?

quasi ob industriam, quanto ego plus propero, procedit minus.

Quid si etiam suffundam hymenaeum, si qui citius prodeant?

Censeo, et ego te adiutabo in nuptiis communibus.

Hymen hymenaee o hymen.

Perii hercle ego miser, dirumpi hymenaeum cantando licet:

illo morbo quo dirumpi cupio, non est copia.

Edepol ne tu, sí equos esses, esses indomabilis.

Quo argumento?

Nimis tenax es.

Num me expertu'sexpertus esuspiam?

Di melius faciant. sed crepuit ostium, exitur foras.

Di hercle me cupiunt servatum. iam oboluit Casinus procul.

Sensim supera tolle limen pedes, mea nova nupta;

sospes iter incipe hoc, uti viro tuo

sémper sis superstes,

tuaque út potior polléntia sit vincásque virum victríxque sies,

tua vóx superet tuomque imperium: vir te vestiat, tu virum despolies.

noctúque et diu ut viro súbdola sis,

ópsecro, memento.

Malo máxumo suo hercle ílico, ubi tántillum peccássit.

Tace.

Nón taceo.

Quae rés?

Mala malaé male monstrat.

Faciés tu hanc rém mi ex paráta imparátam.

id quaérunt volúnt, haec ut ínfecta fáciant.

Age Olýmpio, quando vís, uxorem

áccipe hanc ab nobis.

Date érgo, datúrae si umquam éstis hodie.

Abíte intro.

Amábo, integrae átque imperítae huic

impército.

Futurum est.

Valéte.

Ite iám.

Ite.

Iám valete.

Iamne ábscessit úxor?

Domíst, ne time.

Eúax,

nunc pól demum ego sum líber.

meúm corculúm, melculúm, verculum.

Heús tu,

malo, sí sapies, cavébis;

meást haec.

Sció, sed meus fructus est prior.

Tene hánc lampadem.

Ímmo ego hánc tenebo.

Venus múltipotens, bona múlta mihi

dedísti, huius cúm copiám mihi dedísti.

O

corpúsculum malaculum,

mea uxórcula. quae res?

Quid est?

Ínstitit plantam

quasi lúca bos.

Tacé sis,

nebula haúd est mollis aeque atque huius pectus est.

Edepol papillam bellulam—ei misero mihi.

Quid est?

Péctus mi icit non cubito, verum ariete.

Quid tu ergo hanc, quaeso, tractas tam dura manu?

at mihi, qui belle hanc tracto, non bellum facit.

Vah.

Quid negotist?

Opsecro, ut valentulast,

paene exposivit cubito.

Cubitum ergo ire volt.

Quin imus ergo?

I, belle belliatula.—

Accéptae bene ét commode éximus íntus

ludós visere húc in viam nuptiális.

numquam écastor úllo dié risi adaéque,

neque hóc quod relícuom est plus rísuram opínor.

Lúbet Chalinum quíd agat scire, nóvom nuptum cum nóvo marito.

Nec fállaciam ástutiórem ullus fécit

poéta, atque ut haéc est fabré facta ab nóbis.

Optúnso ore núnc pervelím progredíri

seném, quo senéx nequiór nullus vívit.

ne illum quidem

néquiorem árbitror ésse, qui locum

praébet illí té nunc praesidem

volo híc, Pardalísca, esse, qui hínc exeat

eum ut lúdibrio hábeas.

Libens fecero et solens.

spectato: hinc omnia, intus quid agant